ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.150.1
एवमुक्तः प्रत्युवाच तं मुनिं जनमेजयः ।
गर्ह्यं भवान्गर्हयते निन्द्यं निन्दति मां पुनः ॥ १२.१५०.१ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ ଜନମେଜୟ ସେହି ମୁନିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ଆପଣ ନିନ୍ଦନୀୟଙ୍କୁ ପୁଣି ନିନ୍ଦନ୍ତି, ନିନ୍ଦ୍ୟ ମୋତେ ପୁଣି ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତି।"
12.150.2
धिक्कार्यं मां धिक्कुरुते तस्मात्त्वाऽहं प्रसादये ।
सर्वं हीदं स्वकृतं मे ज्वलाम्यग्नाविवाहितम् ॥ १२.१५०.२ ॥
"ଧିକ୍କାରଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଆପଣ ଧିକ୍କାର କରନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଛି। ଏ ସବୁ ମୋର ସ୍ୱକୃତ; ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିବା ପରି ମୁଁ ଜଳୁଛି।"
12.150.3
स्वकर्माण्यभिसंधाय नाभिनन्दति मे मनः ।
प्राप्तं घोरं भयं नूनं मया वैवस्वतादपि ॥ १२.१५०.३ ॥
"ନିଜ କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ମୋ ମନ ଆନନ୍ଦ ପାଏ ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚୟ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଘୋର ଭୟ ଆସିଛି।"
12.150.4
तत्तु शल्यमनिर्हृत्य कथं शक्ष्यामि जीवितुम् ।
सर्वं मन्युं विनीय त्वमभि मां वद शौनक ॥ १२.१५०.४ ॥
"ସେହି କଣ୍ଟାକୁ ନ ବାହାର କରି ମୁଁ କିପରି ଜୀବିତ ରହିବି? ହେ ଶୌନକ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି ଆପଣ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।"
12.150.5
महानासं ब्राह्मणानां भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
गन्ता गतिं ब्राह्मणानां भविष्याम्यर्थवान्पुनः।
अस्तु शेषं कुलस्यास्य मा पराभूदिदं कुलम् ॥ १२.१५०.५ ॥
"ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ମହାନ କ୍ରୋଧ ଥିଲା; ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି କହିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମାର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ମୁଁ ପୁଣି ସାର୍ଥକ ହେବି। ଏ ବଂଶର କିଛି ଅବଶେଷ ରହୁ; ଏ ବଂଶ ଧ୍ୱଂସ ନ ହେଉ।"
12.150.6
न हि नो ब्रह्मशप्तानां शेषं भवितुमर्हति ।
स्तुतीरलभमानानां संविदं वेद निश्चयात् ॥ १२.१५०.६ ॥
"ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅଭିଶାପରେ ଅଭିଶପ୍ତ ଆମର ଶେଷ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସ୍ତୁତି ନ ପାଇଥିବା ଆମ ବିଷୟରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣେ।"
12.150.7
निन्दमानः स्वमात्मानं भूयो वक्ष्यामि सांप्रतम् ।
भूयश्चैवाभिमज्जन्ति निर्धर्मा निर्जला इव ॥ १२.१५०.७ ॥
ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରି ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ପୁନର୍ବାର କହିବି। ଧର୍ମହୀନମାନେ ଜଳହୀନ ସ୍ଥାନ ପରି ପୁନର୍ବାର ବୁଡ଼ନ୍ତି।
12.150.8
न ह्ययज्ञा अमुं लोकं प्राप्नुवन्ति कथंचन ।
अवाक्च प्रपतिष्यन्ति पुलिन्दशवरा इव ॥ १२.१५०.८ ॥
ଯଜ୍ଞ ନକରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେହି ଲୋକକୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ପୁଲିନ୍ଦ ଓ ଶବର ପରି ସେମାନେ ତଳକୁ ପଡ଼ିବେ।
12.150.9
अविज्ञायैव मे प्रज्ञां बालस्येव स पण्डितः ।
ब्रह्मन्पितेव पुत्रस्य प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.९ ॥
ମୋ ପ୍ରଜ୍ଞା ନ ଜାଣି ମଧ୍ୟ, ବାଳକ ପରି ସେ ପଣ୍ଡିତ (ଅଟେ)। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପିତା ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଯେପରି ପ୍ରେମ ରଖେ, ସେପରି ପ୍ରେମବାନ ହୁଅ, ହେ ଶୌନକ।
12.150.10
किमाश्चर्यं यतः प्राज्ञो बहुकुर्यादसांप्रतम् ।
इति वै पण्डितो भूत्वा भूतानां को नु तप्यते ॥ १२.१५०.१० ॥
ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଣ? ପ୍ରାଜ୍ଞ ଅନୁଚିତ ବହୁତ କିଛି କରିପାରେ। ଏପରି ପଣ୍ଡିତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଏ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ?
12.150.11
प्रज्ञाप्रासादमारुह्य अशोच्यः शोचते जनान् ।
जगतीस्थानिवाद्रिस्थः प्रज्ञया प्रतिपत्स्यति ॥ १२.१५०.११ ॥
ପ୍ରଜ୍ଞା-ପ୍ରାସାଦରେ ଚଢ଼ି, ଅଶୋଚ୍ୟ ଲୋକ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକ କରେ; ପୃଥିବୀରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପର୍ବତରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ପରି, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାରେ ବୁଝିବ।
12.150.12
न चोपलभते कश्चिन्न चाश्चर्याणि पश्यति ।
निर्विण्णात्मा परोक्षो वा धिक्कृतः सर्वसाधुषु ॥ १२.१५०.१२ ॥
କେହି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖେ ନାହିଁ; ନିର୍ବିଣ୍ଣାତ୍ମା, ଅଗୋଚର, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସାଧୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧିକ୍କୃତ।
12.150.13
विदित्वा भवतो वीर्यं माहात्म्यं चैव चागमे ।
कुरुष्वेह यथाशान्ति ब्रह्मा शरणमस्तु ते ॥ १२.१५०.१३ ॥
ତୁମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହିମା ଆଗମ ଅନୁସାରେ ଜାଣି, ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କର; ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର ଶରଣ ହୁଅନ୍ତୁ।
12.150.14
तद्वै वारित्रकं तात ब्राह्मणानामकुप्यताम् ।
अथवा तप्यसे पापे धर्मं चेदनुपश्यसि ॥ १२.१५०.१४ ॥
ହେ ତାତ, କ୍ରୋଧ ନ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ବାଧା ହିଁ; କିମ୍ବା ହେ ପାପୀ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଦେଖିଲେ ଅନୁତାପ କର।
12.150.15
अनुतप्ये च पापेन न चाधर्मं चराम्यहम् ।
बुभूषेद्भजमानं च प्रीतिमान्भव शौनक ॥ १२.१५०.१५ ॥
ପାପ ଯୋଗୁଁ ମୁଁ ଅନୁତାପ କରେ; ମୁଁ ଅଧର୍ମ ଆଚରଣ କରେ ନାହିଁ; ସେବକ ପ୍ରତି ପ୍ରୀତିମାନ ହୁଅ, ହେ ଶୌନକ।
12.150.16
छित्त्वा दम्भं च मानं च प्रीतिमिच्छामि ते नृप ।
सर्वभूतहिते तिष्ठ धर्मं चैव प्रतिस्मरन् ॥ १२.१५०.१६ ॥
ହେ ନୃପ, ଦମ୍ଭ ଓ ମାନ ଛେଦି ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ପ୍ରୀତି ଚାହେଁ; ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ହିତରେ ସ୍ଥିର ରୁହ, ଧର୍ମ ସ୍ମରଣ କରି।
12.150.17
न भयान्न च कार्पण्यान्न लोभात्त्वामुपाह्वये ।
तां मे दैवीं गिरं सत्यां शृणु त्वं ब्राह्मणैः सह ॥ १२.१५०.१७ ॥
ଭୟରୁ ନୁହେଁ, ଦୀନତାରୁ ନୁହେଁ, ଲୋଭରୁ ନୁହେଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି; ମୋର ସେହି ଦୈବୀ ଓ ସତ୍ୟ ବାଣୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ଶୁଣ।
12.150.18
सोऽहं न केनचिच्चार्थी त्वां च धर्मादुपाह्वये ।
क्रोशतां सर्वभूतानां हाहाधिगिति जल्पताम् ॥ १२.१५०.१८ ॥
ମୁଁ କୌଣସି ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକେ; ସମସ୍ତ ଭୂତ 'ହାୟ, ଧିକ୍' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ।
12.150.19
वक्ष्यन्ति मामधर्मज्ञं त्यक्ष्यन्ति सुहृदो जनाः ।
ता वाचः सुहृदः श्रुत्वा संज्वरिष्यन्ति मे भृशं ॥ १२.१५०.१९ ॥
ଲୋକେ ମୋତେ ଅଧର୍ମଜ୍ଞ ବୋଲି କହିବେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବେ। ସେହି କଥା ଶୁଣି ମୋ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତପ୍ତ ହେବେ।
12.150.20
केचिदेव महाप्राज्ञाः प्रतिज्ञास्यन्ति कार्यताम् ।
जानीहि मत्कृतं तात ब्राह्मणान्प्रति भारत ॥ १२.१५०.२० ॥
କେତେକ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଲୋକ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବେ। ହେ ତାତ ଭାରତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମୁଁ ଯାହା କରିଛି ତାହା ଜାଣ।
12.150.21
यथा ते सत्कृताः क्षेमं लभेरंस्त्वं तथा कुरु ।
प्रतिजानीहि चाद्रोहं ब्राह्मणानां नराधिप ॥ १२.१५०.२१ ॥
ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସତ୍କୃତ ହୋଇ ସେମାନେ କଲ୍ୟାଣ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ସେପରି କର। ହେ ନରାଧିପ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ରୋହ ନ କରିବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର।
12.150.22
नैव वाचा न मनसा पुनर्जातु न कर्मणा ।
द्रोग्धाऽस्मि ब्राह्मणान्विप्र चरणावेव ते स्पृशे ॥ १२.१५०.२२ ॥
ବାକ୍ୟରେ, ମନରେ କିମ୍ବା କର୍ମରେ ମୁଁ କେବେ ବି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ରୋହୀ ହେବି ନାହିଁ। ହେ ବିପ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ପାଦକୁ ହିଁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି।