மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.170.1
ततः स विदितो राज्ञः प्रविश्य गृहमुत्तमम् ।
पूजितो राक्षसेन्द्रेण निषसादासनोत्तमे ॥ १२.१७०.१ ॥
பின்னர் அவர் அரசனுக்குத் தெரிந்தவராய் அந்த உயர்ந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்து, ராக்ஷஸர்களின் தலைவனால் மதிக்கப்பட்டு சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.
12.170.2
पृष्टश्च गोत्रचरणं स्वाध्यायं ब्रह्मचारिकम् ।
न तत्र व्याजहारान्यद्गोत्रमात्रादृते द्विजः ॥ १२.१७०.२ ॥
அவரிடம் கோத்திரம், சரணம், சுவாத்யாயம், பிரம்மசரியம் பற்றிக் கேட்கப்பட்டது; ஆனால் அந்த த்விஜர் கோத்திரத்தைத் தவிர வேறெதுவும் அங்கு சொல்லவில்லை.
12.170.3
ब्रह्मवर्चसहीनस्य स्वाध्यायविरतस्य च ।
गोत्रमात्रविदो राजा निवासं समपृच्छत ॥ १२.१७०.३ ॥
பிரம்மதேஜஸ் இல்லாதவரும், சுவாத்யாயத்தை விட்டவரும், கோத்திரத்தை மட்டுமே அறிந்தவருமான அவரிடம் அரசன் அவருடைய இருப்பிடத்தைக் கேட்டான்.
12.170.4
क्व ते निवासः कल्याण किङ्गोत्रा ब्राह्मणी च ते ।
तत्त्वं ब्रूहि न भीः कार्या विश्रमस्व यथासुखम् ॥ १२.१७०.४ ॥
நல்லவனே, உன் இருப்பிடம் எங்கே? உன் பிராமணி எந்தக் கோத்திரத்தவள்? அதை உண்மையாகச் சொல். அஞ்ச வேண்டாம்; சுகமாக ஓய்வெடு.
12.170.5
मध्यदेशप्रसूतोऽहं वासो मे शबरालये ।
शूद्रा पुनर्भूर्भार्या मे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१७०.५ ॥
நான் மத்திய தேசத்தில் பிறந்தவன்; ஆனால் என் வாசம் சபரர்களின் குடியிருப்பில். என் மனைவி சூத்திரப் பெண், மறுமணம் செய்தவள். இதை உண்மையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்.
12.170.6
ततो राजा विममृशे कथं कार्यमिदं भवेत् ।
कथं वा सुकृतं मे स्यादिति बुद्ध्यान्वचिन्तयत् ॥ १२.१७०.६ ॥
பின்னர் அரசன், 'இந்தக் கடமை எவ்வாறு நிறைவேறும்? அல்லது என் புண்ணியம் எவ்வாறு ஆகும்?' என்று சிந்தித்து, புத்தியால் மேலும் சிந்தித்தான்.
12.170.7
अयं वै जननाद्विप्रः सुहृत्तस्य महात्मनः ।
सम्प्रेषितश्च तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम् ॥ १२.१७०.७ ॥
இவர் பிறப்பிலிருந்தே அந்த மகாத்மாவின் நண்பர் ஆவார். அந்த காசியபரே இவரை என்னிடம் அனுப்பியுள்ளார்.
12.170.8
तस्य प्रियं करिष्यामि स हि मामाश्रितः सदा ।
भ्राता मे बान्धवश्चासौ सखा च हृदयङ्गमः ॥ १२.१७०.८ ॥
நான் அவருக்கு நன்மை செய்வேன். அவர் எப்போதும் என்னையே சார்ந்திருந்தவர். அவர் என் சகோதரர், உறவினர், இதயத்திற்கு இனிய நண்பர்.
12.170.9
कार्त्तिक्यामद्य भोक्तारः सहस्रं मे द्विजोत्तमाः ।
तत्रायमपि भोक्ता वै देयमस्मै च मे धनम् ॥ १२.१७०.९ ॥
இன்று கார்த்திகை நாளில் என் இல்லத்தில் சிறந்த பிராமணர்கள் ஆயிரம் பேர் உண்பார்கள். அங்கே இவரும் உண்பார்; இவருக்கு என் செல்வமும் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
12.170.10
ततः सहस्रं विप्राणां विदुषां समलङ्कृतम् ।
स्नातानामनुसम्प्राप्तमहतक्षौमवाससाम् ॥ १२.१७०.१० ॥
பின்னர் புதிய பட்டாடை அணிந்து, நீராடி, அலங்கரிக்கப்பட்ட கற்றறிந்த பிராமணர்கள் ஆயிரம் பேர் வரிசையாக வந்து சேர்ந்தனர்.
12.170.11
तानागतान्द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो विशां पते ।
यथार्हं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१७०.११ ॥
மக்களின் அதிபதியே, விரூபாக்ஷன் வந்த அந்த சிறந்த பிராமணர்களை விதிமுறைப்படி செய்ய வேண்டிய சடங்கால் தக்க முறையில் ஏற்றுக்கொண்டான்.
12.170.12
बृस्यस्तेषां तु संन्यस्ता राक्षसेन्द्रस्य शासनात् ।
भूमौ वरकुथास्तीर्णाः प्रेष्यैर्भरतसत्तम ॥ १२.१७०.१२ ॥
அரக்கர் தலைவனின் கட்டளைப்படி அவர்களுக்கு இருக்கைகள் வைக்கப்பட்டன; பரதர்களில் சிறந்தவனே, ஏவலர்கள் நிலத்தில் சிறந்த கம்பளங்களை விரித்தனர்.
12.170.13
तासु ते पूजिता राज्ञा निषण्णा द्विजसत्तमाः ।
व्यराजन्त महाराज नक्षत्रपतयो यथा ॥ १२.१७०.१३ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவரே, அரசனால் கௌரவிக்கப்பட்ட அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தோர் அவ்விருக்கைகளில் அமர்ந்து, நட்சத்திரங்களின் தலைவர்களைப் போல் ஒளிர்ந்தனர்.
12.170.14
ततो जाम्बूनदाः पात्रीर्वज्राङ्का विमलाः शुभाः ।
वरान्नपूर्णा विप्रेभ्यः प्रादान्मधुघृताप्लुताः ॥ १२.१७०.१४ ॥
பின்னர் அவன் அந்தணர்களுக்கு பொன்னாலான, வைர அடையாளமிட்ட, தூய்மையான, அழகிய பாத்திரங்களை வழங்கினான்; அவை சிறந்த உணவால் நிறைந்து தேனும் நெய்யும் பூசப்பட்டிருந்தன.
12.170.15
तस्य नित्यं तथाषाढ्यां माघ्यां च बहवो द्विजाः ।
ईप्सितं भोजनवरं लभन्ते सत्कृतं सदा ॥ १२.१७०.१५ ॥
அவனிடமிருந்து நாள்தோறும், அவ்வாறே ஆஷாட மற்றும் மாக நாட்களிலும், பல அந்தணர்கள் எப்போதும் மரியாதையுடன் விரும்பிய சிறந்த உணவைப் பெற்றனர்.
12.170.16
विशेषतस्तु कार्त्तिक्यां द्विजेभ्यः सम्प्रयच्छति ।
शरद्व्यपाये रत्नानि पौर्णमास्यामिति श्रुतिः ॥ १२.१७०.१६ ॥
குறிப்பாக கார்த்திகையில் அவன் அந்தணர்களுக்கு வழங்கினான்; சரத் காலம் முடிந்த பௌர்ணமி நாளில் ரத்தினங்களை வழங்கினான் என்று மரபு கூறப்படுகிறது.
12.170.17
सुवर्णं रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकम् ।
वज्रान्महाधनांश्चैव वैडूर्याजिनराङ्कवान् ॥ १२.१७०.१७ ॥
பொன், வெள்ளி, மணிகள், முத்துக்கள், பெரும் மதிப்புடைய வைரங்கள், வைடூரியம், மான்தோல் மற்றும் ரங்கு தோல்களையும்.
12.170.18
रत्नराशीन्विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत ।
ततः प्राह द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो महायशाः ॥ १२.१७०.१८ ॥
பாரதனே, தக்ஷிணைக்காக இரத்தினக் குவியல்களை வைத்த பின், பெரும் புகழுடைய விரூபாக்ஷன் சிறந்த இருபிறப்பாளர்களிடம் பேசினான்.
12.170.19
गृह्णीत रत्नान्येतानि यथोत्साहं यथेष्टतः ।
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्तं वो द्विजसत्तमाः ॥ १२.१७०.१९ ॥
உற்சாகம் போலவும் விருப்பம் போலவும் இந்த ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் உண்ட பாத்திரங்களிலும் (அவற்றை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்).
12.170.20
इत्युक्तवचने तस्मिन्राक्षसेन्द्रे महात्मनि ।
यथेष्टं तानि रत्नानि जगृहुर्ब्राह्मणर्षभाः ॥ १२.१७०.२० ॥
மகாத்மாவான அந்த ராட்சசத் தலைவன் இவ்வாறு சொன்னபோது, பிராமண ரிஷபங்கள் விரும்பியபடி அந்த ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டனர்.
12.170.21
ततो महार्हैस्ते सर्वे रत्नैरभ्यर्चिताः शुभैः ।
ब्राह्मणा मृष्टवसनाः सुप्रीताः स्म तदाभवन् ॥ १२.१७०.२१ ॥
பின்னர் அந்த பிராமணர்கள் அனைவரும் விலையுயர்ந்த, நல்ல ரத்தினங்களால் கௌரவிக்கப்பட்டு, சுத்தமான ஆடைகள் அணிந்து, அப்போது மிகவும் மகிழ்ந்தனர்.
12.170.22
ततस्तान्राक्षसेन्द्रश्च द्विजानाह पुनर्वचः ।
नानादिगागतान्राजन्राक्षसान्प्रतिषिध्य वै ॥ १२.१७०.२२ ॥
பின்னர் ராட்சசத் தலைவன் அந்த இருபிறப்பாளர்களிடம் மீண்டும் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான். ஓ அரசனே, பல்வேறு திசைகளிலிருந்து வந்த ராட்சசர்களைத் தடுத்து.
12.170.23
अध्यैकदिवसं विप्रा न वोऽस्तीह भयं क्वचित् ।
राक्षसेभ्यः प्रमोदध्वमिष्टतो यात माचिरम् ॥ १२.१७०.२३ ॥
இன்று ஒரு நாள் முழுவதும், ஓ பிராமணர்களே, இங்கு ராட்சசர்களால் உங்களுக்கு எங்கும் பயம் இல்லை. மகிழ்ச்சியுடன் இருங்கள், விருப்பம் போல் செல்லுங்கள், தாமதிக்க வேண்டாம்.
12.170.24
ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे विप्रसङ्घाः समन्ततः ।
गौतमोऽपि सुवर्णस्य भारमादाय सत्वरः ॥ १२.१७०.२४ ॥
பின்னர் பிராமண கூட்டங்கள் அனைத்தும் நாலாபக்கமும் ஓடின. கௌதமரும் தங்கச் சுமையை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக ஓடினார்.
12.170.25
कृच्छ्रात्समुद्वहन्वीर न्यग्रोधं समुपागमत् ।
न्यषीदच्च परिश्रान्तः क्लान्तश्च क्षुधितश्च ह ॥ १२.१७०.२५ ॥
வீரனே, கஷ்டப்பட்டுச் சுமந்துகொண்டு அவன் ஓர் ஆலமரத்தை அடைந்தான்; மிகவும் களைத்து, சோர்ந்து, பசியோடு அங்கே அமர்ந்தான்.
12.170.26
ततस्तमभ्यगाद्राजन्राजधर्मा खगोत्तमः ।
स्वागतेनाभ्यनन्दच्च गौतमं मित्रवत्सलः ॥ १२.१७०.२६ ॥
அரசே, பின்னர் தர்மத்தை அறிந்த பறவைகளில் சிறந்தவன் அவனிடம் வந்தான்; நண்பனிடம் போல அன்புடன் 'வருக' என்று கௌதமனை வரவேற்றான்.
12.170.27
तस्य पक्षाग्रविक्षेपैः क्लमं व्यपनयत्खगः ।
पूजां चाप्यकरोद्धीमान्भोजनं चाप्यकल्पयत् ॥ १२.१७०.२७ ॥
அந்தப் பறவை தன் இறகுநுனிகளை அசைத்து அவனுடைய களைப்பைப் போக்கியது; அறிவாளியான அது அவனை உபசரித்து உணவும் ஏற்பாடு செய்தது.
12.170.28
स भुक्तवान्सुविश्रान्तो गौतमोऽचिन्तयत्तदा ।
हाटकस्याभिरूपस्य भारोऽयं सुमहान्मया ॥ १२.१७०.२८ ॥
உண்டு நன்றாக ஓய்வெடுத்த கௌதமன் அப்போது சிந்தித்தான்: 'நான் சுமந்திருக்கும் இந்த அழகிய பொன்னின் சுமை மிகப் பெரியது.'
12.170.29
न चास्ति पथि भोक्तव्यं प्राणसन्धारणं मम ।
किं कृत्वा धारयेयं वै प्राणानित्यभ्यचिन्तयत् ॥ १२.१७०.२९ ॥
'வழியில் உண்பதற்கு எனக்கு எதுவும் இல்லை; உயிரைத் தாங்குவதற்கு என்ன செய்து என் உயிரைக் காப்பேன்?' என்று அவன் எண்ணினான்.
12.170.30
ततः स पथि भोक्तव्यं प्रेक्षमाणो न किञ्चन ।
कृतघ्नः पुरुषव्याघ्र मनसेदमचिन्तयत् ॥ १२.१७०.३० ॥
பின்னர் வழியில் உண்பதற்கு எதையும் காணாமல், ஆண்களில் புலியே, நன்றிகெட்டவனாக அவன் மனத்தில் இதை எண்ணினான்.
12.170.35
अयं बकपतिः पार्श्वे मांसराशिः स्थितो मम ।
इमं हत्वा गृहीत्वा च यास्येऽहं समभिद्रुतम् ॥ १२.१७०.३५ ॥
இதோ, கொக்குகளின் தலைவன் என் அருகில் சதைக் குவியலாக இருக்கிறான். இவனைக் கொன்று பிடித்துக்கொண்டு நான் அவனை நோக்கி விரைவேன்.