മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.150.1
एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयः ।
गर्ह्यं भवान्गर्हयते निन्द्यं निन्दति मां पुनः ॥ १२.१५०.१ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ജനമേജയൻ ആ മുനിയോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: "അങ്ങ് നിന്ദ്യനായ എന്നെ വീണ്ടും നിന്ദിക്കുന്നു, ഗർഹണീയനെ വീണ്ടും ഗർഹിക്കുന്നു."
12.150.2
धिक्कार्यं मां धिक्कुरुते तस्मात्त्वाऽहं प्रसादये ।
सर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितम् ॥ १२.१५०.२ ॥
"ധിക്കരിക്കപ്പെടേണ്ടവനെ അങ്ങ് ധിക്കരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഞാൻ അങ്ങയെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം എന്റെ സ്വകൃതമാണ്; തീയിലെന്നപോലെ ഞാൻ എരിയുന്നു."
12.150.3
स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनः ।
प्राप्तं घोरं भयं नूनं मया वैवस्वतादपि ॥ १२.१५०.३ ॥
"എന്റെ കർമ്മങ്ങളെ ഓർത്താൽ മനസ്സ് ആനന്ദിക്കുന്നില്ല. വൈവസ്വതനിൽ നിന്നുപോലും എനിക്ക് ഘോരഭയം വന്നിരിക്കുന്നു."
12.150.4
तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम् ।
सर्वं मन्युं विनीय त्वमभि मां वद शौनक ॥ १२.१५०.४ ॥
"ആ മുള്ളെടുക്കാതെ ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? ശൗനകാ, എല്ലാ ദുഃഖവും ഒഴിവാക്കി അങ്ങ് എന്നോട് പറയൂ."
12.150.5
महानासं ब्राह्मणानां भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
गन्ता गतिं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनः।
अस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम् ॥ १२.१५०.५ ॥
"ബ്രാഹ്മണരുടെ വലിയ കോപമുണ്ടായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും പറയാം. ബ്രാഹ്മണരുടെ മാർഗം പ്രാപിക്കുന്ന ഞാൻ വീണ്ടും സാർത്ഥകനാകും. ഈ കുലത്തിൽ ശേഷം ഉണ്ടാകട്ടെ; ഈ കുലം നശിക്കാതിരിക്കട്ടെ."
12.150.6
न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषं भवितुमर्हति ।
स्तुतीरलभमानानां संविदं वेद निश्चयात् ॥ १२.१५०.६ ॥
"ബ്രാഹ്മണശാപത്തിനു വിധേയരായ ഞങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉണ്ടാകുന്നത് യോഗ്യമല്ല. സ്തുതി ലഭിക്കാത്ത ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിശ്ചയമായി അറിയുന്നു."
12.150.7
निन्दमानः स्वमात्मानं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
भूयश्चैवाभिमज्जन्ति निर्धर्मा निर्जला इव ॥ १२.१५०.७ ॥
സ്വയം നിന്ദിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും പറയാം. ധർമരഹിതർ വെള്ളമില്ലാത്ത സ്ഥലത്തെന്നപോലെ വീണ്ടും മുങ്ങുന്നു.
12.150.8
न ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन ।
अवाक्च प्रपतिष्यन्ति पुलिन्दशवरा इव ॥ १२.१५०.८ ॥
യജ്ഞം ചെയ്യാത്തവർ ആ ലോകത്തെ ഒരു വിധത്തിലും പ്രാപിക്കുന്നില്ല; പുലിന്ദരെയും ശബരരെയും പോലെ അവർ താഴെ വീഴും.
12.150.9
अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव स पण्डितः ।
ब्रह्मन्पितेव पुत्रस्य प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.९ ॥
എന്റെ പ്രജ്ഞയെ അറിയാതെതന്നെ, കുട്ടിയെപ്പോലെ ആ പണ്ഡിതൻ (ആകുന്നു). ബ്രാഹ്മണാ, അച്ഛൻ മകനോട് സ്നേഹം കാണിക്കുന്നതുപോലെ സ്നേഹമുള്ളവനാകൂ, ശൗനകാ.
12.150.10
किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहुकुर्यादसांप्रतम् ।
इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां को नु तप्यते ॥ १२.१५०.१० ॥
ഇതിൽ എന്ത് അത്ഭുതം? ജ്ഞാനി അനുചിതമായ പലതും ചെയ്തേക്കാം. ഇങ്ങനെ പണ്ഡിതനായിരുന്നിട്ടും, ജീവികൾക്കായി ആരാണ് വ്യസനിക്കുന്നത്?
12.150.11
प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान् ।
जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपत्स्यति ॥ १२.१५०.११ ॥
പ്രജ്ഞാപ്രാസാദത്തിൽ കയറി, ദുഃഖിക്കേണ്ടാത്തവൻ ജനങ്ങൾക്കായി ദുഃഖിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ നിൽക്കുന്നവരെ പർവതത്തിൽ നിൽക്കുന്നവനെപ്പോലെ അവൻ പ്രജ്ഞയാൽ അറിയും.
12.150.12
न चोपलभते कश्चिन्न चाश्चर्याणि पश्यति ।
निर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु ॥ १२.१५०.१२ ॥
ആരും അവനെ പ്രാപിക്കുന്നില്ല, അവൻ അത്ഭുതങ്ങൾ കാണുന്നുമില്ല; നിർവിണ്ണാത്മാവായവനും, മറഞ്ഞവനും, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ സജ്ജനങ്ങളാലും നിന്ദിക്കപ്പെട്ടവനും.
12.150.13
विदित्वा भवतो वीर्यं माहात्म्यं चैव चागमे ।
कुरुष्वेह यथाशान्ति ब्रह्मा शरणमस्तु ते ॥ १२.१५०.१३ ॥
നിന്റെ വീര്യവും മഹിമയും ആഗമപ്രകാരം അറിഞ്ഞ്, ഇവിടെ ശാന്തിക്ക് യോജിച്ചത് ചെയ്യുക; ബ്രഹ്മാവ് നിനക്ക് ശരണമാകട്ടെ.
12.150.14
तद्वै वारित्रकं तात ब्राह्मणानामकुप्यताम् ।
अथवा तप्यसे पापे धर्मं चेदनुपश्यसि ॥ १२.१५०.१४ ॥
പ്രിയനേ, കോപിക്കാത്ത ബ്രാഹ്മണർക്ക് അത് തടസ്സമാണ്; അല്ലെങ്കിൽ പാപിയേ, നീ ധർമ്മം കാണുന്നുവെങ്കിൽ അനുതപിക്കുന്നു.
12.150.15
अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम् ।
बुभूषेद्भजमानं च प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.१५ ॥
പാപത്താൽ ഞാൻ അനുതപിക്കുന്നു; അധർമ്മം ഞാൻ ചെയ്യുന്നില്ല; സേവിക്കുന്നവനോട് പ്രീതിയുള്ളവനാകൂ, ശൗനകാ.
12.150.16
छित्त्वा दम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृप ।
सर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मरन् ॥ १२.१५०.१६ ॥
രാജാവേ, ദംഭവും അഭിമാനവും ഛേദിച്ച്, നിന്നിൽ നിന്ന് പ്രീതി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; സർവഭൂതഹിതത്തിൽ നിലകൊള്ളുക, ധർമ്മം സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്.
12.150.17
न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वये ।
तां मे दैवीं गिरं सत्यां शृणु त्वं ब्राह्मणैः सह ॥ १२.१५०.१७ ॥
ഭയത്താലോ ദീനതയാലോ ലോഭത്താലോ അല്ല ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കുന്നത്; എന്റെ ആ ദൈവികവും സത്യവുമായ വാക്ക് ബ്രാഹ്മണരോടൊപ്പം കേൾക്കുക.
12.150.18
सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्मादुपाह्वये ।
क्रोशतां सर्वभूतानां हाहाधिगिति जल्पताम् ॥ १२.१५०.१८ ॥
ഞാൻ ഒരു ആവശ്യത്തിനുമല്ല, ധർമ്മം നിമിത്തമാണ് നിന്നെ വിളിക്കുന്നത്; സർവഭൂതങ്ങളും 'അയ്യോ, ധിക്കാരം' എന്ന് നിലവിളിക്കുമ്പോൾ.
12.150.19
वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञं त्यक्ष्यन्ति सुहृदो जनाः ।
ता वाचः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशं ॥ १२.१५०.१९ ॥
ആളുകൾ എന്നെ ധർമ്മമറിയാത്തവനെന്ന് പറയും; സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കും. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നെച്ചൊല്ലി ഏറെ വേദനിക്കും.
12.150.20
केचिदेव महाप्राज्ञाः प्रतिज्ञास्यन्ति कार्यताम् ।
जानीहि मत्कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत ॥ १२.१५०.२० ॥
ചിലർ മഹാപ്രാജ്ഞന്മാർ ഈ കാര്യം ഏറ്റെടുക്കും. പ്രിയനേ ഭാരതാ, ബ്രാഹ്മണർക്കായി ഞാൻ ചെയ്തത് അറിയുക.
12.150.21
यथा ते सत्कृताः क्षेमं लभेरंस्त्वं तथा कुरु ।
प्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप ॥ १२.१५०.२१ ॥
നിന്നാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് ക്ഷേമം ലഭിക്കുംവിധം നീ ചെയ്യുക. നരാധിപാ, ബ്രാഹ്മണരോട് ദ്രോഹം ചെയ്യില്ലെന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുക.
12.150.22
नैव वाचा न मनसा पुनर्जातु न कर्मणा ।
द्रोग्धाऽस्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे ॥ १२.१५०.२२ ॥
വാക്കിനാലോ, മനസ്സിനാലോ, കർമ്മത്താലോ ഞാൻ ഒരിക്കലും ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദ്രോഹിയാകില്ല. വിപ്രാ, അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളെത്തന്നെ ഞാൻ സ്പർശിക്കുന്നു.