Mahābhārata · Adhyāya 12.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.155.1
एवमुक्त्वा तु राजेन्द्र शाल्मलिं ब्रह्मवित्तमः ।
नारदः पवने सर्वं शाल्मलेर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१५५.१ ॥
O Herr der Könige, so sprach Nārada, der Beste unter den Brahman-Kundigen, zu dem Śālmali-Baum und berichtete dem Wind alle Worte Śālmalis.
12.155.2
हिमवत्पृष्ठजः कश्चिच्छाल्मलिः परिवारवान् ।
बृहन्मूलो बृहच्छायः स त्वां वायोऽवमन्यते ॥ १२.१५५.२ ॥
Ein gewisser Śālmali-Baum, am Hang des Himālaya geboren, mit Gefolge, großen Wurzeln und großem Schatten, verachtet dich, o Wind.
12.155.3
बहुव्याक्षेपयुक्तानि त्वामाह वचनानि सः ।
न युक्तानि मया वायो तानि वक्तुं तवाग्रतः ॥ १२.१५५.३ ॥
Er hat viele beleidigende Worte über dich gesprochen; o Wind, es steht mir nicht an, sie vor dir zu wiederholen.
12.155.4
जानामि त्वामहं वायो सर्वप्राणभृतां वरम् ।
वरिष्ठं च गरिष्ठं च सर्वलोकेश्वरं प्रभुम् ॥ १२.१५५.४ ॥
O Wind, ich kenne dich als den Besten aller Lebewesen, den Vortrefflichsten und Gewichtigsten, Herrn aller Welten, Gebieter.
12.155.5
एतत्तु वचनं श्रुत्वा नारदस्य समीरणः ।
शाल्मलिं तमुपागम्य क्रुद्धो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१५५.५ ॥
Als der Wind diese Worte Nāradas hörte, ging er zu jenem Śālmali-Baum und sprach zornig.
12.155.6
शाल्मले नारदो गच्छंस्त्वयोक्तो मद्विगर्हणम् ।
अहं वायुः प्रभावं ते दर्शयाम्यात्मनो बलम् ॥ १२.१५५.६ ॥
O Śālmali-Baum, als Nārada wegging, hast du mich getadelt; ich bin der Wind, und ich werde dir meine Macht und meine Kraft zeigen.
12.155.7
नाहं त्वां नाभिजानामि विदितश्चासि मे द्रुम ।
पितामहः प्रजासर्गे त्वयि विश्रान्तवान्प्रभुः ॥ १२.१५५.७ ॥
Ich kenne dich nicht, Baum, und doch bist du mir bekannt. Bei der Erschaffung der Wesen ruhte der Herr Großvater in dir.
12.155.8
तस्य विश्रमणादेव प्रसादौ मत्कृतस्तव ।
अभूत्तस्य प्रसादात्त्वां न भज्यामि द्रुमाधम ॥ १२.१५५.८ ॥
Durch seine Ruhe erwies ich dir meine Gunst; durch seine Gunst werde ich dich nicht brechen, niedrigster der Bäume.
12.155.9
यन्मां त्वमवजानीषे यथाऽन्यं प्राकृतं तथा ।
दर्शयाम्येष चात्मानं यथा मां नावमन्यसे ॥ १२.१५५.९ ॥
Da du mich verachtest, als wäre ich ein gewöhnliches Ding, will ich dir meine eigene Gestalt zeigen, damit du mich nicht geringschätzt.
12.155.10
एवमुक्तस्ततः प्राह शाल्मलिः प्रहसन्निव ।
पवन त्वं वने क्रुद्धो दर्शयात्मानमात्मना ॥ १२.१५५.१० ॥
So angesprochen, antwortete Śālmali, als lache er: "Wind, du bist zornig im Wald; zeige dich mit deiner eigenen Natur."
12.155.11
मयि वै मुच्यतां क्रोधः किं मे क्रुद्धः करिष्यसि ।
न ते बिभेमि पवन यद्यपि त्वं स्वयं प्रभुः।
बलाधिकोऽहं त्वत्तश्च न भीः कार्या मया तव ॥ १२.१५५.११ ॥
Lass deinen Zorn auf mich fallen; was wirst du mir im Zorn antun? Wind, obwohl du selbst der Herr bist, fürchte ich dich nicht; ich bin stärker als du, und du brauchst mich nicht zu fürchten.
12.155.12
ये तु बुद्ध्या हि बलिनस्ते भवन्ति बलीयसः ।
प्राणमात्रबला ये वै नैव ते बलिनो मताः ॥ १२.१५५.१२ ॥
Wer durch Einsicht stark ist, ist in der Tat der Mächtigere; wer nur die Kraft des Atems besitzt, gilt nicht als wahrhaft stark.
12.155.13
इत्येवमुक्तः पवनः श्व इत्येवाब्रवीद्वचः ।
दर्शयिष्यामि ते तेजस्ततो रात्रिरुपागमत् ॥ १२.१५५.१३ ॥
So angesprochen sprach der Wind: »Morgen werde ich dir meine Kraft zeigen.« Dann kam die Nacht.
12.155.14
अथ निश्चित्य मनसा शाल्मलिर्वैरधारणम् ।
पश्यमानस्तदात्मानमसमं मातरिश्वना ॥ १२.१५५.१४ ॥
Dann, in seinem Sinn entschlossen, sah der Śālmali-Baum, der Feindschaft hegte, sich dem Wind nicht gewachsen.
12.155.15
नारदे यन्मया प्रोक्तं वचनं प्रति तन्मृषा ।
असमर्थो ह्यहं वायोर्बलेन बलवान्हि सः ॥ १२.१५५.१५ ॥
Was ich zu Nārada gesagt habe, war falsch; ich bin der Kraft des Windes nicht gewachsen, denn er ist in der Tat der Stärkere.
12.155.16
मारुतो बल्यान्नित्यं यथा वै नारदोऽब्रवीत् ।
अहं तु दुर्बलोऽन्येभ्यो वृक्षेभ्यो नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१६ ॥
Wie Nārada sagte, ist der Wind stets stärker; und ich bin schwächer als die anderen Bäume, daran ist kein Zweifel.
12.155.17
किं तु बुद्ध्या समो नास्ति मम कश्चिद्वनस्पतिः ।
तदहं बुद्धिमास्थाय भयं त्यक्ष्ये समीरणात् ॥ १२.१५५.१७ ॥
Doch an Weisheit ist kein Baum mir gleich; darum werde ich, mich auf die Weisheit stützend, die Furcht vor dem Wind ablegen.
12.155.18
यदि तां बुद्धिमास्थाय तिष्ठेयुः पर्णिनो वने ।
अरिष्टाः स्युः सदा क्रुद्धात्पवनान्नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१८ ॥
Wenn die belaubten Bäume des Waldes, sich auf jene Weisheit stützend, stehen blieben, wären sie vom zornigen Wind stets unversehrt; daran ist kein Zweifel.
12.155.19
ते तु बाला न जानन्ति यथा नैतान्समीरणः ।
समीरयेत संक्रुद्धो यथा जानाम्यहं तथा ॥ १२.१५५.१९ ॥
Doch die Törichten wissen nicht, wie der zornige Wind sie bewegen würde, wie ich es weiß.
12.155.20
ततो निश्चित्य मनसा शाल्मलिः क्षुभितस्तदा ।
शाखाः स्कन्धान्प्रशाखाश्च स्वयमेव व्यशातयत् ॥ १२.१५५.२० ॥
Da entschloss sich der erregte Seidenwollbaum im Geist und riss selbst seine Äste, Stämme und Zweige ab.
12.155.21
स परित्यज्य शाखाश्च पत्राणि कुसुमानि च ।
प्रभाते वायुमायान्तं प्रेक्षते स्म वनस्पतिः ॥ १२.१५५.२१ ॥
Nachdem es Äste, Blätter und Blüten abgelegt hatte, blickte der Baum auf den Wind, der im Morgengrauen nahte.
12.155.22
ततः क्रुद्धः श्वसन्वायुः पातयन्वै महाद्रुमान् ।
आजगामाथ तं देशमास्ते यत्र स शाल्मलिः ॥ १२.१५५.२२ ॥
Da kam der zornige, schnaubende Wind, große Bäume fällend, an den Ort, wo jener Seidenwollbaum stand.
12.155.23
तं हीनपर्णं पतिताग्रशाखं ।
निशीर्णपुष्पं प्रसमीक्ष्य वायुः।
उवाच वाक्यं स्ययमान एवं ।
मुदायुतः शाल्मलिं रुग्णशाखम् ॥ १२.१५५.२३ ॥
Als der Wind jenen Seidenwollbaum sah, blattlos, mit gefallenen Spitzenästen und welken Blüten, sprach er lächelnd und freudig diese Worte zu dem Baum mit den zerbrochenen Ästen.
12.155.24
अहमप्येवमेव त्वां कुर्यां वै शाल्मले रुषा ।
आत्मना यत्कृतं कृच्छ्रं शाखानामपकर्षणम् ॥ १२.१५५.२४ ॥
O Seidenwollbaum, auch ich würde dir im Zorn genau dies antun: die Not, die du dir selbst bereitet hast, indem du deine Äste abstreiftest.
12.155.25
हीनपुष्पाग्रशाखस्त्वं शीर्णाङ्कुरपलाशकः ।
आत्मदुर्मन्त्रितेनेह मद्वीर्यवशगः कृतः ॥ १२.१५५.२५ ॥
Du bist beraubt deiner Blüten und Zweigspitzen, deine Triebe und Blätter zerbrochen; durch deinen eigenen unheilvollen Rat bist du hier meiner Macht unterworfen worden.
12.155.26
एतच्छ्रुत्वा वचो वायोः शाल्मलिर्व्रीडितस्तदा ।
अतप्यत वचः स्मृत्वा नारदो यत्तदाऽब्रवीत् ॥ १२.१५५.२६ ॥
Als Śālmali diese Worte Vāyus hörte, schämte er sich; sich erinnernd an das, was Nārada damals gesagt hatte, grämte er sich.
12.155.27
एवं हि राजशार्दूल दुर्बलः सन्वलीयसा ।
वैरमासञ्जते बालस्तप्यते शाल्मलिर्यथा ॥ १२.१५५.२७ ॥
So also, o Tiger unter den Königen: Der Schwache, der sich mit dem Stärkeren verfeindet, leidet wie der Tor Śālmali.
12.155.28
तस्माद्वैरं न कुर्वीत दुर्बलो बलवत्तरैः ।
शोचेद्धि वैरं कुर्वाणो यथा वै शाल्मलिस्तथा ॥ १२.१५५.२८ ॥
Darum soll der Schwache keine Feindschaft mit den Stärkeren eingehen; wer Feindschaft schafft, wird ebenso trauern wie Śālmali.
12.155.29
न हि वैरं महात्मानो विवृण्वन्त्यपकारिषु ।
शनैः शनैर्महाराज दर्शयन्ति स्म ते बलम् ॥ १२.१५५.२९ ॥
Die Großmütigen offenbaren ihre Feindschaft gegenüber denen, die ihnen schaden, nicht; allmählich, o großer König, zeigen sie ihre Stärke.
12.155.30
वैरं न कुर्वीत नरो दुर्बुद्धिर्बुद्धिजीविना ।
बुद्धिर्वुद्धिमतो याति तूलष्विव हुताशनः ॥ १२.१५५.३० ॥
Ein Mann von schlechtem Verstand soll keine Feindschaft mit dem eingehen, der von seiner Klugheit lebt; wie das Feuer zur Baumwolle geht, so geht die Einsicht zum Weisen.
12.155.31
न हि बुद्ध्या समं किंचिद्विद्यते पुरुषे नृप ।
तथा बलेन राजेन्द्र न समोऽस्तीह कश्चन ॥ १२.१५५.३१ ॥
O König, im Menschen ist nichts der Weisheit gleich. O Herr der Könige, hier ist niemand an Kraft gleich.
12.155.32
तस्मात्क्षमेत बालाय जडान्धवधिराय च ।
बलाधिकाय राजेन्द्र तद्दृष्टं त्वयि शत्रुहन् ॥ १२.१५५.३२ ॥
Darum soll man dem Törichten, dem Stumpfen, dem Blinden und dem Tauben verzeihen, und dem, der an Kraft überlegen ist. O Herr der Könige, das sieht man an dir, o Vernichter der Feinde.
12.155.33
अक्षौहिण्यो दशैका च सप्त चैव महाद्युते ।
बलेन न समा राजन्नर्जुनस्य महात्मनः ॥ १२.१५५.३३ ॥
O du von großem Glanz, elf und sieben Akṣauhiṇī-Heere sind nicht gleich, o König, der Kraft des großherzigen Arjuna.
12.155.34
निहताश्चैव भग्नाश्च पाण्डवेन यशस्विना ।
चरता बलमास्थाय पाकशासनिना मृधे ॥ १२.१५५.३४ ॥
Erschlagen und in die Flucht geschlagen wurden sie vom ruhmreichen Pāṇḍava, dem Sohn Indras, der sich im Kampf auf seine Stärke verlassend bewegte.
12.155.35
उक्ताश्च ते राजधर्मा आपद्धर्माश्च भारत ।
विस्तरेण महाराज किं भूयः प्रव्रवीमि ते ॥ १२.१५५.३५ ॥
O Nachfahre Bharatas, die Pflichten der Könige und die Pflichten in der Not sind dir ausführlich dargelegt worden. O großer König, was soll ich dir noch sagen?