Mahābhārata · Adhyāya 12.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.155.1
एवमुक्त्वा तु राजेन्द्र शाल्मलिं ब्रह्मवित्तमः ।
नारदः पवने सर्वं शाल्मलेर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१५५.१ ॥
Ó senhor dos reis, tendo assim falado, Nārada, o melhor dos conhecedores de Brahman, dirigiu-se à árvore śālmali e relatou ao vento todas as palavras de Śālmali.
12.155.2
हिमवत्पृष्ठजः कश्चिच्छाल्मलिः परिवारवान् ।
बृहन्मूलो बृहच्छायः स त्वां वायोऽवमन्यते ॥ १२.१५५.२ ॥
Uma certa árvore śālmali, nascida na encosta do Himalaia, com seu séquito, de grandes raízes e grande sombra, despreza-te, ó Vento.
12.155.3
बहुव्याक्षेपयुक्तानि त्वामाह वचनानि सः ।
न युक्तानि मया वायो तानि वक्तुं तवाग्रतः ॥ १२.१५५.३ ॥
Ele proferiu muitas palavras injuriosas a teu respeito; ó Vento, não me convém repeti-las em tua presença.
12.155.4
जानामि त्वामहं वायो सर्वप्राणभृतां वरम् ।
वरिष्ठं च गरिष्ठं च सर्वलोकेश्वरं प्रभुम् ॥ १२.१५५.४ ॥
Ó Vento, conheço-te como o melhor de todos os seres vivos, o mais excelente e o mais grave, senhor de todos os mundos, soberano.
12.155.5
एतत्तु वचनं श्रुत्वा नारदस्य समीरणः ।
शाल्मलिं तमुपागम्य क्रुद्धो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१५५.५ ॥
Ouvindo estas palavras de Nārada, o vento foi até aquela árvore śālmali e, irado, falou.
12.155.6
शाल्मले नारदो गच्छंस्त्वयोक्तो मद्विगर्हणम् ।
अहं वायुः प्रभावं ते दर्शयाम्यात्मनो बलम् ॥ १२.१५५.६ ॥
Ó árvore śālmali, quando Nārada partia, proferiste uma censura contra mim; eu sou o Vento, e mostrar-te-ei o meu poder e a minha força.
12.155.7
नाहं त्वां नाभिजानामि विदितश्चासि मे द्रुम ।
पितामहः प्रजासर्गे त्वयि विश्रान्तवान्प्रभुः ॥ १२.१५५.७ ॥
Não te conheço, árvore, embora sejas conhecida para mim. Na criação dos seres, o senhor avô repousou em ti.
12.155.8
तस्य विश्रमणादेव प्रसादौ मत्कृतस्तव ।
अभूत्तस्य प्रसादात्त्वां न भज्यामि द्रुमाधम ॥ १२.१५५.८ ॥
Foi pelo seu repouso que te concedi meu favor; pela sua graça não te quebrarei, o mais vil das árvores.
12.155.9
यन्मां त्वमवजानीषे यथाऽन्यं प्राकृतं तथा ।
दर्शयाम्येष चात्मानं यथा मां नावमन्यसे ॥ १२.१५५.९ ॥
Porque me desprezas como se eu fosse uma coisa comum, mostrar-te-ei a minha própria forma, para que não me menosprezes.
12.155.10
एवमुक्तस्ततः प्राह शाल्मलिः प्रहसन्निव ।
पवन त्वं वने क्रुद्धो दर्शयात्मानमात्मना ॥ १२.१५५.१० ॥
Assim interpelado, Śālmali respondeu como se risse: "Vento, estás irado na floresta; mostra-te com a tua própria natureza."
12.155.11
मयि वै मुच्यतां क्रोधः किं मे क्रुद्धः करिष्यसि ।
न ते बिभेमि पवन यद्यपि त्वं स्वयं प्रभुः।
बलाधिकोऽहं त्वत्तश्च न भीः कार्या मया तव ॥ १२.१५५.११ ॥
Deixa a tua cólera cair sobre mim; que me farás irado? Vento, embora sejas tu mesmo o senhor, não te temo; sou mais forte que tu, e não precisas temer-me.
12.155.12
ये तु बुद्ध्या हि बलिनस्ते भवन्ति बलीयसः ।
प्राणमात्रबला ये वै नैव ते बलिनो मताः ॥ १२.१५५.१२ ॥
Os que são fortes pelo entendimento são de fato os mais poderosos; os que têm apenas a força do sopro não são considerados verdadeiramente fortes.
12.155.13
इत्येवमुक्तः पवनः श्व इत्येवाब्रवीद्वचः ।
दर्शयिष्यामि ते तेजस्ततो रात्रिरुपागमत् ॥ १२.१५५.१३ ॥
Assim interpelado, o Vento disse: «Amanhã te mostrarei o meu poder». Então chegou a noite.
12.155.14
अथ निश्चित्य मनसा शाल्मलिर्वैरधारणम् ।
पश्यमानस्तदात्मानमसमं मातरिश्वना ॥ १२.१५५.१४ ॥
Então, resolvido em seu espírito, a sumaúma, que guardava inimizade, viu-se desigual ao Vento.
12.155.15
नारदे यन्मया प्रोक्तं वचनं प्रति तन्मृषा ।
असमर्थो ह्यहं वायोर्बलेन बलवान्हि सः ॥ १२.१५५.१५ ॥
O que disse a Nārada foi falso; sou incapaz diante da força do Vento, pois ele é de fato o mais forte.
12.155.16
मारुतो बल्यान्नित्यं यथा वै नारदोऽब्रवीत् ।
अहं तु दुर्बलोऽन्येभ्यो वृक्षेभ्यो नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१६ ॥
Como disse Nārada, o Vento é sempre mais forte; e eu sou mais fraco que as outras árvores, não há dúvida.
12.155.17
किं तु बुद्ध्या समो नास्ति मम कश्चिद्वनस्पतिः ।
तदहं बुद्धिमास्थाय भयं त्यक्ष्ये समीरणात् ॥ १२.१५५.१७ ॥
Mas em sabedoria não há árvore igual a mim; portanto, recorrendo à sabedoria, abandonarei o medo que vem do vento.
12.155.18
यदि तां बुद्धिमास्थाय तिष्ठेयुः पर्णिनो वने ।
अरिष्टाः स्युः सदा क्रुद्धात्पवनान्नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१८ ॥
Se as árvores frondosas da floresta permanecessem recorrendo àquela sabedoria, estariam sempre ilesas diante do Vento irado; disso não há dúvida.
12.155.19
ते तु बाला न जानन्ति यथा नैतान्समीरणः ।
समीरयेत संक्रुद्धो यथा जानाम्यहं तथा ॥ १२.१५५.१९ ॥
Mas os tolos não sabem como o vento, irado, os agitaria, como eu sei.
12.155.20
ततो निश्चित्य मनसा शाल्मलिः क्षुभितस्तदा ।
शाखाः स्कन्धान्प्रशाखाश्च स्वयमेव व्यशातयत् ॥ १२.१५५.२० ॥
Então, tendo decidido em sua mente, a árvore de algodão-de-seda agitada quebrou por si mesma seus galhos, troncos e ramos.
12.155.21
स परित्यज्य शाखाश्च पत्राणि कुसुमानि च ।
प्रभाते वायुमायान्तं प्रेक्षते स्म वनस्पतिः ॥ १२.१५५.२१ ॥
Tendo abandonado seus galhos, folhas e flores, aquela árvore olhou para o vento que se aproximava ao amanhecer.
12.155.22
ततः क्रुद्धः श्वसन्वायुः पातयन्वै महाद्रुमान् ।
आजगामाथ तं देशमास्ते यत्र स शाल्मलिः ॥ १२.१५५.२२ ॥
Então o vento, irado e soprando, derrubando grandes árvores, chegou ao lugar onde estava aquela árvore de algodão-de-seda.
12.155.23
तं हीनपर्णं पतिताग्रशाखं ।
निशीर्णपुष्पं प्रसमीक्ष्य वायुः।
उवाच वाक्यं स्ययमान एवं ।
मुदायुतः शाल्मलिं रुग्णशाखम् ॥ १२.१५५.२३ ॥
Ao ver aquela árvore de algodão-de-seda, sem folhas, com as pontas dos galhos caídas e as flores murchas, o vento, sorrindo e alegre, disse estas palavras à árvore de galhos quebrados.
12.155.24
अहमप्येवमेव त्वां कुर्यां वै शाल्मले रुषा ।
आत्मना यत्कृतं कृच्छ्रं शाखानामपकर्षणम् ॥ १२.१५५.२४ ॥
Ó árvore de algodão-de-seda, eu também, em minha ira, faria exatamente isto a você: o sofrimento que você mesma trouxe ao despojar seus galhos.
12.155.25
हीनपुष्पाग्रशाखस्त्वं शीर्णाङ्कुरपलाशकः ।
आत्मदुर्मन्त्रितेनेह मद्वीर्यवशगः कृतः ॥ १२.१५५.२५ ॥
Estás privado de flores e das pontas de teus ramos, teus brotos e folhas quebrados; por teu próprio conselho insensato foste posto sob meu poder aqui.
12.155.26
एतच्छ्रुत्वा वचो वायोः शाल्मलिर्व्रीडितस्तदा ।
अतप्यत वचः स्मृत्वा नारदो यत्तदाऽब्रवीत् ॥ १२.१५५.२६ ॥
Ao ouvir estas palavras de Vāyu, Śālmali envergonhou-se então; lembrando-se do que Nārada dissera naquela ocasião, lamentou-se.
12.155.27
एवं हि राजशार्दूल दुर्बलः सन्वलीयसा ।
वैरमासञ्जते बालस्तप्यते शाल्मलिर्यथा ॥ १२.१५५.२७ ॥
Assim, ó tigre entre reis, o fraco que se põe em inimizade com o mais forte, como um tolo, sofre como Śālmali.
12.155.28
तस्माद्वैरं न कुर्वीत दुर्बलो बलवत्तरैः ।
शोचेद्धि वैरं कुर्वाणो यथा वै शाल्मलिस्तथा ॥ १२.१५५.२८ ॥
Portanto, o fraco não deve criar inimizade com os mais fortes; quem a cria lamentar-se-á como Śālmali.
12.155.29
न हि वैरं महात्मानो विवृण्वन्त्यपकारिषु ।
शनैः शनैर्महाराज दर्शयन्ति स्म ते बलम् ॥ १२.१५५.२९ ॥
Os magnânimos não revelam sua inimizade contra os que os prejudicam; pouco a pouco, ó grande rei, mostram sua força.
12.155.30
वैरं न कुर्वीत नरो दुर्बुद्धिर्बुद्धिजीविना ।
बुद्धिर्वुद्धिमतो याति तूलष्विव हुताशनः ॥ १२.१५५.३० ॥
Um homem de mau juízo não deve criar inimizade com quem vive de sua sabedoria; como o fogo vai ao algodão, assim a inteligência vai ao sábio.
12.155.31
न हि बुद्ध्या समं किंचिद्विद्यते पुरुषे नृप ।
तथा बलेन राजेन्द्र न समोऽस्तीह कश्चन ॥ १२.१५५.३१ ॥
Ó rei, no homem nada se iguala à sabedoria. Ó senhor dos reis, aqui ninguém é igual em força.
12.155.32
तस्मात्क्षमेत बालाय जडान्धवधिराय च ।
बलाधिकाय राजेन्द्र तद्दृष्टं त्वयि शत्रुहन् ॥ १२.१५५.३२ ॥
Portanto, deve-se perdoar o tolo, o embotado, o cego e o surdo, e quem é superior em força. Ó senhor dos reis, isso se vê em ti, ó matador de inimigos.
12.155.33
अक्षौहिण्यो दशैका च सप्त चैव महाद्युते ।
बलेन न समा राजन्नर्जुनस्य महात्मनः ॥ १२.१५५.३३ ॥
Ó tu de grande esplendor, nem onze nem sete exércitos akṣauhiṇī são iguais, ó rei, à força do magnânimo Arjuna.
12.155.34
निहताश्चैव भग्नाश्च पाण्डवेन यशस्विना ।
चरता बलमास्थाय पाकशासनिना मृधे ॥ १२.१५५.३४ ॥
Foram mortos e postos em fuga pelo glorioso Pāṇḍava, filho de Indra, que se movia na batalha confiando em sua força.
12.155.35
उक्ताश्च ते राजधर्मा आपद्धर्माश्च भारत ।
विस्तरेण महाराज किं भूयः प्रव्रवीमि ते ॥ १२.१५५.३५ ॥
Ó descendente de Bharata, os deveres dos reis e os deveres em tempos de aflição foram-te expostos em detalhe. Ó grande rei, o que mais devo dizer-te?