ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.170.1
ततः स विदितो राज्ञः प्रविश्य गृहमुत्तमम् ।
पूजितो राक्षसेन्द्रेण निषसादासनोत्तमे ॥ १२.१७०.१ ॥
ನಂತರ ಅವನು ರಾಜನಿಗೆ ಪರಿಚಿತನಾಗಿ ಆ ಉತ್ತಮ ಗೃಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು.
12.170.2
पृष्टश्च गोत्रचरणं स्वाध्यायं ब्रह्मचारिकम् ।
न तत्र व्याजहारान्यद्गोत्रमात्रादृते द्विजः ॥ १२.१७०.२ ॥
ಗೋತ್ರ, ಚರಣ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ದ್ವಿಜ ಗೋತ್ರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
12.170.3
ब्रह्मवर्चसहीनस्य स्वाध्यायविरतस्य च ।
गोत्रमात्रविदो राजा निवासं समपृच्छत ॥ १२.१७०.३ ॥
ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸು ಇಲ್ಲದವನೂ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವನೂ, ಗೋತ್ರ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದವನೂ ಆದ ಅವನ ನಿವಾಸವನ್ನು ರಾಜ ಕೇಳಿದನು.
12.170.4
क्व ते निवासः कल्याण किङ्गोत्रा ब्राह्मणी च ते ।
तत्त्वं ब्रूहि न भीः कार्या विश्रमस्व यथासुखम् ॥ १२.१७०.४ ॥
ಕಲ್ಯಾಣನೇ, ನಿನ್ನ ನಿವಾಸ ಎಲ್ಲಿ? ನಿನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ಯಾವ ಗೋತ್ರದವಳು? ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳು. ಭಯಪಡಬೇಡ; ಸುಖವಾಗಿ ವಿಶ್ರಮಿಸು.
12.170.5
मध्यदेशप्रसूतोऽहं वासो मे शबरालये ।
शूद्रा पुनर्भूर्भार्या मे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१७०.५ ॥
ನಾನು ಮಧ್ಯದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು; ಆದರೆ ನನ್ನ ವಾಸ ಶಬರರ ಊರಿನಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಶೂದ್ರ ಸ್ತ್ರೀ, ಪುನರ್ಭೂ. ಇದು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
12.170.6
ततो राजा विममृशे कथं कार्यमिदं भवेत् ।
कथं वा सुकृतं मे स्यादिति बुद्ध्यान्वचिन्तयत् ॥ १२.१७०.६ ॥
ನಂತರ ರಾಜ, 'ಈ ಕಾರ್ಯ ಹೇಗೆ ಆಗಬೇಕು? ಅಥವಾ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ ಹೇಗೆ ಆಗಬಹುದು?' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಚಿಂತಿಸಿದನು.
12.170.7
अयं वै जननाद्विप्रः सुहृत्तस्य महात्मनः ।
सम्प्रेषितश्च तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम् ॥ १२.१७०.७ ॥
ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮಿತ್ರ. ಆ ಕಾಶ್ಯಪನೇ ಇವನನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.
12.170.8
तस्य प्रियं करिष्यामि स हि मामाश्रितः सदा ।
भ्राता मे बान्धवश्चासौ सखा च हृदयङ्गमः ॥ १२.१७०.८ ॥
ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನು. ಅವನು ನನ್ನ ಸಹೋದರ, ಬಂಧು, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಮಿತ್ರ.
12.170.9
कार्त्तिक्यामद्य भोक्तारः सहस्रं मे द्विजोत्तमाः ।
तत्रायमपि भोक्ता वै देयमस्मै च मे धनम् ॥ १२.१७०.९ ॥
ಇಂದು ಕಾರ್ತಿಕ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇವನೂ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇವನಿಗೆ ನನ್ನ ಧನವನ್ನೂ ಕೊಡಬೇಕು.
12.170.10
ततः सहस्रं विप्राणां विदुषां समलङ्कृतम् ।
स्नातानामनुसम्प्राप्तमहतक्षौमवाससाम् ॥ १२.१७०.१० ॥
ಆಗ ಹೊಸ ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಅಲಂಕೃತರಾದ ವಿದ್ವಾಂಸ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬಂದು ಸೇರಿದರು.
12.170.11
तानागतान्द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो विशां पते ।
यथार्हं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१७०.११ ॥
ಓ ಪ್ರಜಾಪತಿಯೇ, ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಬಂದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ವಿಧಿಯಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾದ ಕರ್ಮದಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.
12.170.12
बृस्यस्तेषां तु संन्यस्ता राक्षसेन्द्रस्य शासनात् ।
भूमौ वरकुथास्तीर्णाः प्रेष्यैर्भरतसत्तम ॥ १२.१७०.१२ ॥
ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಆಸನಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಯಿತು; ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸೇವಕರು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಉತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆಗಳನ್ನು ಹಾಸಿದರು.
12.170.13
तासु ते पूजिता राज्ञा निषण्णा द्विजसत्तमाः ।
व्यराजन्त महाराज नक्षत्रपतयो यथा ॥ १२.१७०.१३ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ರಾಜನಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರು ಆ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಕ್ಷತ್ರಾಧಿಪತಿಗಳಂತೆ ಶೋಭಿಸಿದರು.
12.170.14
ततो जाम्बूनदाः पात्रीर्वज्राङ्का विमलाः शुभाः ।
वरान्नपूर्णा विप्रेभ्यः प्रादान्मधुघृताप्लुताः ॥ १२.१७०.१४ ॥
ನಂತರ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಚಿನ್ನದ, ವಜ್ರಚಿಹ್ನೆಯ, ನಿರ್ಮಲ ಮತ್ತು ಶುಭ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅವು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನದಿಂದ ತುಂಬಿ ಜೇನುತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ನೆನೆದಿದ್ದವು.
12.170.15
तस्य नित्यं तथाषाढ्यां माघ्यां च बहवो द्विजाः ।
ईप्सितं भोजनवरं लभन्ते सत्कृतं सदा ॥ १२.१७०.१५ ॥
ಅವನಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಷಾಢ ಮತ್ತು ಮಾಘ ದಿನಗಳಲ್ಲೂ, ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸದಾ ಸತ್ಕಾರದಿಂದ ತಾವು ಬಯಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೋಜನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
12.170.16
विशेषतस्तु कार्त्तिक्यां द्विजेभ्यः सम्प्रयच्छति ।
शरद्व्यपाये रत्नानि पौर्णमास्यामिति श्रुतिः ॥ १२.१७०.१६ ॥
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಶರದೃತು ಮುಗಿದ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನ ರತ್ನಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
12.170.17
सुवर्णं रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकम् ।
वज्रान्महाधनांश्चैव वैडूर्याजिनराङ्कवान् ॥ १२.१७०.१७ ॥
ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ, ಮಣಿಗಳು, ಮುತ್ತುಗಳು, ಮಹಾಮೌಲ್ಯದ ವಜ್ರಗಳು, ವೈಡೂರ್ಯಗಳು, ಜಿಂಕೆ ಚರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ರಂಕು ಚರ್ಮಗಳು ಕೂಡ.
12.170.18
रत्नराशीन्विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत ।
ततः प्राह द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो महायशाः ॥ १२.१७०.१८ ॥
ಭಾರತನೇ, ದಕ್ಷಿಣೆಗಾಗಿ ರತ್ನರಾಶಿಗಳನ್ನಿಟ್ಟ ನಂತರ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
12.170.19
गृह्णीत रत्नान्येतानि यथोत्साहं यथेष्टतः ।
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्तं वो द्विजसत्तमाः ॥ १२.१७०.१९ ॥
ಉತ್ಸಾಹವಿರುವಷ್ಟು, ಇಷ್ಟವಿರುವಷ್ಟು ಈ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನೀವು ಊಟ ಮಾಡಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನೂ (ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ).
12.170.20
इत्युक्तवचने तस्मिन्राक्षसेन्द्रे महात्मनि ।
यथेष्टं तानि रत्नानि जगृहुर्ब्राह्मणर्षभाः ॥ १२.१७०.२० ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ ಆ ರತ್ನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.
12.170.21
ततो महार्हैस्ते सर्वे रत्नैरभ्यर्चिताः शुभैः ।
ब्राह्मणा मृष्टवसनाः सुप्रीताः स्म तदाभवन् ॥ १२.१७०.२१ ॥
ನಂತರ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಶುಭ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಶುಭ್ರ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಆಗ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು.
12.170.22
ततस्तान्राक्षसेन्द्रश्च द्विजानाह पुनर्वचः ।
नानादिगागतान्राजन्राक्षसान्प्रतिषिध्य वै ॥ १२.१७०.२२ ॥
ಆಗ ರಾಕ್ಷಸೇಂದ್ರನು ಆ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು. ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಬಂದ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ತಡೆದು.
12.170.23
अध्यैकदिवसं विप्रा न वोऽस्तीह भयं क्वचित् ।
राक्षसेभ्यः प्रमोदध्वमिष्टतो यात माचिरम् ॥ १२.१७०.२३ ॥
ಇಂದು ಒಂದು ದಿನ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಇಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಸಂತೋಷಪಡಿ, ಇಷ್ಟದಂತೆ ಹೋಗಿರಿ, ತಡಮಾಡಬೇಡಿ.
12.170.24
ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे विप्रसङ्घाः समन्ततः ।
गौतमोऽपि सुवर्णस्य भारमादाय सत्वरः ॥ १२.१७०.२४ ॥
ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ವಿಪ್ರ ಗುಂಪುಗಳು ನಾಲ್ಕೂ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿದವು. ಗೌತಮನೂ ಚಿನ್ನದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಓಡಿದನು.
12.170.25
कृच्छ्रात्समुद्वहन्वीर न्यग्रोधं समुपागमत् ।
न्यषीदच्च परिश्रान्तः क्लान्तश्च क्षुधितश्च ह ॥ १२.१७०.२५ ॥
ವೀರನೇ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಅವನು ಒಂದು ಆಲದ ಮರದ ಬಳಿ ಬಂದನು; ಬಹಳ ದಣಿದು, ಕ್ಷೀಣನಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು.
12.170.26
ततस्तमभ्यगाद्राजन्राजधर्मा खगोत्तमः ।
स्वागतेनाभ्यनन्दच्च गौतमं मित्रवत्सलः ॥ १२.१७०.२६ ॥
ರಾಜನೇ, ಆಗ ಧರ್ಮಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪಕ್ಷಿ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದನು; ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ 'ಸ್ವಾಗತ' ಎಂದು ಗೌತಮನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು.
12.170.27
तस्य पक्षाग्रविक्षेपैः क्लमं व्यपनयत्खगः ।
पूजां चाप्यकरोद्धीमान्भोजनं चाप्यकल्पयत् ॥ १२.१७०.२७ ॥
ಆ ಪಕ್ಷಿ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಯ ತುದಿಗಳನ್ನು ಬೀಸಿ ಅವನ ಆಯಾಸವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿತು; ಬುದ್ಧಿವಂತ ಅದು ಅವನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಊಟವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿತು.
12.170.28
स भुक्तवान्सुविश्रान्तो गौतमोऽचिन्तयत्तदा ।
हाटकस्याभिरूपस्य भारोऽयं सुमहान्मया ॥ १२.१७०.२८ ॥
ಊಟ ಮಾಡಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದ ಗೌತಮನು ಆಗ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ನಾನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಈ ಸುಂದರ ಚಿನ್ನದ ಹೊರೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು.'
12.170.29
न चास्ति पथि भोक्तव्यं प्राणसन्धारणं मम ।
किं कृत्वा धारयेयं वै प्राणानित्यभ्यचिन्तयत् ॥ १२.१७०.२९ ॥
'ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತಿನ್ನಲು ಯೋಗ್ಯವಾದುದೇನೂ ಇಲ್ಲ; ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಏನು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಲಿ?' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
12.170.30
ततः स पथि भोक्तव्यं प्रेक्षमाणो न किञ्चन ।
कृतघ्नः पुरुषव्याघ्र मनसेदमचिन्तयत् ॥ १२.१७०.३० ॥
ಆಗ ಅವನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಏನೂ ಕಾಣದೆ, ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರನೇ, ಕೃತಘ್ನನಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
12.170.35
अयं बकपतिः पार्श्वे मांसराशिः स्थितो मम ।
इमं हत्वा गृहीत्वा च यास्येऽहं समभिद्रुतम् ॥ १२.१७०.३५ ॥
ಇಗೋ, ಕೊಕ್ಕರೆಗಳ ಒಡೆಯ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಾಂಸದ ರಾಶಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಇವನನ್ನು ಕೊಂದು ಹಿಡಿದು ನಾನು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.