மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.150.1
एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयः ।
गर्ह्यं भवान्गर्हयते निन्द्यं निन्दति मां पुनः ॥ १२.१५०.१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஜனமேஜயன் அந்த முனிவருக்குப் பதிலளித்தான்: "நீங்கள் கண்டிக்கத் தகாதவனை மீண்டும் கண்டிக்கிறீர்கள்; நிந்திக்கத் தக்கவனை மீண்டும் நிந்திக்கிறீர்கள்."
12.150.2
धिक्कार्यं मां धिक्कुरुते तस्मात्त्वाऽहं प्रसादये ।
सर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितम् ॥ १२.१५०.२ ॥
"இகழ்தற்குரியவனை நீங்கள் இகழ்கிறீர்கள்; ஆகையால் உங்களைச் சமாதானப்படுத்துகிறேன். இவை அனைத்தும் என் சொந்தச் செயல்களின் விளைவு; நெருப்பில் எரிவதுபோல் நான் எரிகிறேன்."
12.150.3
स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनः ।
प्राप्तं घोरं भयं नूनं मया वैवस्वतादपि ॥ १२.१५०.३ ॥
"என் செயல்களை எண்ணிப் பார்த்தால் என் மனம் மகிழ்வதில்லை. நிச்சயமாக வைவஸ்வதனிடமிருந்தும் எனக்குக் கொடிய பயம் வந்திருக்கிறது."
12.150.4
तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम् ।
सर्वं मन्युं विनीय त्वमभि मां वद शौनक ॥ १२.१५०.४ ॥
"அந்த முள்ளை எடுக்காமல் நான் எப்படி உயிர் வாழ முடியும்? சௌனகரே, எல்லாத் துயரத்தையும் அகற்றிவிட்டு நீர் எனக்குச் சொல்லும்."
12.150.5
महानासं ब्राह्मणानां भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
गन्ता गतिं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनः।
अस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम् ॥ १२.१५०.५ ॥
"பிராமணர்களின் பெரும் சினம் இருந்தது; இப்போது நான் மீண்டும் சொல்வேன். பிராமணர்களின் வழியை அடையும் நான் மீண்டும் பயனுள்ளவனாவேன். இந்தக் குலத்தில் ஏதேனும் எஞ்சட்டும்; இக்குலம் அழியாதிருக்கட்டும்."
12.150.6
न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषं भवितुमर्हति ।
स्तुतीरलभमानानां संविदं वेद निश्चयात् ॥ १२.१५०.६ ॥
"பிராமணர்களின் சாபத்திற்கு ஆளான எங்களுக்கு எஞ்சியிருப்பது தகாது. புகழ் பெறாதவர்களாகிய எங்களைப் பற்றி நான் உறுதியாக அறிவேன்."
12.150.7
निन्दमानः स्वमात्मानं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
भूयश्चैवाभिमज्जन्ति निर्धर्मा निर्जला इव ॥ १२.१५०.७ ॥
தன்னைத் தானே நிந்தித்துக் கொண்டு இப்போது மீண்டும் கூறுவேன். தர்மமற்றவர்கள் நீரற்ற இடத்தில் போல மீண்டும் மூழ்குகின்றனர்.
12.150.8
न ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन ।
अवाक्च प्रपतिष्यन्ति पुलिन्दशवरा इव ॥ १२.१५०.८ ॥
யாகம் செய்யாதவர்கள் அந்த உலகை எவ்வகையிலும் அடைவதில்லை; புலிந்தர்களும் சபரர்களும் போல அவர்கள் கீழே விழுவார்கள்.
12.150.9
अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव स पण्डितः ।
ब्रह्मन्पितेव पुत्रस्य प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.९ ॥
என் அறிவை அறியாமலேயே, குழந்தையின் (அறிவைப்) போல அந்தப் பண்டிதன் (அறிகிறான்). பிராமணரே, தந்தை மகன்மீது அன்பு கொள்வது போல அன்புடையவராக இருங்கள், சௌனகரே.
12.150.10
किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहुकुर्यादसांप्रतम् ।
इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां को नु तप्यते ॥ १२.१५०.१० ॥
இதில் என்ன வியப்பு? ஞானி பொருத்தமற்ற பல செயல்களைச் செய்யக்கூடும். இவ்வாறு பண்டிதனாக இருந்தும், உயிரினங்களுக்காக யார்தான் வருந்துகிறான்?
12.150.11
प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान् ।
जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपत्स्यति ॥ १२.१५०.११ ॥
ஞானமாளிகையில் ஏறி, துக்கத்திற்குரியவன் அல்லாதவன் மக்களுக்காக வருந்துகிறான்; பூமியில் நிற்பவர்களை மலையில் நிற்பவன் போல, அவன் ஞானத்தால் அறிவான்.
12.150.12
न चोपलभते कश्चिन्न चाश्चर्याणि पश्यति ।
निर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु ॥ १२.१५०.१२ ॥
யாரும் அவனை அடைவதில்லை, அவன் அற்புதங்களையும் காண்பதில்லை; மனம் சோர்ந்தவனும், மறைந்தவனும், அல்லது எல்லா நல்லோர்களாலும் நிந்திக்கப்பட்டவனும் (அவ்வாறு ஆகிறான்).
12.150.13
विदित्वा भवतो वीर्यं माहात्म्यं चैव चागमे ।
कुरुष्वेह यथाशान्ति ब्रह्मा शरणमस्तु ते ॥ १२.१५०.१३ ॥
உன் வீரியத்தையும் மகிமையையும் மரபின்படி அறிந்து, இங்கே சாந்திக்குத் தகுந்ததைச் செய்; பிரம்மா உனக்கு அடைக்கலமாகட்டும்.
12.150.14
तद्वै वारित्रकं तात ब्राह्मणानामकुप्यताम् ।
अथवा तप्यसे पापे धर्मं चेदनुपश्यसि ॥ १२.१५०.१४ ॥
அன்பனே, சினம் கொள்ளாத பிராமணர்களுக்கு அது தடையாகும்; அல்லது பாவியே, நீ தர்மத்தைக் கண்டால் வருந்துகிறாய்.
12.150.15
अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम् ।
बुभूषेद्भजमानं च प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.१५ ॥
பாவத்தால் நான் வருந்துகிறேன்; அதர்மத்தை நான் கடைப்பிடிக்கவில்லை; பணிவிடை செய்பவனிடம் அன்புடையவனாக இரு, சௌநகா.
12.150.16
छित्त्वा दम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृप ।
सर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मरन् ॥ १२.१५०.१६ ॥
அரசே, பொய்மையையும் செருக்கையும் வெட்டி, உன்னிடமிருந்து அன்பை விரும்புகிறேன்; எல்லா உயிர்களின் நலனில் நிலைத்திரு, தர்மத்தை நினைவில் கொண்டு.
12.150.17
न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वये ।
तां मे दैवीं गिरं सत्यां शृणु त्वं ब्राह्मणैः सह ॥ १२.१५०.१७ ॥
பயத்தாலும் இல்லை, இரக்கத்தாலும் இல்லை, பேராசையாலும் இல்லை நான் உன்னை அழைக்கிறேன்; என் அந்த தெய்வீகமான உண்மை வாக்கைப் பிராமணர்களுடன் கேள்.
12.150.18
सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्मादुपाह्वये ।
क्रोशतां सर्वभूतानां हाहाधिगिति जल्पताम् ॥ १२.१५०.१८ ॥
நான் எந்த நோக்கத்திற்காகவும் அல்ல, தர்மத்தின் பொருட்டே உன்னை அழைக்கிறேன்; எல்லா உயிர்களும் 'ஐயோ, இழிவு' என்று கூவி பேசும்போது.
12.150.19
वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञं त्यक्ष्यन्ति सुहृदो जनाः ।
ता वाचः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशं ॥ १२.१५०.१९ ॥
மக்கள் என்னை அறமறியாதவன் என்று கூறுவார்கள்; நண்பர்கள் என்னைக் கைவிடுவார்கள். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட நண்பர்கள் என்பொருட்டு மிகவும் வருந்துவார்கள்.
12.150.20
केचिदेव महाप्राज्ञाः प्रतिज्ञास्यन्ति कार्यताम् ।
जानीहि मत्कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत ॥ १२.१५०.२० ॥
சிலர், மிகுந்த ஞானமுடையவர்கள், இந்தக் காரியத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அன்பனே பாரதா, நான் பிராமணர்களுக்காகச் செய்ததை அறிந்துகொள்.
12.150.21
यथा ते सत्कृताः क्षेमं लभेरंस्त्वं तथा कुरु ।
प्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप ॥ १२.१५०.२१ ॥
நீ அவர்களால் மதிக்கப்பட்டு நலம் பெறுமாறு அவ்வண்ணம் செய். நராதிபா, பிராமணர்களுக்குத் துரோகம் செய்யாதிருப்பேன் என்று சபதம் செய்.
12.150.22
नैव वाचा न मनसा पुनर्जातु न कर्मणा ।
द्रोग्धाऽस्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे ॥ १२.१५०.२२ ॥
வாக்கினாலும், மனத்தினாலும், செயலினாலும் நான் ஒருபோதும் பிராமணர்களுக்குத் துரோகி ஆகமாட்டேன். விப்ரரே, உம் பாதங்களையே தொடுகிறேன்.