Mahābhārata · Adhyāya 12.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.155.1
एवमुक्त्वा तु राजेन्द्र शाल्मलिं ब्रह्मवित्तमः ।
नारदः पवने सर्वं शाल्मलेर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१५५.१ ॥
Oh señor de reyes, tras decir esto, Nārada, el mejor de los conocedores de Brahman, habló al árbol śālmali y repitió al viento todas las palabras de Śālmali.
12.155.2
हिमवत्पृष्ठजः कश्चिच्छाल्मलिः परिवारवान् ।
बृहन्मूलो बृहच्छायः स त्वां वायोऽवमन्यते ॥ १२.१५५.२ ॥
Un árbol śālmali, nacido en la ladera del Himālaya, con su séquito, de grandes raíces y gran sombra, te desprecia, oh Viento.
12.155.3
बहुव्याक्षेपयुक्तानि त्वामाह वचनानि सः ।
न युक्तानि मया वायो तानि वक्तुं तवाग्रतः ॥ १२.१५५.३ ॥
Ha pronunciado muchas palabras injuriosas sobre ti; oh Viento, no me corresponde repetirlas en tu presencia.
12.155.4
जानामि त्वामहं वायो सर्वप्राणभृतां वरम् ।
वरिष्ठं च गरिष्ठं च सर्वलोकेश्वरं प्रभुम् ॥ १२.१५५.४ ॥
Oh Viento, te conozco como el mejor de todos los seres vivientes, el más excelente y el más grave, señor de todos los mundos, soberano.
12.155.5
एतत्तु वचनं श्रुत्वा नारदस्य समीरणः ।
शाल्मलिं तमुपागम्य क्रुद्धो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१५५.५ ॥
Al oír estas palabras de Nārada, el viento se acercó a aquel árbol śālmali y, colérico, habló.
12.155.6
शाल्मले नारदो गच्छंस्त्वयोक्तो मद्विगर्हणम् ।
अहं वायुः प्रभावं ते दर्शयाम्यात्मनो बलम् ॥ १२.१५५.६ ॥
Oh árbol śālmali, mientras Nārada se marchaba, tú pronunciaste una censura contra mí; yo soy el Viento, y te mostraré mi poder y mi fuerza.
12.155.7
नाहं त्वां नाभिजानामि विदितश्चासि मे द्रुम ।
पितामहः प्रजासर्गे त्वयि विश्रान्तवान्प्रभुः ॥ १२.१५५.७ ॥
No te conozco, árbol, aunque me eres conocido. En la creación de los seres, el señor abuelo descansó en ti.
12.155.8
तस्य विश्रमणादेव प्रसादौ मत्कृतस्तव ।
अभूत्तस्य प्रसादात्त्वां न भज्यामि द्रुमाधम ॥ १२.१५५.८ ॥
Fue por su reposo que te concedí mi favor; por su favor no te quebraré, el más vil de los árboles.
12.155.9
यन्मां त्वमवजानीषे यथाऽन्यं प्राकृतं तथा ।
दर्शयाम्येष चात्मानं यथा मां नावमन्यसे ॥ १२.१५५.९ ॥
Porque me desprecias como si fuera una cosa común, te mostraré mi propia fuerza para que no me menosprecies.
12.155.10
एवमुक्तस्ततः प्राह शाल्मलिः प्रहसन्निव ।
पवन त्वं वने क्रुद्धो दर्शयात्मानमात्मना ॥ १२.१५५.१० ॥
Así interpelado, Śālmali respondió como riendo: "Viento, estás airado en el bosque; muéstrate con tu propia naturaleza."
12.155.11
मयि वै मुच्यतां क्रोधः किं मे क्रुद्धः करिष्यसि ।
न ते बिभेमि पवन यद्यपि त्वं स्वयं प्रभुः।
बलाधिकोऽहं त्वत्तश्च न भीः कार्या मया तव ॥ १२.१५५.११ ॥
Descarga tu cólera sobre mí; ¿qué me harás airado? Viento, aunque tú mismo seas señor, no te temo; yo soy más fuerte que tú, y no debes temerme.
12.155.12
ये तु बुद्ध्या हि बलिनस्ते भवन्ति बलीयसः ।
प्राणमात्रबला ये वै नैव ते बलिनो मताः ॥ १२.१५५.१२ ॥
Quienes son fuertes en entendimiento son en verdad los más poderosos; quienes tienen fuerza solo de aliento no son considerados verdaderamente fuertes.
12.155.13
इत्येवमुक्तः पवनः श्व इत्येवाब्रवीद्वचः ।
दर्शयिष्यामि ते तेजस्ततो रात्रिरुपागमत् ॥ १२.१५५.१३ ॥
Así interpelado, el Viento dijo: «Mañana te mostraré mi poder». Entonces llegó la noche.
12.155.14
अथ निश्चित्य मनसा शाल्मलिर्वैरधारणम् ।
पश्यमानस्तदात्मानमसमं मातरिश्वना ॥ १२.१५५.१४ ॥
Entonces, resuelto en su mente, el árbol de algodón de seda, que guardaba enemistad, se vio a sí mismo inferior al Viento.
12.155.15
नारदे यन्मया प्रोक्तं वचनं प्रति तन्मृषा ।
असमर्थो ह्यहं वायोर्बलेन बलवान्हि सः ॥ १२.१५५.१५ ॥
Lo que dije a Nārada fue falso; no soy capaz frente a la fuerza del Viento, pues él es en verdad el más fuerte.
12.155.16
मारुतो बल्यान्नित्यं यथा वै नारदोऽब्रवीत् ।
अहं तु दुर्बलोऽन्येभ्यो वृक्षेभ्यो नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१६ ॥
Como dijo Nārada, el Viento es siempre más fuerte; y yo soy más débil que los otros árboles, no cabe duda.
12.155.17
किं तु बुद्ध्या समो नास्ति मम कश्चिद्वनस्पतिः ।
तदहं बुद्धिमास्थाय भयं त्यक्ष्ये समीरणात् ॥ १२.१५५.१७ ॥
Pero en sabiduría no hay árbol igual a mí; por tanto, acogiéndome a la sabiduría, abandonaré el temor que nace del viento.
12.155.18
यदि तां बुद्धिमास्थाय तिष्ठेयुः पर्णिनो वने ।
अरिष्टाः स्युः सदा क्रुद्धात्पवनान्नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१८ ॥
Si los árboles frondosos del bosque se mantuvieran acogidos a esa sabiduría, siempre quedarían ilesos ante el Viento airado; de esto no hay duda.
12.155.19
ते तु बाला न जानन्ति यथा नैतान्समीरणः ।
समीरयेत संक्रुद्धो यथा जानाम्यहं तथा ॥ १२.१५५.१९ ॥
Pero los necios no saben cómo el viento, airado, los agitaría, como yo lo sé.
12.155.20
ततो निश्चित्य मनसा शाल्मलिः क्षुभितस्तदा ।
शाखाः स्कन्धान्प्रशाखाश्च स्वयमेव व्यशातयत् ॥ १२.१५५.२० ॥
Entonces, habiéndose decidido en su mente, el agitado árbol de algodón de seda se quebró por sí mismo sus ramas, troncos y ramitas.
12.155.21
स परित्यज्य शाखाश्च पत्राणि कुसुमानि च ।
प्रभाते वायुमायान्तं प्रेक्षते स्म वनस्पतिः ॥ १२.१५५.२१ ॥
Habiendo abandonado sus ramas, hojas y flores, aquel árbol miró hacia el viento que llegaba al amanecer.
12.155.22
ततः क्रुद्धः श्वसन्वायुः पातयन्वै महाद्रुमान् ।
आजगामाथ तं देशमास्ते यत्र स शाल्मलिः ॥ १२.१५५.२२ ॥
Entonces el viento, airado y resoplando, derribando grandes árboles, llegó al lugar donde se encontraba aquel árbol de algodón de seda.
12.155.23
तं हीनपर्णं पतिताग्रशाखं ।
निशीर्णपुष्पं प्रसमीक्ष्य वायुः।
उवाच वाक्यं स्ययमान एवं ।
मुदायुतः शाल्मलिं रुग्णशाखम् ॥ १२.१५५.२३ ॥
Al ver aquel árbol de algodón de seda, sin hojas, con las puntas de sus ramas caídas y sus flores marchitas, el viento, sonriendo y alegre, habló estas palabras al árbol de ramas rotas.
12.155.24
अहमप्येवमेव त्वां कुर्यां वै शाल्मले रुषा ।
आत्मना यत्कृतं कृच्छ्रं शाखानामपकर्षणम् ॥ १२.१५५.२४ ॥
Oh árbol de algodón de seda, yo también, en mi ira, te haría exactamente esto: la penuria que te impusiste al despojarte de tus ramas.
12.155.25
हीनपुष्पाग्रशाखस्त्वं शीर्णाङ्कुरपलाशकः ।
आत्मदुर्मन्त्रितेनेह मद्वीर्यवशगः कृतः ॥ १२.१५५.२५ ॥
Estás privado de flores y de las puntas de tus ramas, tus brotes y hojas rotos; por tu propio consejo insensato has quedado sometido aquí a mi poder.
12.155.26
एतच्छ्रुत्वा वचो वायोः शाल्मलिर्व्रीडितस्तदा ।
अतप्यत वचः स्मृत्वा नारदो यत्तदाऽब्रवीत् ॥ १२.१५५.२६ ॥
Al oír estas palabras de Vāyu, Śālmali se avergonzó entonces; recordando lo que Nārada había dicho en aquel momento, se lamentó.
12.155.27
एवं हि राजशार्दूल दुर्बलः सन्वलीयसा ।
वैरमासञ्जते बालस्तप्यते शाल्मलिर्यथा ॥ १२.१५५.२७ ॥
Así, oh tigre entre reyes, el débil que traba enemistad con el más fuerte, como un necio, sufre como Śālmali.
12.155.28
तस्माद्वैरं न कुर्वीत दुर्बलो बलवत्तरैः ।
शोचेद्धि वैरं कुर्वाणो यथा वै शाल्मलिस्तथा ॥ १२.१५५.२८ ॥
Por tanto, el débil no debe trabar enemistad con los fuertes; quien la traba se lamentará igual que Śālmali.
12.155.29
न हि वैरं महात्मानो विवृण्वन्त्यपकारिषु ।
शनैः शनैर्महाराज दर्शयन्ति स्म ते बलम् ॥ १२.१५५.२९ ॥
Los magnánimos no revelan su enemistad hacia quienes les hacen daño; poco a poco, oh gran rey, muestran su fuerza.
12.155.30
वैरं न कुर्वीत नरो दुर्बुद्धिर्बुद्धिजीविना ।
बुद्धिर्वुद्धिमतो याति तूलष्विव हुताशनः ॥ १२.१५५.३० ॥
Un hombre de mal juicio no debe trabar enemistad con quien vive de su sabiduría; como el fuego va al algodón, así la inteligencia va al sabio.
12.155.31
न हि बुद्ध्या समं किंचिद्विद्यते पुरुषे नृप ।
तथा बलेन राजेन्द्र न समोऽस्तीह कश्चन ॥ १२.१५५.३१ ॥
Oh rey, en el hombre nada es igual a la sabiduría. Oh señor de los reyes, aquí nadie es igual en fuerza.
12.155.32
तस्मात्क्षमेत बालाय जडान्धवधिराय च ।
बलाधिकाय राजेन्द्र तद्दृष्टं त्वयि शत्रुहन् ॥ १२.१५५.३२ ॥
Por tanto, uno debe perdonar al necio, al torpe, al ciego y al sordo, y al que es superior en fuerza. Oh señor de los reyes, eso se ve en ti, oh matador de enemigos.
12.155.33
अक्षौहिण्यो दशैका च सप्त चैव महाद्युते ।
बलेन न समा राजन्नर्जुनस्य महात्मनः ॥ १२.१५५.३३ ॥
Oh tú de gran esplendor, ni once ni siete ejércitos akṣauhiṇī son iguales, oh rey, a la fuerza del magnánimo Arjuna.
12.155.34
निहताश्चैव भग्नाश्च पाण्डवेन यशस्विना ।
चरता बलमास्थाय पाकशासनिना मृधे ॥ १२.१५५.३४ ॥
Fueron muertos y puestos en fuga por el famoso Pāṇḍava, el hijo de Indra, mientras se movía en la batalla confiando en su fuerza.
12.155.35
उक्ताश्च ते राजधर्मा आपद्धर्माश्च भारत ।
विस्तरेण महाराज किं भूयः प्रव्रवीमि ते ॥ १२.१५५.३५ ॥
Oh descendiente de Bharata, los deberes del rey y los deberes en la adversidad te han sido explicados en detalle. Oh gran rey, ¿qué más debo decirte?