Mahābhārata · Adhyāya 12.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.150.1
एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयः ।
गर्ह्यं भवान्गर्हयते निन्द्यं निन्दति मां पुनः ॥ १२.१५०.१ ॥
So angesprochen antwortete Janamejaya jenem Weisen: "Ihr tadelt wiederum den Tadelnswerten, und den Verwerflichen schmäht ihr erneut."
12.150.2
धिक्कार्यं मां धिक्कुरुते तस्मात्त्वाऽहं प्रसादये ।
सर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितम् ॥ १२.१५०.२ ॥
"Ihr verdammt den, der Verdammung verdient; darum suche ich euch zu besänftigen. All dies ist das Werk meiner eigenen Taten; ich brenne, als stünde ich im Feuer."
12.150.3
स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनः ।
प्राप्तं घोरं भयं नूनं मया वैवस्वतादपि ॥ १२.१५०.३ ॥
"Wenn ich über meine eigenen Taten nachdenke, freut sich mein Geist nicht. Gewiss hat mich ein furchtbarer Schrecken getroffen, selbst vor Vaivasvata, Yama."
12.150.4
तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम् ।
सर्वं मन्युं विनीय त्वमभि मां वद शौनक ॥ १२.१५०.४ ॥
"Ohne diesen Dorn herauszuziehen, wie könnte ich weiterleben? O Śaunaka, verscheuche all deinen Kummer und sprich zu mir."
12.150.5
महानासं ब्राह्मणानां भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
गन्ता गतिं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनः।
अस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम् ॥ १२.१५०.५ ॥
"Es gab den großen Zorn der Brahmanen; nun will ich wieder sprechen. Wenn ich den Pfad der Brahmanen erreiche, werde ich wieder glücklich sein. Möge ein Rest dieses Geschlechtes bleiben; möge dieses Geschlecht nicht untergehen."
12.150.6
न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषं भवितुमर्हति ।
स्तुतीरलभमानानां संविदं वेद निश्चयात् ॥ १२.१५०.६ ॥
"Für uns, von den Brahmanen verflucht, ziemt es sich nicht, dass ein Rest bleibt. Über uns, die wir kein Lob erlangen, weiß ich dies mit Gewissheit."
12.150.7
निन्दमानः स्वमात्मानं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
भूयश्चैवाभिमज्जन्ति निर्धर्मा निर्जला इव ॥ १२.१५०.७ ॥
Mich selbst tadelnd, werde ich nun wieder sprechen: Die Dharma-losen sinken erneut ein, wie in wasserloses Land.
12.150.8
न ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन ।
अवाक्च प्रपतिष्यन्ति पुलिन्दशवरा इव ॥ १२.१५०.८ ॥
Die, die nicht opfern, erlangen jene Welt auf keine Weise; sie werden hinabfallen, wie die Pulindas und Śabaras.
12.150.9
अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव स पण्डितः ।
ब्रह्मन्पितेव पुत्रस्य प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.९ ॥
Ohne auch nur meine Weisheit zu kennen, ist jener Gelehrte wie ein Kind. O Brahmane, sei liebevoll, wie ein Vater zu seinem Sohn, o Śaunaka.
12.150.10
किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहुकुर्यादसांप्रतम् ।
इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां को नु तप्यते ॥ १२.१५०.१० ॥
Was ist da zu verwundern, da der Weise vieles Unpassende tun kann? So gelehrt, wer grämt sich dann um die Wesen?
12.150.11
प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान् ।
जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपत्स्यति ॥ १२.१५०.११ ॥
Auf den Palast der Weisheit gestiegen, grämt sich der, der nicht zu beklagen ist, um die Menschen; wie einer auf dem Berge wird er mit Weisheit jene verstehen, die auf der Erde stehen.
12.150.12
न चोपलभते कश्चिन्न चाश्चर्याणि पश्यति ।
निर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु ॥ १२.१५०.१२ ॥
Niemand nimmt ihn wahr, und er sieht keine Wunder; der, dessen Selbst ermattet ist, der Verborgene oder von allen Guten Getadelte.
12.150.13
विदित्वा भवतो वीर्यं माहात्म्यं चैव चागमे ।
कुरुष्वेह यथाशान्ति ब्रह्मा शरणमस्तु ते ॥ १२.१५०.१३ ॥
Da du deine Tapferkeit und Größe nach der Überlieferung kennst, tu hier, was dem Frieden dient; Brahmā sei dein Zuflucht.
12.150.14
तद्वै वारित्रकं तात ब्राह्मणानामकुप्यताम् ।
अथवा तप्यसे पापे धर्मं चेदनुपश्यसि ॥ १२.१५०.१४ ॥
Lieber, das ist wahrlich ein Hindernis für die nicht zornigen Brahmanen; oder, Sünder, wenn du das Dharma siehst, bereust du.
12.150.15
अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम् ।
बुभूषेद्भजमानं च प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.१५ ॥
Ich bereue die Sünde und übe kein Unrecht aus; sei dem Zuwendung, der dir dient, Śaunaka, zugetan.
12.150.16
छित्त्वा दम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृप ।
सर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मरन् ॥ १२.१५०.१६ ॥
O König, nachdem ich Heuchelei und Stolz abgeschnitten habe, wünsche ich deine Zuneigung; stehe fest im Wohl aller Wesen und gedenke des Dharma.
12.150.17
न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वये ।
तां मे दैवीं गिरं सत्यां शृणु त्वं ब्राह्मणैः सह ॥ १२.१५०.१७ ॥
Nicht aus Furcht, nicht aus Elend, nicht aus Gier rufe ich dich; höre mein göttliches und wahres Wort zusammen mit den Brahmanen.
12.150.18
सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्मादुपाह्वये ।
क्रोशतां सर्वभूतानां हाहाधिगिति जल्पताम् ॥ १२.१५०.१८ ॥
Ich rufe dich nicht um eines eigenen Zweckes willen, sondern um des Dharma willen, während alle Wesen schreien und sagen: 'Wehe, Schande!'
12.150.19
वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञं त्यक्ष्यन्ति सुहृदो जनाः ।
ता वाचः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशं ॥ १२.१५०.१९ ॥
Die Menschen werden mich einen Unkundigen des Dharma nennen, und Freunde werden mich verlassen. Wenn meine Freunde diese Worte hören, werden sie um meinetwillen sehr betrübt sein.
12.150.20
केचिदेव महाप्राज्ञाः प्रतिज्ञास्यन्ति कार्यताम् ।
जानीहि मत्कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत ॥ १२.१५०.२० ॥
Einige der sehr Weisen werden sich gewiss dieser Aufgabe verpflichten. Wisse, lieber Bhārata, was ich für die Brahmanen getan habe.
12.150.21
यथा ते सत्कृताः क्षेमं लभेरंस्त्वं तथा कुरु ।
प्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप ॥ १२.१५०.२१ ॥
Handle so, dass jene, die du ehrst, Wohlergehen erlangen. Und gelobe, o Herr der Menschen, den Brahmanen nicht zu schaden.
12.150.22
नैव वाचा न मनसा पुनर्जातु न कर्मणा ।
द्रोग्धाऽस्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे ॥ १२.१५०.२२ ॥
Weder mit Worten, noch mit Gedanken, noch mit Taten werde ich jemals zum Verräter an den Brahmanen. O Brahmane, ich berühre deine Füße.