Mahābhārata · Adhyāya 12.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.170.1
ततः स विदितो राज्ञः प्रविश्य गृहमुत्तमम् ।
पूजितो राक्षसेन्द्रेण निषसादासनोत्तमे ॥ १२.१७०.१ ॥
Dann betrat er, dem König bekannt, jenes vortreffliche Haus, wurde vom Herrn der Rākṣasas geehrt und setzte sich auf einen vortrefflichen Sitz.
12.170.2
पृष्टश्च गोत्रचरणं स्वाध्यायं ब्रह्मचारिकम् ।
न तत्र व्याजहारान्यद्गोत्रमात्रादृते द्विजः ॥ १२.१७०.२ ॥
Auf Befragen nach seiner Sippe, seinem Veda-Zweig, seiner Veda-Rezitation und seinem keuschen Schülerleben sagte der Zweimalgeborene dort nichts außer seiner Sippe.
12.170.3
ब्रह्मवर्चसहीनस्य स्वाध्यायविरतस्य च ।
गोत्रमात्रविदो राजा निवासं समपृच्छत ॥ १२.१७०.३ ॥
Der König fragte nach dem Wohnsitz jenes Zweimalgeborenen, dem der Glanz des Brahman fehlte, der die Veda-Studien aufgegeben hatte und nur seine Sippe kannte.
12.170.4
क्व ते निवासः कल्याण किङ्गोत्रा ब्राह्मणी च ते ।
तत्त्वं ब्रूहि न भीः कार्या विश्रमस्व यथासुखम् ॥ १२.१७०.४ ॥
Wo ist deine Wohnstatt, Guter? Aus welcher Sippe stammt deine brahmanische Gattin? Sag die Wahrheit; du brauchst nicht zu fürchten. Ruhe dich aus, wie es dir behagt.
12.170.5
मध्यदेशप्रसूतोऽहं वासो मे शबरालये ।
शूद्रा पुनर्भूर्भार्या मे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१७०.५ ॥
Ich bin im Mittelland geboren, doch mein Wohnsitz ist in einer Siedlung der Śabara. Meine Gattin ist eine Śūdra-Frau, eine Wiederverheiratete. Dies sage ich dir in Wahrheit.
12.170.6
ततो राजा विममृशे कथं कार्यमिदं भवेत् ।
कथं वा सुकृतं मे स्यादिति बुद्ध्यान्वचिन्तयत् ॥ १२.१७०.६ ॥
Da überlegte der König: 'Wie soll diese Sache getan werden, oder wie könnte es mein Verdienst sein?' So dachte er mit seinem Verstand weiter nach.
12.170.7
अयं वै जननाद्विप्रः सुहृत्तस्य महात्मनः ।
सम्प्रेषितश्च तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम् ॥ १२.१७०.७ ॥
Dieser Brahmane ist seit seiner Geburt der Freund jenes Großseeligen, und dieser Kāśyapa hat ihn zu mir gesandt.
12.170.8
तस्य प्रियं करिष्यामि स हि मामाश्रितः सदा ।
भ्राता मे बान्धवश्चासौ सखा च हृदयङ्गमः ॥ १२.१७०.८ ॥
Ich werde ihm Gutes tun, denn er hat stets bei mir Zuflucht gesucht. Er ist mein Bruder, mein Verwandter und ein dem Herzen teurer Freund.
12.170.9
कार्त्तिक्यामद्य भोक्तारः सहस्रं मे द्विजोत्तमाः ।
तत्रायमपि भोक्ता वै देयमस्मै च मे धनम् ॥ १२.१७०.९ ॥
Heute, am Vollmondtag des Kārttika, werden tausend der besten Zweimalgeborenen bei mir speisen. Auch er soll dort speisen, und ihm soll von meinem Reichtum gegeben werden.
12.170.10
ततः सहस्रं विप्राणां विदुषां समलङ्कृतम् ।
स्नातानामनुसम्प्राप्तमहतक्षौमवाससाम् ॥ १२.१७०.१० ॥
Dann kamen tausend gelehrte Brahmanen, geschmückt, gebadet und in neue Seidengewänder gekleidet, der Reihe nach herbei.
12.170.11
तानागतान्द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो विशां पते ।
यथार्हं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१७०.११ ॥
O Herr der Menschen, Virūpākṣa empfing jene eingetroffenen besten Zweimalgeborenen gebührend, mit dem durch die Regel vorgeschriebenen Ritus.
12.170.12
बृस्यस्तेषां तु संन्यस्ता राक्षसेन्द्रस्य शासनात् ।
भूमौ वरकुथास्तीर्णाः प्रेष्यैर्भरतसत्तम ॥ १२.१७०.१२ ॥
Auf Befehl des Herrn der Rākṣasas wurden für sie Sitze bereitgestellt; und, o Bester der Bharatas, Diener breiteten prächtige Teppiche auf den Boden.
12.170.13
तासु ते पूजिता राज्ञा निषण्णा द्विजसत्तमाः ।
व्यराजन्त महाराज नक्षत्रपतयो यथा ॥ १२.१७०.१३ ॥
O großer König, vom König geehrt, saßen die besten der Zweimalgeborenen darauf und leuchteten wie die Herren der Sternbilder.
12.170.14
ततो जाम्बूनदाः पात्रीर्वज्राङ्का विमलाः शुभाः ।
वरान्नपूर्णा विप्रेभ्यः प्रादान्मधुघृताप्लुताः ॥ १२.१७०.१४ ॥
Dann gab er den Brahmanen goldene Gefäße, mit Diamanten gezeichnet, makellos und schön, gefüllt mit vorzüglicher Speise und getränkt mit Honig und Ghee.
12.170.15
तस्य नित्यं तथाषाढ्यां माघ्यां च बहवो द्विजाः ।
ईप्सितं भोजनवरं लभन्ते सत्कृतं सदा ॥ १२.१७०.१५ ॥
Von ihm erhielten täglich, ebenso an den Tagen von Āṣāḍha und Māgha, viele Brahmanen stets, geehrt, das vorzügliche Mahl, das sie wünschten.
12.170.16
विशेषतस्तु कार्त्तिक्यां द्विजेभ्यः सम्प्रयच्छति ।
शरद्व्यपाये रत्नानि पौर्णमास्यामिति श्रुतिः ॥ १२.१७०.१६ ॥
Besonders im Kārttika gab er den Brahmanen Gaben; am Ende des Herbstes, am Vollmondtag, schenkte er Juwelen, so wird überliefert.
12.170.17
सुवर्णं रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकम् ।
वज्रान्महाधनांश्चैव वैडूर्याजिनराङ्कवान् ॥ १२.१७०.१७ ॥
Gold und Silber, Edelsteine und Perlen, Diamanten von großem Wert, Lapislazuli sowie Hirsch- und Rāṅku-Felle.
12.170.18
रत्नराशीन्विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत ।
ततः प्राह द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो महायशाः ॥ १२.१७०.१८ ॥
O Bhārata, nachdem er Haufen von Juwelen als Dakṣiṇā niedergelegt hatte, sprach Virūpākṣa von großem Ruhm zu den besten der Zweimalgeborenen.
12.170.19
गृह्णीत रत्नान्येतानि यथोत्साहं यथेष्टतः ।
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्तं वो द्विजसत्तमाः ॥ १२.१७०.१९ ॥
Nehmt diese Juwelen, soviel euer Eifer und Wunsch es erlauben, und die Gefäße, aus denen ihr gegessen habt, o Beste der Zweimalgeborenen.
12.170.20
इत्युक्तवचने तस्मिन्राक्षसेन्द्रे महात्मनि ।
यथेष्टं तानि रत्नानि जगृहुर्ब्राह्मणर्षभाः ॥ १२.१७०.२० ॥
Als der großmütige Herr der Rākṣasa dies gesagt hatte, nahmen die Stiere unter den Brāhmaṇa jene Juwelen, wie sie es wünschten.
12.170.21
ततो महार्हैस्ते सर्वे रत्नैरभ्यर्चिताः शुभैः ।
ब्राह्मणा मृष्टवसनाः सुप्रीताः स्म तदाभवन् ॥ १२.१७०.२१ ॥
Da waren alle diese Brāhmaṇa, geehrt mit kostbaren, glückverheißenden Juwelen und in feine Gewänder gekleidet, überaus erfreut.
12.170.22
ततस्तान्राक्षसेन्द्रश्च द्विजानाह पुनर्वचः ।
नानादिगागतान्राजन्राक्षसान्प्रतिषिध्य वै ॥ १२.१७०.२२ ॥
Da sprach der Herr der Rākṣasa erneut diese Worte zu jenen Zweimalgeborenen, o König, nachdem er die Rākṣasa, die aus verschiedenen Richtungen gekommen waren, zurückgehalten hatte.
12.170.23
अध्यैकदिवसं विप्रा न वोऽस्तीह भयं क्वचित् ।
राक्षसेभ्यः प्रमोदध्वमिष्टतो यात माचिरम् ॥ १२.१७०.२३ ॥
Freut euch diesen einen Tag, o Brāhmaṇa: hier habt ihr vor den Rākṣasa nirgends Furcht. Geht, wie ihr wollt, und zögert nicht lange.
12.170.24
ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे विप्रसङ्घाः समन्ततः ।
गौतमोऽपि सुवर्णस्य भारमादाय सत्वरः ॥ १२.१७०.२४ ॥
Da flohen alle Scharen der Brāhmaṇa nach allen Seiten, und auch Gautama nahm eine Last Gold auf und eilte davon.
12.170.25
कृच्छ्रात्समुद्वहन्वीर न्यग्रोधं समुपागमत् ।
न्यषीदच्च परिश्रान्तः क्लान्तश्च क्षुधितश्च ह ॥ १२.१७०.२५ ॥
O Held, mühsam tragend, kam er zu einem Banyanbaum, und völlig erschöpft, ausgelaugt und hungrig setzte er sich nieder.
12.170.26
ततस्तमभ्यगाद्राजन्राजधर्मा खगोत्तमः ।
स्वागतेनाभ्यनन्दच्च गौतमं मित्रवत्सलः ॥ १२.१७०.२६ ॥
O König, da kam der beste der Vögel, kundig im Königsdharma, zu ihm und begrüßte Gautama freundschaftlich liebevoll mit »Willkommen«.
12.170.27
तस्य पक्षाग्रविक्षेपैः क्लमं व्यपनयत्खगः ।
पूजां चाप्यकरोद्धीमान्भोजनं चाप्यकल्पयत् ॥ १२.१७०.२७ ॥
Mit den Spitzen seiner Flügel fächelte der Vogel ihm die Müdigkeit fort; der Weise erwies ihm auch Ehre und sorgte für Speise.
12.170.28
स भुक्तवान्सुविश्रान्तो गौतमोऽचिन्तयत्तदा ।
हाटकस्याभिरूपस्य भारोऽयं सुमहान्मया ॥ १२.१७०.२८ ॥
Nachdem er gegessen und sich gründlich erholt hatte, überlegte Gautama: »Diese Last des schönen Goldes, die ich trage, ist sehr groß.«
12.170.29
न चास्ति पथि भोक्तव्यं प्राणसन्धारणं मम ।
किं कृत्वा धारयेयं वै प्राणानित्यभ्यचिन्तयत् ॥ १२.१७०.२९ ॥
»Auf dem Weg gibt es nichts, was ich essen könnte, um mein Leben zu erhalten. Was soll ich tun, um meinen Atem zu bewahren?«, begann er zu überlegen.
12.170.30
ततः स पथि भोक्तव्यं प्रेक्षमाणो न किञ्चन ।
कृतघ्नः पुरुषव्याघ्र मनसेदमचिन्तयत् ॥ १२.१७०.३० ॥
Da er auf dem Weg nichts zum Essen sah, o Tiger unter den Männern, wurde er undankbar und überlegte so in seinem Geist.
12.170.35
अयं बकपतिः पार्श्वे मांसराशिः स्थितो मम ।
इमं हत्वा गृहीत्वा च यास्येऽहं समभिद्रुतम् ॥ १२.१७०.३५ ॥
Hier liegt der Herr der Kraniche, ein Haufen Fleisch, neben mir. Nachdem ich ihn getötet und ergriffen habe, werde ich eilends zu ihm laufen.