Mahābhārata · Adhyāya 12.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.170.1
ततः स विदितो राज्ञः प्रविश्य गृहमुत्तमम् ।
पूजितो राक्षसेन्द्रेण निषसादासनोत्तमे ॥ १२.१७०.१ ॥
Então ele, conhecido do rei, entrou naquela excelente casa, foi honrado pelo senhor dos rākṣasas e sentou-se num excelente assento.
12.170.2
पृष्टश्च गोत्रचरणं स्वाध्यायं ब्रह्मचारिकम् ।
न तत्र व्याजहारान्यद्गोत्रमात्रादृते द्विजः ॥ १२.१७०.२ ॥
Interrogado sobre sua linhagem, seu ramo védico, sua recitação do Veda e sua vida de estudante celibatário, o dvija nada disse ali além de sua linhagem.
12.170.3
ब्रह्मवर्चसहीनस्य स्वाध्यायविरतस्य च ।
गोत्रमात्रविदो राजा निवासं समपृच्छत ॥ १२.१७०.३ ॥
O rei perguntou pela morada daquele dvija, privado do brilho do Brahman, que abandonara o estudo védico e só conhecia sua linhagem.
12.170.4
क्व ते निवासः कल्याण किङ्गोत्रा ब्राह्मणी च ते ।
तत्त्वं ब्रूहि न भीः कार्या विश्रमस्व यथासुखम् ॥ १२.१७०.४ ॥
Onde é a tua morada, bom homem? De que linhagem é a tua esposa brâmane? Diz a verdade; não deves temer. Descansa à vontade.
12.170.5
मध्यदेशप्रसूतोऽहं वासो मे शबरालये ।
शूद्रा पुनर्भूर्भार्या मे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१७०.५ ॥
Nasci no País do Meio, mas minha morada é numa aldeia dos śabaras. Minha esposa é uma mulher śūdra, uma punarbhū. Esta é a verdade que te digo.
12.170.6
ततो राजा विममृशे कथं कार्यमिदं भवेत् ।
कथं वा सुकृतं मे स्यादिति बुद्ध्यान्वचिन्तयत् ॥ १२.१७०.६ ॥
Então o rei refletiu: 'Como deve esta coisa ser feita, ou como poderia ser meu mérito?' Assim meditou ainda mais com seu intelecto.
12.170.7
अयं वै जननाद्विप्रः सुहृत्तस्य महात्मनः ।
सम्प्रेषितश्च तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम् ॥ १२.१७०.७ ॥
Este brâmane é amigo daquele magnânimo desde o nascimento, e aquele Kāśyapa o enviou à minha presença.
12.170.8
तस्य प्रियं करिष्यामि स हि मामाश्रितः सदा ।
भ्राता मे बान्धवश्चासौ सखा च हृदयङ्गमः ॥ १२.१७०.८ ॥
Farei o que lhe é agradável, pois sempre se abrigou em mim. Ele é meu irmão, meu parente e um amigo querido ao coração.
12.170.9
कार्त्तिक्यामद्य भोक्तारः सहस्रं मे द्विजोत्तमाः ।
तत्रायमपि भोक्ता वै देयमस्मै च मे धनम् ॥ १२.१७०.९ ॥
Hoje, na lua cheia de Kārttika, mil dos melhores dvijas jantarão em minha casa. Ele também jantará ali, e a ele deve ser dada parte da minha riqueza.
12.170.10
ततः सहस्रं विप्राणां विदुषां समलङ्कृतम् ।
स्नातानामनुसम्प्राप्तमहतक्षौमवाससाम् ॥ १२.१७०.१० ॥
Então chegaram, em ordem, mil brâmanes sábios, adornados, banhados e vestidos com seda nova.
12.170.11
तानागतान्द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो विशां पते ।
यथार्हं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१७०.११ ॥
Ó senhor dos homens, Virūpākṣa recebeu devidamente aqueles melhores dos duas vezes nascidos que haviam chegado, com o rito prescrito pela regra.
12.170.12
बृस्यस्तेषां तु संन्यस्ता राक्षसेन्द्रस्य शासनात् ।
भूमौ वरकुथास्तीर्णाः प्रेष्यैर्भरतसत्तम ॥ १२.१७०.१२ ॥
Por ordem do senhor dos rākṣasas, assentos foram dispostos para eles; e, ó melhor dos Bharatas, criados estenderam finos tapetes no chão.
12.170.13
तासु ते पूजिता राज्ञा निषण्णा द्विजसत्तमाः ।
व्यराजन्त महाराज नक्षत्रपतयो यथा ॥ १२.१७०.१३ ॥
Ó grande rei, honrados pelo rei, os melhores dos duas vezes nascidos, sentados neles, brilhavam como os senhores das constelações.
12.170.14
ततो जाम्बूनदाः पात्रीर्वज्राङ्का विमलाः शुभाः ।
वरान्नपूर्णा विप्रेभ्यः प्रादान्मधुघृताप्लुताः ॥ १२.१७०.१४ ॥
Então deu aos brâmanes vasos de ouro, marcados com diamantes, imaculados e belos, cheios de excelente comida e embebidos em mel e ghee.
12.170.15
तस्य नित्यं तथाषाढ्यां माघ्यां च बहवो द्विजाः ।
ईप्सितं भोजनवरं लभन्ते सत्कृतं सदा ॥ १२.१७०.१५ ॥
Dele, todos os dias, e igualmente nos dias de Āṣāḍha e Māgha, muitos brâmanes sempre obtinham, honrados, a excelente refeição que desejavam.
12.170.16
विशेषतस्तु कार्त्तिक्यां द्विजेभ्यः सम्प्रयच्छति ।
शरद्व्यपाये रत्नानि पौर्णमास्यामिति श्रुतिः ॥ १२.१७०.१६ ॥
Especialmente em Kārttika, dava dádivas aos brâmanes; no fim do outono, no dia de lua cheia, dava joias, assim se ouve na tradição.
12.170.17
सुवर्णं रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकम् ।
वज्रान्महाधनांश्चैव वैडूर्याजिनराङ्कवान् ॥ १२.१७०.१७ ॥
Ouro e prata, gemas e pérolas, diamantes de grande valor, lápis-lazúli, e peles de veado e de rāṅku.
12.170.18
रत्नराशीन्विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत ।
ततः प्राह द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो महायशाः ॥ १२.१७०.१८ ॥
Ó Bhārata, tendo depositado montes de joias como dakṣiṇā, então Virūpākṣa, de grande fama, falou aos melhores dos duas vezes nascidos.
12.170.19
गृह्णीत रत्नान्येतानि यथोत्साहं यथेष्टतः ।
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्तं वो द्विजसत्तमाः ॥ १२.१७०.१९ ॥
Tomai estas joias conforme vosso entusiasmo e desejo, e os recipientes em que comestes, ó melhores dos duas vezes nascidos.
12.170.20
इत्युक्तवचने तस्मिन्राक्षसेन्द्रे महात्मनि ।
यथेष्टं तानि रत्नानि जगृहुर्ब्राह्मणर्षभाः ॥ १२.१७०.२० ॥
Quando o grande senhor dos rākṣasas proferiu essas palavras, os touros entre os brāhmaṇas tomaram aquelas joias conforme desejaram.
12.170.21
ततो महार्हैस्ते सर्वे रत्नैरभ्यर्चिताः शुभैः ।
ब्राह्मणा मृष्टवसनाः सुप्रीताः स्म तदाभवन् ॥ १२.१७०.२१ ॥
Então todos aqueles brāhmaṇas, honrados com joias preciosas e auspiciosas e vestidos com roupas finas, ficaram muito satisfeitos.
12.170.22
ततस्तान्राक्षसेन्द्रश्च द्विजानाह पुनर्वचः ।
नानादिगागतान्राजन्राक्षसान्प्रतिषिध्य वै ॥ १२.१७०.२२ ॥
Então o senhor dos rākṣasas dirigiu novamente estas palavras àqueles duas vezes nascidos, ó rei, tendo impedido os rākṣasas que vieram de várias direções.
12.170.23
अध्यैकदिवसं विप्रा न वोऽस्तीह भयं क्वचित् ।
राक्षसेभ्यः प्रमोदध्वमिष्टतो यात माचिरम् ॥ १२.१७०.२३ ॥
Alegrai-vos por este único dia, ó brāhmaṇas: aqui não tendes temor algum dos rākṣasas. Ide como desejardes e não demoreis.
12.170.24
ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे विप्रसङ्घाः समन्ततः ।
गौतमोऽपि सुवर्णस्य भारमादाय सत्वरः ॥ १२.१७०.२४ ॥
Então todos os grupos de brāhmaṇas fugiram em todas as direções, e Gautama também, tomando uma carga de ouro, apressou-se a partir.
12.170.25
कृच्छ्रात्समुद्वहन्वीर न्यग्रोधं समुपागमत् ।
न्यषीदच्च परिश्रान्तः क्लान्तश्च क्षुधितश्च ह ॥ १२.१७०.२५ ॥
Ó herói, carregando-o com dificuldade, chegou a uma figueira-benjamim e, completamente exausto, esgotado e faminto, sentou-se.
12.170.26
ततस्तमभ्यगाद्राजन्राजधर्मा खगोत्तमः ।
स्वागतेनाभ्यनन्दच्च गौतमं मित्रवत्सलः ॥ १२.१७०.२६ ॥
Ó rei, então a melhor das aves, conhecedora do dharma real, aproximou-se dele e, afetuosa como a um amigo, saudou Gautama com «Bem-vindo».
12.170.27
तस्य पक्षाग्रविक्षेपैः क्लमं व्यपनयत्खगः ।
पूजां चाप्यकरोद्धीमान्भोजनं चाप्यकल्पयत् ॥ १२.१७०.२७ ॥
Com as pontas das asas, o pássaro afastou-lhe o cansaço; o sábio também o honrou e providenciou comida.
12.170.28
स भुक्तवान्सुविश्रान्तो गौतमोऽचिन्तयत्तदा ।
हाटकस्याभिरूपस्य भारोऽयं सुमहान्मया ॥ १२.१७०.२८ ॥
Depois de comer e descansar bem, Gautama refletiu: «Este fardo de ouro belo que carrego é muito grande».
12.170.29
न चास्ति पथि भोक्तव्यं प्राणसन्धारणं मम ।
किं कृत्वा धारयेयं वै प्राणानित्यभ्यचिन्तयत् ॥ १२.१७०.२९ ॥
«Na estrada não há nada que eu possa comer para sustentar minha vida. O que farei para manter o sopro?», começou ele a refletir.
12.170.30
ततः स पथि भोक्तव्यं प्रेक्षमाणो न किञ्चन ।
कृतघ्नः पुरुषव्याघ्र मनसेदमचिन्तयत् ॥ १२.१७०.३० ॥
Então, não vendo nada para comer na estrada, ó tigre entre os homens, tornou-se ingrato e pensou assim em sua mente.
12.170.35
अयं बकपतिः पार्श्वे मांसराशिः स्थितो मम ।
इमं हत्वा गृहीत्वा च यास्येऽहं समभिद्रुतम् ॥ १२.१७०.३५ ॥
Aqui, o senhor dos grous, um monte de carne jaz ao meu lado. Tendo-o matado e agarrado, correrei para ele.