مهابهاراتا · أدهيايا 12.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.170.1
ततः स विदितो राज्ञः प्रविश्य गृहमुत्तमम् ।
पूजितो राक्षसेन्द्रेण निषसादासनोत्तमे ॥ १२.१७०.१ ॥
ثم دخل ذلك البيت الفاخر، وكان معروفاً لدى الملك، فأكرمه سيد الراكشاسا وجلس على مقعد رفيع.
12.170.2
पृष्टश्च गोत्रचरणं स्वाध्यायं ब्रह्मचारिकम् ।
न तत्र व्याजहारान्यद्गोत्रमात्रादृते द्विजः ॥ १२.१७०.२ ॥
وحين سُئل عن نسبه وفرع الفيدا الذي ينتمي إليه وتلاوته للفيدا وحياته الطاهرة كطالب، لم يذكر ذلك الدفيجا شيئاً سوى نسبه.
12.170.3
ब्रह्मवर्चसहीनस्य स्वाध्यायविरतस्य च ।
गोत्रमात्रविदो राजा निवासं समपृच्छत ॥ १२.१७०.३ ॥
سأل الملك عن مسكن ذلك الدفيجا الذي يفتقر إلى بهاء البراهمان، وقد ترك دراسة الفيدا، ولا يعرف إلا نسبه.
12.170.4
क्व ते निवासः कल्याण किङ्गोत्रा ब्राह्मणी च ते ।
तत्त्वं ब्रूहि न भीः कार्या विश्रमस्व यथासुखम् ॥ १२.१७०.४ ॥
أين مسكنك أيها الطيب؟ ومن أي نسب زوجتك البراهمية؟ قل لي الحق، لا تخف، واسترح كما يطيب لك.
12.170.5
मध्यदेशप्रसूतोऽहं वासो मे शबरालये ।
शूद्रा पुनर्भूर्भार्या मे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१७०.५ ॥
وُلدت في البلاد الوسطى، لكن مسكني في قرية الشبارا. زوجتي امرأة من الشودرا، وهي مُعادة الزواج. هذا ما أقوله لك حقاً.
12.170.6
ततो राजा विममृशे कथं कार्यमिदं भवेत् ।
कथं वा सुकृतं मे स्यादिति बुद्ध्यान्वचिन्तयत् ॥ १२.१७०.६ ॥
ثم تأمل الملك: 'كيف يُنجز هذا الأمر، أو كيف يكون لي ثواباً؟' وهكذا فكّر أكثر بعقله.
12.170.7
अयं वै जननाद्विप्रः सुहृत्तस्य महात्मनः ।
सम्प्रेषितश्च तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम् ॥ १२.१७०.७ ॥
هذا البراهمي صديق ذلك العظيم منذ ولادته، وقد أرسله إليّ ذلك الكاشيابا.
12.170.8
तस्य प्रियं करिष्यामि स हि मामाश्रितः सदा ।
भ्राता मे बान्धवश्चासौ सखा च हृदयङ्गमः ॥ १२.१७०.८ ॥
سأفعل ما يسرّه، فقد لجأ إليّ دائمًا. هو أخي وقريبي وصديق عزيز على القلب.
12.170.9
कार्त्तिक्यामद्य भोक्तारः सहस्रं मे द्विजोत्तमाः ।
तत्रायमपि भोक्ता वै देयमस्मै च मे धनम् ॥ १२.१७०.९ ॥
اليوم، في بدر كارتيكا، سيتناول ألف من أفضل المولودين مرتين الطعام في بيتي. وسيأكل هو أيضًا هناك، ويُعطى من مالي.
12.170.10
ततः सहस्रं विप्राणां विदुषां समलङ्कृतम् ।
स्नातानामनुसम्प्राप्तमहतक्षौमवाससाम् ॥ १२.१७०.१० ॥
ثم وصل بالترتيب ألف من البراهمة العلماء، متزينين، مغتسلين، يرتدون ثياب حرير جديدة.
12.170.11
तानागतान्द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो विशां पते ।
यथार्हं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१७०.११ ॥
يا سيد الناس، استقبل فيروباكشا أولئك الوافدين من أفضل المولودين مرتين على الوجه اللائق، بالشعيرة المقررة بحسب القاعدة.
12.170.12
बृस्यस्तेषां तु संन्यस्ता राक्षसेन्द्रस्य शासनात् ।
भूमौ वरकुथास्तीर्णाः प्रेष्यैर्भरतसत्तम ॥ १२.१७०.१२ ॥
بأمر سيد الراكشاسا وُضعت لهم المقاعد، ويا خير البهاراتا، بسط الخدم على الأرض أفضل الزرابي.
12.170.13
तासु ते पूजिता राज्ञा निषण्णा द्विजसत्तमाः ।
व्यराजन्त महाराज नक्षत्रपतयो यथा ॥ १२.१७०.१३ ॥
أيها الملك العظيم، لقد أكرمهم الملك، فجلس أفضل المولودين مرتين عليها، وأشرقوا كأسياد النجوم.
12.170.14
ततो जाम्बूनदाः पात्रीर्वज्राङ्का विमलाः शुभाः ।
वरान्नपूर्णा विप्रेभ्यः प्रादान्मधुघृताप्लुताः ॥ १२.१७०.१४ ॥
ثم أعطى البراهمة أوانٍ ذهبية، موسومة بالماس، نقية ومباركة، مملوءة بالطعام الفاخر ومغموسة بالعسل والسمن.
12.170.15
तस्य नित्यं तथाषाढ्यां माघ्यां च बहवो द्विजाः ।
ईप्सितं भोजनवरं लभन्ते सत्कृतं सदा ॥ १२.१७०.१५ ॥
من عنده، كل يوم، وكذلك في أيام آشادها وماغا، كان كثير من البراهمة ينالون دائمًا، مكرّمين، الطعام الفاخر الذي يشتهونه.
12.170.16
विशेषतस्तु कार्त्तिक्यां द्विजेभ्यः सम्प्रयच्छति ।
शरद्व्यपाये रत्नानि पौर्णमास्यामिति श्रुतिः ॥ १२.१७०.१६ ॥
وبخاصة في شهر كارتيكا كان يهب البراهمة عطايا؛ وفي نهاية الخريف، في يوم اكتمال القمر، كان يعطي الجواهر، هكذا يُسمع في التقليد.
12.170.17
सुवर्णं रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकम् ।
वज्रान्महाधनांश्चैव वैडूर्याजिनराङ्कवान् ॥ १२.१७०.१७ ॥
الذهب والفضة، والجواهر واللآلئ، والماس عظيم القيمة، واللازورد، وجلود الغزلان وجلود الرانكو.
12.170.18
रत्नराशीन्विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत ।
ततः प्राह द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो महायशाः ॥ १२.१७०.१८ ॥
يا بهارتا، بعد أن وضع أكداس الجواهر دكشينا، تكلم فيروباكشا، ذو الشهرة العظيمة، إلى أفضل المولودين مرتين.
12.170.19
गृह्णीत रत्नान्येतानि यथोत्साहं यथेष्टतः ।
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्तं वो द्विजसत्तमाः ॥ १२.१७०.१९ ॥
خذوا هذه الجواهر بقدر حماسكم وما تشتهون، وكذلك الأواني التي أكلتم فيها، يا خير المولودين مرتين.
12.170.20
इत्युक्तवचने तस्मिन्राक्षसेन्द्रे महात्मनि ।
यथेष्टं तानि रत्नानि जगृहुर्ब्राह्मणर्षभाः ॥ १२.१७०.२० ॥
فلما قال سيد الراكشاسا العظيم النفس هذه الكلمات، أخذ كبار البراهمة تلك الجواهر كما يشاؤون.
12.170.21
ततो महार्हैस्ते सर्वे रत्नैरभ्यर्चिताः शुभैः ।
ब्राह्मणा मृष्टवसनाः सुप्रीताः स्म तदाभवन् ॥ १२.१७०.२१ ॥
ثم أكرم جميع أولئك البراهمة بجواهر ثمينة مباركة، وارتدوا ثيابا نقية، فصاروا حينئذ مسرورين للغاية.
12.170.22
ततस्तान्राक्षसेन्द्रश्च द्विजानाह पुनर्वचः ।
नानादिगागतान्राजन्राक्षसान्प्रतिषिध्य वै ॥ १२.१७०.२२ ॥
ثم قال سيد الراكشاسا لأولئك المولودين مرتين هذه الكلمات مرة أخرى، أيها الملك، بعد أن منع الراكشاسا القادمين من جهات شتى.
12.170.23
अध्यैकदिवसं विप्रा न वोऽस्तीह भयं क्वचित् ।
राक्षसेभ्यः प्रमोदध्वमिष्टतो यात माचिरम् ॥ १२.१७०.२३ ॥
افرحوا بهذا اليوم الواحد أيها البراهمة، فليس لكم هنا خوف من الراكشاسا في أي مكان. اذهبوا كما تشاءون، ولا تتأخروا طويلا.
12.170.24
ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे विप्रसङ्घाः समन्ततः ।
गौतमोऽपि सुवर्णस्य भारमादाय सत्वरः ॥ १२.१७०.२४ ॥
ثم فرّت جميع جماعات البراهمة في كل اتجاه، وكذلك غوتاما، حامِلا حمل الذهب، أسرع في الهرب.
12.170.25
कृच्छ्रात्समुद्वहन्वीर न्यग्रोधं समुपागमत् ।
न्यषीदच्च परिश्रान्तः क्लान्तश्च क्षुधितश्च ह ॥ १२.१७०.२५ ॥
أيها البطل، حمله بصعوبة حتى وصل إلى شجرة بانيان، فجلس منهكًا تمامًا، مُعيًا وجائعًا.
12.170.26
ततस्तमभ्यगाद्राजन्राजधर्मा खगोत्तमः ।
स्वागतेनाभ्यनन्दच्च गौतमं मित्रवत्सलः ॥ १२.१७०.२६ ॥
أيها الملك، ثم جاء إليه أفضل الطيور، العالم بدharma الملوك، وقد رحب بغوتاما بلطف كما يرحب بصديق قائلاً: «أهلًا بك».
12.170.27
तस्य पक्षाग्रविक्षेपैः क्लमं व्यपनयत्खगः ।
पूजां चाप्यकरोद्धीमान्भोजनं चाप्यकल्पयत् ॥ १२.१७०.२७ ॥
بأطراف جناحيه أزال عنه الإعياء، وأكرمه ذلك الحكيم كذلك وأعدّ له الطعام.
12.170.28
स भुक्तवान्सुविश्रान्तो गौतमोऽचिन्तयत्तदा ।
हाटकस्याभिरूपस्य भारोऽयं सुमहान्मया ॥ १२.१७०.२८ ॥
بعد أن أكل واستراح تمامًا، فكّر غوتاما حينها: «هذا الحمل من الذهب الجميل الذي أحمله ثقيل جدًا».
12.170.29
न चास्ति पथि भोक्तव्यं प्राणसन्धारणं मम ।
किं कृत्वा धारयेयं वै प्राणानित्यभ्यचिन्तयत् ॥ १२.१७०.२९ ॥
«ليس في الطريق ما أستطيع أن آكله لأبقي على حياتي. ماذا أفعل لأحفظ أنفاسي؟» هكذا بدأ يفكر.
12.170.30
ततः स पथि भोक्तव्यं प्रेक्षमाणो न किञ्चन ।
कृतघ्नः पुरुषव्याघ्र मनसेदमचिन्तयत् ॥ १२.१७०.३० ॥
ثم لم ير على الطريق شيئًا يُؤكل، فصار يا نمر الرجال جاحدًا، وفكّر في نفسه بهذا.
12.170.35
अयं बकपतिः पार्श्वे मांसराशिः स्थितो मम ।
इमं हत्वा गृहीत्वा च यास्येऽहं समभिद्रुतम् ॥ १२.१७०.३५ ॥
هنا، سيد الطيور الكركية، كومة من اللحم ترقد بجانبي. بعد أن أقتله وأمسكه، سأندفع نحو ذلك.