مهابهاراتا · أدهيايا 12.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.155.1
एवमुक्त्वा तु राजेन्द्र शाल्मलिं ब्रह्मवित्तमः ।
नारदः पवने सर्वं शाल्मलेर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१५५.१ ॥
يا سيد الملوك، قال هذا، فكلّم ناراда، أفضل العارفين بالبرهمن، شجرة شالمالي، ونقل إلى الريح جميع أقوال شالمالي.
12.155.2
हिमवत्पृष्ठजः कश्चिच्छाल्मलिः परिवारवान् ।
बृहन्मूलो बृहच्छायः स त्वां वायोऽवमन्यते ॥ १२.१५५.२ ॥
شجرة شالمالي ما، نشأت على سفح الهيمالايا، لها أتباعها وجذورها الكبيرة وظلها الواسع، تحتقرك أيها الريح.
12.155.3
बहुव्याक्षेपयुक्तानि त्वामाह वचनानि सः ।
न युक्तानि मया वायो तानि वक्तुं तवाग्रतः ॥ १२.१५५.३ ॥
لقد قال عنك كلمات كثيرة فيها إهانة؛ أيها الريح، لا يليق بي أن أكررها في حضرتك.
12.155.4
जानामि त्वामहं वायो सर्वप्राणभृतां वरम् ।
वरिष्ठं च गरिष्ठं च सर्वलोकेश्वरं प्रभुम् ॥ १२.१५५.४ ॥
أيها الريح، أعرفك خير الكائنات الحية كلها، وأفضلها وأعظمها، ربّ جميع العوالم وسيّدها.
12.155.5
एतत्तु वचनं श्रुत्वा नारदस्य समीरणः ।
शाल्मलिं तमुपागम्य क्रुद्धो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१५५.५ ॥
فلما سمعت الريح كلمات ناراда، أتى تلك شجرة شالمالي، وقال غاضبًا.
12.155.6
शाल्मले नारदो गच्छंस्त्वयोक्तो मद्विगर्हणम् ।
अहं वायुः प्रभावं ते दर्शयाम्यात्मनो बलम् ॥ १२.१५५.६ ॥
أيتها شجرة شالمالي، إذ كان ناراد يمضي، نطقتِ بالذم لي؛ أنا الريح، وسأريك قوّتي وأظهر لك مقدرتك.
12.155.7
नाहं त्वां नाभिजानामि विदितश्चासि मे द्रुम ।
पितामहः प्रजासर्गे त्वयि विश्रान्तवान्प्रभुः ॥ १२.१५५.७ ॥
لا أعرفك أيها الشجر، وإن كنتَ معروفًا عندي. وفي خلق الكائنات استراح فيك الجدّ الربّ.
12.155.8
तस्य विश्रमणादेव प्रसादौ मत्कृतस्तव ।
अभूत्तस्य प्रसादात्त्वां न भज्यामि द्रुमाधम ॥ १२.१५५.८ ॥
بسبب راحته أنعمتُ عليك، وبنعمته لن أكسرك، أيها الشجر الأدنى.
12.155.9
यन्मां त्वमवजानीषे यथाऽन्यं प्राकृतं तथा ।
दर्शयाम्येष चात्मानं यथा मां नावमन्यसे ॥ १२.१५५.९ ॥
لأنك تحتقرني كأنني شيء عادي، سأُظهر لك ذاتي حتى لا تستخف بي.
12.155.10
एवमुक्तस्ततः प्राह शाल्मलिः प्रहसन्निव ।
पवन त्वं वने क्रुद्धो दर्शयात्मानमात्मना ॥ १२.१५५.१० ॥
فلما قيل له ذلك، أجاب شالمالي كأنه يضحك: «أيها الريح، إنك غاضب في الغابة؛ فأظهر نفسك بطبيعتك.»
12.155.11
मयि वै मुच्यतां क्रोधः किं मे क्रुद्धः करिष्यसि ।
न ते बिभेमि पवन यद्यपि त्वं स्वयं प्रभुः।
बलाधिकोऽहं त्वत्तश्च न भीः कार्या मया तव ॥ १२.१५५.११ ॥
أَلْقِ غضبك عليّ؛ ماذا ستفعل بي وأنت غاضب؟ أيها الريح، وإن كنتَ أنتَ الربّ، فأنا لا أخافك؛ فأنا أقوى منك، ولا ينبغي أن تخافني.
12.155.12
ये तु बुद्ध्या हि बलिनस्ते भवन्ति बलीयसः ।
प्राणमात्रबला ये वै नैव ते बलिनो मताः ॥ १२.१५५.१२ ॥
الذين هم أقوياء بالعقل هم حقًّا الأشدّ قوةً؛ أما الذين قوتهم مجرد النّفَس فلا يُعدّون أقوياء حقًّا.
12.155.13
इत्येवमुक्तः पवनः श्व इत्येवाब्रवीद्वचः ।
दर्शयिष्यामि ते तेजस्ततो रात्रिरुपागमत् ॥ १२.१५५.१३ ॥
فلما خوطب بذلك قال الريح: «غدًا سأُريك قوتي». ثم جاء الليل.
12.155.14
अथ निश्चित्य मनसा शाल्मलिर्वैरधारणम् ।
पश्यमानस्तदात्मानमसमं मातरिश्वना ॥ १२.१५५.१४ ॥
ثم عزم في نفسه، فرأت شجرة الشالمالي، الحاملة للعداوة، نفسها غير مكافئة للريح.
12.155.15
नारदे यन्मया प्रोक्तं वचनं प्रति तन्मृषा ।
असमर्थो ह्यहं वायोर्बलेन बलवान्हि सः ॥ १२.१५५.१५ ॥
ما قلته لنارادا كان باطلاً؛ إني عاجز أمام قوة الريح، فهو حقًا الأقوى.
12.155.16
मारुतो बल्यान्नित्यं यथा वै नारदोऽब्रवीत् ।
अहं तु दुर्बलोऽन्येभ्यो वृक्षेभ्यो नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१६ ॥
كما قال نارادا، الريح دائمًا أقوى؛ وأنا أضعف من سائر الأشجار، ولا شك في ذلك.
12.155.17
किं तु बुद्ध्या समो नास्ति मम कश्चिद्वनस्पतिः ।
तदहं बुद्धिमास्थाय भयं त्यक्ष्ये समीरणात् ॥ १२.१५५.१७ ॥
لكن في الحكمة لا شجرة تماثلني؛ فأتكئ على الحكمة وأتخلى عن الخوف من الريح.
12.155.18
यदि तां बुद्धिमास्थाय तिष्ठेयुः पर्णिनो वने ।
अरिष्टाः स्युः सदा क्रुद्धात्पवनान्नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१८ ॥
لو أن الأشجار ذات الأوراق في الغابة وقفت متكئة على تلك الحكمة، لكانت دائمًا سليمة من الريح الغاضبة؛ ولا شك في ذلك.
12.155.19
ते तु बाला न जानन्ति यथा नैतान्समीरणः ।
समीरयेत संक्रुद्धो यथा जानाम्यहं तथा ॥ १२.१५५.१९ ॥
لكن الجهلاء لا يعرفون كيف كانت الريح الغاضبة ستحركهم، كما أنا أعرف.
12.155.20
ततो निश्चित्य मनसा शाल्मलिः क्षुभितस्तदा ।
शाखाः स्कन्धान्प्रशाखाश्च स्वयमेव व्यशातयत् ॥ १२.१५५.२० ॥
فعندئذٍ، بعد أن عزم في نفسه، كشجرة القطن الحرير المضطربة، حطّم بنفسه أغصانه وجذوعه وفروعه.
12.155.21
स परित्यज्य शाखाश्च पत्राणि कुसुमानि च ।
प्रभाते वायुमायान्तं प्रेक्षते स्म वनस्पतिः ॥ १२.१५५.२१ ॥
تلك الشجرة، بعد أن تخلّت عن أغصانها وأوراقها وأزهارها، راحت تنظر إلى الريح القادمة عند الفجر.
12.155.22
ततः क्रुद्धः श्वसन्वायुः पातयन्वै महाद्रुमान् ।
आजगामाथ तं देशमास्ते यत्र स शाल्मलिः ॥ १२.१५५.२२ ॥
عندئذٍ جاءت الريح، غاضبةً تتنفس بقوة، تقتلع الأشجار الكبيرة، إلى المكان الذي كانت فيه تلك الشجرة.
12.155.23
तं हीनपर्णं पतिताग्रशाखं ।
निशीर्णपुष्पं प्रसमीक्ष्य वायुः।
उवाच वाक्यं स्ययमान एवं ।
मुदायुतः शाल्मलिं रुग्णशाखम् ॥ १२.१५५.२३ ॥
ولما رأت الريح تلك الشجرة قد تجردت من أوراقها، وسقطت أطراف أغصانها، وذبلت أزهارها، ضحكت وتكلمت بسرور مع تلك الشجرة ذات الأغصان المكسورة بهذه الكلمات.
12.155.24
अहमप्येवमेव त्वां कुर्यां वै शाल्मले रुषा ।
आत्मना यत्कृतं कृच्छ्रं शाखानामपकर्षणम् ॥ १२.१५५.२४ ॥
أيتها الشجرة الشالمالية، إنني أنا أيضاً في غضبي سأفعل بك هذا بعينه: المحنة التي جلبتها على نفسك بنزع أغصانك.
12.155.25
हीनपुष्पाग्रशाखस्त्वं शीर्णाङ्कुरपलाशकः ।
आत्मदुर्मन्त्रितेनेह मद्वीर्यवशगः कृतः ॥ १२.१५५.२५ ॥
أنت مجرّد من الزهر وأطراف الأغصان، وقد تكسّرت براعمك وأوراقك؛ وبمشورتك الخاطئة صرت هنا خاضعاً لقوّتي.
12.155.26
एतच्छ्रुत्वा वचो वायोः शाल्मलिर्व्रीडितस्तदा ।
अतप्यत वचः स्मृत्वा नारदो यत्तदाऽब्रवीत् ॥ १२.१५५.२६ ॥
فلما سمع شالمالي هذه الكلمات من فايو خجل حينها؛ وتذكّر ما قاله ناراداً آنذاك فأخذ يتحسر.
12.155.27
एवं हि राजशार्दूल दुर्बलः सन्वलीयसा ।
वैरमासञ्जते बालस्तप्यते शाल्मलिर्यथा ॥ १२.१५५.२७ ॥
وهكذا، يا نمر الملوك، فالضعيف الذي يتخذ العداوة مع الأقوى، كالأحمق، يتعذب كما تعذب شالمالي.
12.155.28
तस्माद्वैरं न कुर्वीत दुर्बलो बलवत्तरैः ।
शोचेद्धि वैरं कुर्वाणो यथा वै शाल्मलिस्तथा ॥ १२.१५५.२८ ॥
فلذلك لا ينبغي للضعيف أن يعادي الأقوياء؛ فمن يعادي سيحزن كما حزن شالمالي.
12.155.29
न हि वैरं महात्मानो विवृण्वन्त्यपकारिषु ।
शनैः शनैर्महाराज दर्शयन्ति स्म ते बलम् ॥ १२.१५५.२९ ॥
العظماء لا يُظهرون عداوتهم لمن أساء إليهم؛ بل يُظهرون قوتهم شيئاً فشيئاً، أيها الملك العظيم.
12.155.30
वैरं न कुर्वीत नरो दुर्बुद्धिर्बुद्धिजीविना ।
बुद्धिर्वुद्धिमतो याति तूलष्विव हुताशनः ॥ १२.१५५.३० ॥
لا ينبغي لرجل سيئ الفطنة أن يعادي من يعيش بعقله؛ فكما تنتقل النار إلى القطن، كذلك تنتقل الحكمة إلى الحكيم.
12.155.31
न हि बुद्ध्या समं किंचिद्विद्यते पुरुषे नृप ।
तथा बलेन राजेन्द्र न समोऽस्तीह कश्चन ॥ १२.१५५.३१ ॥
أيها الملك، لا شيء في الإنسان يعادل الحكمة. أيها سيد الملوك، ليس هنا أحد يساويه في القوة.
12.155.32
तस्मात्क्षमेत बालाय जडान्धवधिराय च ।
बलाधिकाय राजेन्द्र तद्दृष्टं त्वयि शत्रुहन् ॥ १२.१५५.३२ ॥
فلذلك ينبغي أن يُعفى عن الجاهل والبليد والأعمى والأصم، وعن الأقوى في البأس. أيها سيد الملوك، إن ذلك يُرى فيك، أيها قاتل الأعداء.
12.155.33
अक्षौहिण्यो दशैका च सप्त चैव महाद्युते ।
बलेन न समा राजन्नर्जुनस्य महात्मनः ॥ १२.१५५.३३ ॥
أيها الساطع العظيم، إن أحد عشر وسبعة جيوش أكشوهيني، أيها الملك، ليست مساوية لقوة أرجونا العظيم النفس.
12.155.34
निहताश्चैव भग्नाश्च पाण्डवेन यशस्विना ।
चरता बलमास्थाय पाकशासनिना मृधे ॥ १२.१५५.३४ ॥
قُتلوا وانكسروا على يد الباندافا المشهور، ابن إندرا، إذ كان يتحرك في المعركة متكئاً على قوته.
12.155.35
उक्ताश्च ते राजधर्मा आपद्धर्माश्च भारत ।
विस्तरेण महाराज किं भूयः प्रव्रवीमि ते ॥ १२.१५५.३५ ॥
أيها المنحدر من بهاراتا، لقد شُرحت لك واجبات الملوك وواجبات الضيق بالتفصيل. أيها الملك العظيم، ماذا أقول لك أيضاً؟