Mahābhārata · Adhyāya 12.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.170.1
ततः स विदितो राज्ञः प्रविश्य गृहमुत्तमम् ।
पूजितो राक्षसेन्द्रेण निषसादासनोत्तमे ॥ १२.१७०.१ ॥
Entonces él, conocido del rey, entró en aquella excelente casa, fue honrado por el señor de los rākṣasas y se sentó en un excelente asiento.
12.170.2
पृष्टश्च गोत्रचरणं स्वाध्यायं ब्रह्मचारिकम् ।
न तत्र व्याजहारान्यद्गोत्रमात्रादृते द्विजः ॥ १२.१७०.२ ॥
Preguntado por su linaje, su rama védica, su recitación del Veda y su vida de estudiante célibe, el dvija no dijo allí nada más que su linaje.
12.170.3
ब्रह्मवर्चसहीनस्य स्वाध्यायविरतस्य च ।
गोत्रमात्रविदो राजा निवासं समपृच्छत ॥ १२.१७०.३ ॥
El rey preguntó por la morada de aquel dvija, carente del brillo del Brahman, que había abandonado el estudio védico y sólo conocía su linaje.
12.170.4
क्व ते निवासः कल्याण किङ्गोत्रा ब्राह्मणी च ते ।
तत्त्वं ब्रूहि न भीः कार्या विश्रमस्व यथासुखम् ॥ १२.१७०.४ ॥
¿Dónde está tu morada, buen hombre? ¿De qué linaje es tu esposa brahmán? Dime la verdad; no debes temer. Descansa a tu gusto.
12.170.5
मध्यदेशप्रसूतोऽहं वासो मे शबरालये ।
शूद्रा पुनर्भूर्भार्या मे सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १२.१७०.५ ॥
Nací en el País Medio, pero mi morada está en una aldea de śabaras. Mi esposa es una mujer śūdra, una punarbhū. Esta es la verdad que te digo.
12.170.6
ततो राजा विममृशे कथं कार्यमिदं भवेत् ।
कथं वा सुकृतं मे स्यादिति बुद्ध्यान्वचिन्तयत् ॥ १२.१७०.६ ॥
Entonces el rey reflexionó: '¿Cómo debe hacerse esto, o cómo podría ser mi mérito?' Así meditó más con su intelecto.
12.170.7
अयं वै जननाद्विप्रः सुहृत्तस्य महात्मनः ।
सम्प्रेषितश्च तेनायं काश्यपेन ममान्तिकम् ॥ १२.१७०.७ ॥
Este brahmán es amigo de aquel magnánimo desde su nacimiento, y ese Kāśyapa lo ha enviado a mi presencia.
12.170.8
तस्य प्रियं करिष्यामि स हि मामाश्रितः सदा ।
भ्राता मे बान्धवश्चासौ सखा च हृदयङ्गमः ॥ १२.१७०.८ ॥
Haré lo que le sea grato, pues siempre se ha acogido a mí. Es mi hermano, mi pariente y un amigo querido de corazón.
12.170.9
कार्त्तिक्यामद्य भोक्तारः सहस्रं मे द्विजोत्तमाः ।
तत्रायमपि भोक्ता वै देयमस्मै च मे धनम् ॥ १२.१७०.९ ॥
Hoy, en la luna llena de Kārttika, mil de los mejores dvijas comerán en mi casa. También él comerá allí, y debe dársele también parte de mi riqueza.
12.170.10
ततः सहस्रं विप्राणां विदुषां समलङ्कृतम् ।
स्नातानामनुसम्प्राप्तमहतक्षौमवाससाम् ॥ १२.१७०.१० ॥
Entonces llegaron, en orden, mil brahmanes sabios, adornados, bañados y vestidos con prendas nuevas de seda.
12.170.11
तानागतान्द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो विशां पते ।
यथार्हं प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ १२.१७०.११ ॥
Oh señor de los hombres, Virūpākṣa recibió debidamente a aquellos mejores dvijas llegados, con el rito prescrito por la regla.
12.170.12
बृस्यस्तेषां तु संन्यस्ता राक्षसेन्द्रस्य शासनात् ।
भूमौ वरकुथास्तीर्णाः प्रेष्यैर्भरतसत्तम ॥ १२.१७०.१२ ॥
Por orden del señor de los rākṣasas se dispusieron asientos para ellos; y, oh mejor de los Bharatas, los sirvientes extendieron finas alfombras sobre el suelo.
12.170.13
तासु ते पूजिता राज्ञा निषण्णा द्विजसत्तमाः ।
व्यराजन्त महाराज नक्षत्रपतयो यथा ॥ १२.१७०.१३ ॥
Oh gran rey, honrados por el rey, aquellos mejores de los dos veces nacidos, sentados en ellos, brillaban como los señores de las constelaciones.
12.170.14
ततो जाम्बूनदाः पात्रीर्वज्राङ्का विमलाः शुभाः ।
वरान्नपूर्णा विप्रेभ्यः प्रादान्मधुघृताप्लुताः ॥ १२.१७०.१४ ॥
Entonces dio a los brahmanes vasijas de oro, marcadas con diamantes, inmaculadas y hermosas, llenas de excelente comida y empapadas de miel y ghee.
12.170.15
तस्य नित्यं तथाषाढ्यां माघ्यां च बहवो द्विजाः ।
ईप्सितं भोजनवरं लभन्ते सत्कृतं सदा ॥ १२.१७०.१५ ॥
De él, cada día, y asimismo en los días de Āṣāḍha y Māgha, muchos brahmanes siempre recibían, honrados, la excelente comida que deseaban.
12.170.16
विशेषतस्तु कार्त्तिक्यां द्विजेभ्यः सम्प्रयच्छति ।
शरद्व्यपाये रत्नानि पौर्णमास्यामिति श्रुतिः ॥ १२.१७०.१६ ॥
Especialmente en Kārttika daba regalos a los brahmanes; al final del otoño, en el día de luna llena, daba joyas, así se oye en la tradición.
12.170.17
सुवर्णं रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकम् ।
वज्रान्महाधनांश्चैव वैडूर्याजिनराङ्कवान् ॥ १२.१७०.१७ ॥
Oro y plata, gemas y perlas, diamantes de gran valor, lapislázuli, y pieles de ciervo y de rāṅku.
12.170.18
रत्नराशीन्विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत ।
ततः प्राह द्विजश्रेष्ठान्विरूपाक्षो महायशाः ॥ १२.१७०.१८ ॥
Oh Bhārata, tras colocar montones de joyas como dakṣiṇā, entonces Virūpākṣa, de gran fama, habló a los mejores de los dos veces nacidos.
12.170.19
गृह्णीत रत्नान्येतानि यथोत्साहं यथेष्टतः ।
येषु येषु च भाण्डेषु भुक्तं वो द्विजसत्तमाः ॥ १२.१७०.१९ ॥
Tomad estas joyas cuanto os lo permitan vuestro entusiasmo y vuestro deseo, y los recipientes en que comisteis, oh mejores de los dvija.
12.170.20
इत्युक्तवचने तस्मिन्राक्षसेन्द्रे महात्मनि ।
यथेष्टं तानि रत्नानि जगृहुर्ब्राह्मणर्षभाः ॥ १२.१७०.२० ॥
Cuando el gran lord de los rākṣasas pronunció estas palabras, los toros entre los brāhmaṇas tomaron aquellas joyas según su deseo.
12.170.21
ततो महार्हैस्ते सर्वे रत्नैरभ्यर्चिताः शुभैः ।
ब्राह्मणा मृष्टवसनाः सुप्रीताः स्म तदाभवन् ॥ १२.१७०.२१ ॥
Entonces todos aquellos brāhmaṇas, honrados con joyas preciosas y auspiciosas y vestidos con ropas finas, quedaron muy complacidos.
12.170.22
ततस्तान्राक्षसेन्द्रश्च द्विजानाह पुनर्वचः ।
नानादिगागतान्राजन्राक्षसान्प्रतिषिध्य वै ॥ १२.१७०.२२ ॥
Entonces el señor de los rākṣasas volvió a dirigir estas palabras a aquellos dvija, oh rey, habiendo impedido a los rākṣasas que habían llegado de diversas direcciones.
12.170.23
अध्यैकदिवसं विप्रा न वोऽस्तीह भयं क्वचित् ।
राक्षसेभ्यः प्रमोदध्वमिष्टतो यात माचिरम् ॥ १२.१७०.२३ ॥
Alegraos por este único día, oh brāhmaṇas: aquí no tenéis temor alguno de los rākṣasas. Id como deseéis y no tardéis mucho.
12.170.24
ततः प्रदुद्रुवुः सर्वे विप्रसङ्घाः समन्ततः ।
गौतमोऽपि सुवर्णस्य भारमादाय सत्वरः ॥ १२.१७०.२४ ॥
Entonces todas las multitudes de brāhmaṇas huyeron en todas direcciones, y también Gautama, tomando una carga de oro, se apresuró a marcharse.
12.170.25
कृच्छ्रात्समुद्वहन्वीर न्यग्रोधं समुपागमत् ।
न्यषीदच्च परिश्रान्तः क्लान्तश्च क्षुधितश्च ह ॥ १२.१७०.२५ ॥
Oh héroe, cargándolo con dificultad, llegó a un baniano y, completamente fatigado, agotado y hambriento, se sentó.
12.170.26
ततस्तमभ्यगाद्राजन्राजधर्मा खगोत्तमः ।
स्वागतेनाभ्यनन्दच्च गौतमं मित्रवत्सलः ॥ १२.१७०.२६ ॥
Oh rey, entonces el mejor de las aves, conocedor del dharma real, se le acercó y, afectuoso como con un amigo, dio la bienvenida a Gautama con «¡Bienvenido!».
12.170.27
तस्य पक्षाग्रविक्षेपैः क्लमं व्यपनयत्खगः ।
पूजां चाप्यकरोद्धीमान्भोजनं चाप्यकल्पयत् ॥ १२.१७०.२७ ॥
Con las puntas de sus alas disipó el cansancio de él, y el sabio le dio honores y también preparó comida.
12.170.28
स भुक्तवान्सुविश्रान्तो गौतमोऽचिन्तयत्तदा ।
हाटकस्याभिरूपस्य भारोऽयं सुमहान्मया ॥ १२.१७०.२८ ॥
Tras comer y descansar bien, Gautama entonces reflexionó: «Esta carga de oro hermoso que llevo es enorme».
12.170.29
न चास्ति पथि भोक्तव्यं प्राणसन्धारणं मम ।
किं कृत्वा धारयेयं वै प्राणानित्यभ्यचिन्तयत् ॥ १२.१७०.२९ ॥
«En el camino no hay nada que yo pueda comer para sostener mi vida. ¿Qué haré para conservar el aliento?», comenzó a reflexionar.
12.170.30
ततः स पथि भोक्तव्यं प्रेक्षमाणो न किञ्चन ।
कृतघ्नः पुरुषव्याघ्र मनसेदमचिन्तयत् ॥ १२.१७०.३० ॥
Entonces, sin ver nada que comer en el camino, oh tigre entre los hombres, se volvió desagradecido y pensó esto en su mente.
12.170.35
अयं बकपतिः पार्श्वे मांसराशिः स्थितो मम ।
इमं हत्वा गृहीत्वा च यास्येऽहं समभिद्रुतम् ॥ १२.१७०.३५ ॥
Aquí, señor de las grullas, un montón de carne yace a mi lado. Habiéndolo matado y capturado, correré hacia él.