மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.155
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.155.1
एवमुक्त्वा तु राजेन्द्र शाल्मलिं ब्रह्मवित्तमः ।
नारदः पवने सर्वं शाल्मलेर्वाक्यमब्रवीत् ॥ १२.१५५.१ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, இவ்வாறு சொன்னபின், பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த நாரதர் சால்மலியிடம் பேசினார்; காற்றிடம் சால்மலியின் சொற்கள் அனைத்தையும் கூறினார்.
12.155.2
हिमवत्पृष्ठजः कश्चिच्छाल्मलिः परिवारवान् ।
बृहन्मूलो बृहच्छायः स त्वां वायोऽवमन्यते ॥ १२.१५५.२ ॥
இமயமலைச் சரிவில் பிறந்த, பரிவாரங்களுடன் கூடிய, பெரிய வேர்களும் பெரிய நிழலும் கொண்ட ஒரு சால்மலி மரம் உண்டு; அது உன்னை அவமதிக்கிறது, ஓ வாயுவே.
12.155.3
बहुव्याक्षेपयुक्तानि त्वामाह वचनानि सः ।
न युक्तानि मया वायो तानि वक्तुं तवाग्रतः ॥ १२.१५५.३ ॥
அவன் உன்னைப் பற்றி பல அவமதிப்புச் சொற்களைக் கூறினான்; ஓ வாயுவே, அவற்றை உன் முன்னால் சொல்வது எனக்குத் தகாது.
12.155.4
जानामि त्वामहं वायो सर्वप्राणभृतां वरम् ।
वरिष्ठं च गरिष्ठं च सर्वलोकेश्वरं प्रभुम् ॥ १२.१५५.४ ॥
ஓ வாயுவே, உயிருள்ள அனைத்துயிர்களிலும் சிறந்தவனும், மிகச் சிறந்தவனும், மிகப் பெரியவனும், அனைத்து உலகங்களின் ஈசனும் தலைவனுமான உன்னை நான் அறிவேன்.
12.155.5
एतत्तु वचनं श्रुत्वा नारदस्य समीरणः ।
शाल्मलिं तमुपागम्य क्रुद्धो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१५५.५ ॥
நாரதரின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட வாயு, அந்த சால்மலியை அணுகி கோபத்துடன் சொன்னான்.
12.155.6
शाल्मले नारदो गच्छंस्त्वयोक्तो मद्विगर्हणम् ।
अहं वायुः प्रभावं ते दर्शयाम्यात्मनो बलम् ॥ १२.१५५.६ ॥
ஓ சால்மலியே, நாரதர் போகும்போது உன்னால் என்னை இகழும் சொற்களைக் கேட்டுச் சென்றார்; நான் வாயு, என் பலத்தை உனக்குக் காட்டி உன் ஆற்றலைக் காண்பிப்பேன்.
12.155.7
नाहं त्वां नाभिजानामि विदितश्चासि मे द्रुम ।
पितामहः प्रजासर्गे त्वयि विश्रान्तवान्प्रभुः ॥ १२.१५५.७ ॥
ஓ மரமே, நான் உன்னை அறியேன்; ஆனால் நீ எனக்குத் தெரிந்தவன். பிரஜைகளைப் படைக்கையில் தலைவரான பிதாமகர் உன்னில் இளைப்பாறினார்.
12.155.8
तस्य विश्रमणादेव प्रसादौ मत्कृतस्तव ।
अभूत्तस्य प्रसादात्त्वां न भज्यामि द्रुमाधम ॥ १२.१५५.८ ॥
அவர் இளைப்பாறியதாலேயே நான் உனக்கு அருள் செய்தேன். அவருடைய அருளால் நான் உன்னை முறிக்கமாட்டேன், கீழான மரமே.
12.155.9
यन्मां त्वमवजानीषे यथाऽन्यं प्राकृतं तथा ।
दर्शयाम्येष चात्मानं यथा मां नावमन्यसे ॥ १२.१५५.९ ॥
நீ என்னை வேறு சாதாரணப் பொருளைப் போல இகழ்கிறாய்; ஆகவே நீ என்னை இகழாதபடி என் இந்த வலிமையைக் காட்டுவேன்.
12.155.10
एवमुक्तस्ततः प्राह शाल्मलिः प्रहसन्निव ।
पवन त्वं वने क्रुद्धो दर्शयात्मानमात्मना ॥ १२.१५५.१० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் சால்மலி சிரிப்பது போல் கூறினான்: "ஓ காற்றே, நீ காட்டில் கோபமுற்றிருக்கிறாய்; உன் சொந்த வடிவாலேயே உன்னைக் காட்டு."
12.155.11
मयि वै मुच्यतां क्रोधः किं मे क्रुद्धः करिष्यसि ।
न ते बिभेमि पवन यद्यपि त्वं स्वयं प्रभुः।
बलाधिकोऽहं त्वत्तश्च न भीः कार्या मया तव ॥ १२.१५५.११ ॥
என்மேல் உன் கோபத்தை விடு. கோபித்து நீ எனக்கு என்ன செய்வாய்? ஓ காற்றே, நீ தலைவனாயினும் நான் உன்னைக் கண்டு அஞ்சவில்லை; நான் உன்னைவிட வலிமையுடையவன்; என்னால் உனக்கு அச்சம் வேண்டா.
12.155.12
ये तु बुद्ध्या हि बलिनस्ते भवन्ति बलीयसः ।
प्राणमात्रबला ये वै नैव ते बलिनो मताः ॥ १२.१५५.१२ ॥
அறிவால் வலிமையுடையோரே மிக வலிமையுடையவராகின்றனர்; உயிர் மட்டுமே வலிமையாக உள்ளவர்கள் உண்மையில் வலிமையுடையவராகக் கருதப்படுவதில்லை.
12.155.13
इत्येवमुक्तः पवनः श्व इत्येवाब्रवीद्वचः ।
दर्शयिष्यामि ते तेजस्ततो रात्रिरुपागमत् ॥ १२.१५५.१३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் காற்று, 'நாளை உனக்கு என் ஆற்றலைக் காட்டுவேன்' என்றது. பின்னர் இரவு வந்தது.
12.155.14
अथ निश्चित्य मनसा शाल्मलिर्वैरधारणम् ।
पश्यमानस्तदात्मानमसमं मातरिश्वना ॥ १२.१५५.१४ ॥
பின்னர் மனதில் தீர்மானித்து, பகையைக் கொண்ட சால்மலி மரம் அப்போது காற்றுக்கு தன்னை இணையற்றதாகக் கண்டது.
12.155.15
नारदे यन्मया प्रोक्तं वचनं प्रति तन्मृषा ।
असमर्थो ह्यहं वायोर्बलेन बलवान्हि सः ॥ १२.१५५.१५ ॥
நாரதரிடம் நான் சொன்ன அந்தக் கூற்று பொய்யானது. காற்றின் வலிமைக்கு முன் நான் ஆற்றலற்றவன்; அவனே உண்மையில் பலமுள்ளவன்.
12.155.16
मारुतो बल्यान्नित्यं यथा वै नारदोऽब्रवीत् ।
अहं तु दुर्बलोऽन्येभ्यो वृक्षेभ्यो नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१६ ॥
நாரதர் சொன்னபடி காற்று எப்போதும் வலிமையானது. மற்ற மரங்களை விட நான் பலவீனமானவன் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
12.155.17
किं तु बुद्ध्या समो नास्ति मम कश्चिद्वनस्पतिः ।
तदहं बुद्धिमास्थाय भयं त्यक्ष्ये समीरणात् ॥ १२.१५५.१७ ॥
ஆனால் அறிவில் எனக்கு நிகரான மரம் எதுவுமில்லை. ஆகவே அறிவை ஆதரித்து காற்றிலிருந்து வரும் பயத்தை நான் விடுவேன்.
12.155.18
यदि तां बुद्धिमास्थाय तिष्ठेयुः पर्णिनो वने ।
अरिष्टाः स्युः सदा क्रुद्धात्पवनान्नात्र संशयः ॥ १२.१५५.१८ ॥
காட்டில் இலையுள்ள மரங்கள் அந்த அறிவை ஆதரித்து நின்றால், கோபமுள்ள காற்றால் அவை எப்போதும் தீங்கின்றி இருக்கும்; இதில் சந்தேகமில்லை.
12.155.19
ते तु बाला न जानन्ति यथा नैतान्समीरणः ।
समीरयेत संक्रुद्धो यथा जानाम्यहं तथा ॥ १२.१५५.१९ ॥
ஆனால் அறியாமையுள்ளவர்கள் அவர்களை காற்று எவ்வாறு அசைக்கும் என்பதை அறிவதில்லை; நான் அறிவது போல.
12.155.20
ततो निश्चित्य मनसा शाल्मलिः क्षुभितस्तदा ।
शाखाः स्कन्धान्प्रशाखाश्च स्वयमेव व्यशातयत् ॥ १२.१५५.२० ॥
அப்போது மனதில் உறுதி கொண்டு, கலங்கிய அந்த சால்மலி மரம் தானே தனது கிளைகளையும் தண்டுகளையும் சிறு கிளைகளையும் முறித்துக்கொண்டது.
12.155.21
स परित्यज्य शाखाश्च पत्राणि कुसुमानि च ।
प्रभाते वायुमायान्तं प्रेक्षते स्म वनस्पतिः ॥ १२.१५५.२१ ॥
அவ்வனஸ்பதி கிளைகளையும் இலைகளையும் மலர்களையும் விட்டுவிட்டு, விடியலில் வரும் காற்றை நோக்கியிருந்தது.
12.155.22
ततः क्रुद्धः श्वसन्वायुः पातयन्वै महाद्रुमान् ।
आजगामाथ तं देशमास्ते यत्र स शाल्मलिः ॥ १२.१५५.२२ ॥
பின்னர் சினத்துடன் மூச்சுவிட்ட காற்று, பெரிய மரங்களை வீழ்த்தியபடி, அந்த சால்மலி மரம் நின்ற இடத்திற்கு வந்தது.
12.155.23
तं हीनपर्णं पतिताग्रशाखं ।
निशीर्णपुष्पं प्रसमीक्ष्य वायुः।
उवाच वाक्यं स्ययमान एवं ।
मुदायुतः शाल्मलिं रुग्णशाखम् ॥ १२.१५५.२३ ॥
இலைகளற்று, நுனிக்கிளைகள் வீழ்ந்து, மலர்கள் உதிர்ந்த அந்த சால்மலியைக் கண்டு, காற்று புன்னகைத்தபடி, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த முறிந்த கிளைகளுடைய சால்மலியிடம் இவ்வாறு சொன்னது.
12.155.24
अहमप्येवमेव त्वां कुर्यां वै शाल्मले रुषा ।
आत्मना यत्कृतं कृच्छ्रं शाखानामपकर्षणम् ॥ १२.१५५.२४ ॥
ஓ சால்மலியே, நானும் சினத்தால் உன்னை இவ்வாறே செய்வேன். நீ உன் கிளைகளை முறித்துக்கொண்டு அடைந்த துன்பத்தையே நானும் செய்வேன்.
12.155.25
हीनपुष्पाग्रशाखस्त्वं शीर्णाङ्कुरपलाशकः ।
आत्मदुर्मन्त्रितेनेह मद्वीर्यवशगः कृतः ॥ १२.१५५.२५ ॥
நீ பூக்களும் கிளை நுனிகளும் இழந்தவனாய், தளிர்களும் இலைகளும் சிதைந்தவனாய் இருக்கிறாய். உன் சொந்த தீய ஆலோசனையால் இங்கே என் வலிமைக்கு அடிபணிந்தவனாக்கப்பட்டாய்.
12.155.26
एतच्छ्रुत्वा वचो वायोः शाल्मलिर्व्रीडितस्तदा ।
अतप्यत वचः स्मृत्वा नारदो यत्तदाऽब्रवीत् ॥ १२.१५५.२६ ॥
வாயுவின் இச்சொற்களைக் கேட்ட சால்மலி அப்போது வெட்கமடைந்தான். அப்போது நாரதர் சொன்னதை நினைவுகூர்ந்து வருந்தினான்.
12.155.27
एवं हि राजशार्दूल दुर्बलः सन्वलीयसा ।
वैरमासञ्जते बालस्तप्यते शाल्मलिर्यथा ॥ १२.१५५.२७ ॥
இவ்வாறே, ஹே அரசப் புலியே, பலவீனனாயிருந்தும் பலமுள்ளவனுடன் பகை கொள்ளும் அறிவிலி, சால்மலியைப் போல வருந்துகிறான்.
12.155.28
तस्माद्वैरं न कुर्वीत दुर्बलो बलवत्तरैः ।
शोचेद्धि वैरं कुर्वाणो यथा वै शाल्मलिस्तथा ॥ १२.१५५.२८ ॥
ஆகவே பலவீனன் பலமுள்ளவர்களுடன் பகை கொள்ளக் கூடாது. பகை கொள்பவன் சால்மலியைப் போலவே வருந்துவான்.
12.155.29
न हि वैरं महात्मानो विवृण्वन्त्यपकारिषु ।
शनैः शनैर्महाराज दर्शयन्ति स्म ते बलम् ॥ १२.१५५.२९ ॥
மகாத்மாக்கள் தங்களுக்குத் தீங்கிழைத்தவர்கள் மீது பகையை வெளிப்படையாகக் காட்டுவதில்லை. ஹே மகாராஜா, அவர்கள் மெல்ல மெல்லத் தங்கள் பலத்தைக் காட்டுவார்கள்.
12.155.30
वैरं न कुर्वीत नरो दुर्बुद्धिर्बुद्धिजीविना ।
बुद्धिर्वुद्धिमतो याति तूलष्विव हुताशनः ॥ १२.१५५.३० ॥
தீய புத்தியுள்ள மனிதன் அறிவால் வாழ்பவனுடன் பகை கொள்ளக் கூடாது. தீ பஞ்சில் பரவுவது போல, அறிவு அறிவாளியிடம் செல்கிறது.
12.155.31
न हि बुद्ध्या समं किंचिद्विद्यते पुरुषे नृप ।
तथा बलेन राजेन्द्र न समोऽस्तीह कश्चन ॥ १२.१५५.३१ ॥
அரசே, மனிதனிடம் அறிவுக்கு ஒப்பானது எதுவும் இல்லை. ராஜேந்திரா, இவ்வுலகில் பலத்தில் ஒப்பானவன் எவனும் இல்லை.
12.155.32
तस्मात्क्षमेत बालाय जडान्धवधिराय च ।
बलाधिकाय राजेन्द्र तद्दृष्टं त्वयि शत्रुहन् ॥ १२.१५५.३२ ॥
ஆகையால், அறிவிலிக்கும், மந்தனுக்கும், குருடனுக்கும், செவிடனுக்கும், பலத்தில் மிகுந்தவனுக்கும் பொறுமை காட்ட வேண்டும். ராஜேந்திரா, அது உன்னில் காணப்படுகிறது, பகைவரை அழிப்பவனே.
12.155.33
अक्षौहिण्यो दशैका च सप्त चैव महाद्युते ।
बलेन न समा राजन्नर्जुनस्य महात्मनः ॥ १२.१५५.३३ ॥
மகா ஒளியுடையவனே, பதினொரு மற்றும் ஏழு அக்ஷௌஹிணி படைகளும் கூட, அரசே, மகாத்மா அர்ஜுனனின் பலத்திற்கு ஒப்பாகாது.
12.155.34
निहताश्चैव भग्नाश्च पाण्डवेन यशस्विना ।
चरता बलमास्थाय पाकशासनिना मृधे ॥ १२.१५५.३४ ॥
புகழ்பெற்ற பாண்டவனால், இந்திரனின் மகனால், போரில் பலத்தை நம்பி திரிந்தபோது, அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர், சிதறடிக்கப்பட்டனர்.
12.155.35
उक्ताश्च ते राजधर्मा आपद्धर्माश्च भारत ।
विस्तरेण महाराज किं भूयः प्रव्रवीमि ते ॥ १२.१५५.३५ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, அரச தர்மங்களும் ஆபத்து தர்மங்களும் உனக்கு விரிவாக கூறப்பட்டன. மகாராஜனே, இன்னும் உனக்கு என்ன சொல்வேன்?