مهابهاراتا · أدهيايا 12.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.171.1
अथ तत्र महार्चिष्माननलो वातसारथिः ।
तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतोऽभवत् ॥ १२.१७१.१ ॥
ثم كانت هناك، قريبةً منه، النار ذات اللهب العظيم التي تتخذ الريح سائقاً لها، وقد أقامها سيّد الطيور حراسةً له.
12.171.2
स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा ।
कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुरजागरीत् ॥ १२.१७१.२ ॥
ونام ملك طيور البلشون أيضاً بجواره مطمئناً، أما ذلك الجاحد الخبيث القلب فبقي مستيقظاً يريد قتله.
12.171.3
ततोऽलातेन दीप्तेन स सुप्तं निजघान तम् ।
निहत्य च मुदा युक्तः सोऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ १२.१७१.३ ॥
ثم ضربه وهو نائم بجذوة مشتعلة، فلما قتله امتلأ فرحاً، ولم ير العاقبة.
12.171.4
स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाऽग्नावपचत्तदा ।
तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ १२.१७१.४ ॥
نتف ريشه وطبخه على النار، ثم أخذه مع الذهب وانطلق البرهمي مسرعاً جداً.
12.171.5
ततो दाक्षायणीपुत्रं नागतं तं तु भारत ।
विरूपाक्षश्चिन्तयन्वै हृदयेन विदूयता ॥ १२.१७१.५ ॥
ثم، يا بهارتا، لما لم يعد ابن داكشايني، أخذ فيروباكشا يفكر ويحزن في قلبه.
12.171.6
ततोऽन्यस्मिन्गते चाह्नि विरूपाक्षोऽब्रवीत्सुतम् ।
न प्रेक्षे राजधर्माणमद्य पुत्र खगोत्तमम्। ॥ १२.१७१.६ ॥
ثم مضى يوم آخر، فقال فيروباكشا لابنه: 'يا بني، لا أرى اليوم أفضل الطيور، حارس واجب الملوك.'
12.171.7
स पूर्वसन्ध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा ।
मां चादृष्ट्वा कदाचित्स न गच्छति गृहं खगः ॥ १२.१७१.७ ॥
إنه يذهب دائما في شفق الصباح ليعبد براهما؛ ولكنه إن لم يرني لا يعود أبدا إلى بيته ذلك الطائر.
12.171.8
द्विरात्रमुभयोः सन्ध्योर्नाभ्यगच्छन्ममालयम् ।
तस्मान्न शुद्ध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ १२.१७१.८ ॥
منذ ليلتين، في كلا الشفقين، لم يأتِ إلى مسكني؛ لذلك لا يتطهر قلبي. فلتُعرف أخباره، فهو صديقي.
12.171.9
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः ।
स गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात्तं स द्विजाधमः ॥ १२.१७१.९ ॥
إنه منقطع عن دراسة الفيدا، خالٍ من نور البراهمة. لقد ذهب إلى هناك، فلذلك أشك؛ فليكن قد قتله ذلك الأدنى بين المولودين مرتين.
12.171.10
दुराचारः स दुर्बुद्धिरिङ्गितैर्लक्षितो मया ।
निष्कृपो दारुणाकारो दुष्टो दस्युरिवाधमः।
गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम ॥ १२.१७१.१० ॥
إنه سيئ السلوك، شرير النية؛ لقد أدركت ذلك من إيماءاته. عديم الرحمة، مخيف المظهر، شرير وأدنى كاللص، ذهب ذلك الغوتاما إلى هناك، فاضطرب قلبي بسبب ذلك.
12.171.11
पुत्र शीघ्रमितो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् ।
ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति वा चिरम् ॥ १२.१७१.११ ॥
يا بني، اذهب من هنا سريعا إلى مسكن واجب الملك، واعرف هل ذلك الصافي الروح حي أم مات منذ زمن طويل.
12.171.12
स एवमुक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ ।
न्यग्रोधे राजधर्माणमपश्यन्निहतं ततः ॥ १२.१७१.१२ ॥
فلما قيل له ذلك، مضى مسرعا مع الرakshasas؛ ثم رأى تحت شجرة البانيان حامل واجب الملك مقتولا.
12.171.13
रुदित्वा बहुशस्तस्मै विलप्य च स राक्षसः ।
गतो रोषसमाविष्टो गौतमग्रहणाय वै ॥ १२.१७१.१३ ॥
فبكى عليه مرارا وندب، ثم مضى ذلك الراكشاسا وقد امتلأ غضبا ليقبض على غوتاما.
12.171.14
गृहीतो गौतमः पापो रक्षोभिः क्रोधमूर्च्छितैः ।
राजधर्मशरीरस्य कङ्कालश्चाप्यथो धृतः ॥ १२.१७१.१४ ॥
أمسك الراكشاسا، وقد أغمي عليهم من الغضب، بغوتاما الشرير، وأُمسك كذلك بهيكل جسد واجب الملك.
12.171.15
मनुव्रजं तु नगरं यातुधानास्ततो गताः ।
क्रोधरक्तेक्षणा घोरा गौतमस्य वधे धृताः ॥ १२.१७१.१५ ॥
ثم مضى اليातودهانا المرعبون إلى مدينة مانوفراجا، وعيونهم حمراء من الغضب، عازمين على قتل غوتاما.
12.171.16
पार्थिवस्वाग्रतो न्यस्तः कङ्कालो राजधर्मणः ।
तं दृष्ट्वा विमना राजा सामात्यः सगणोऽभवत् ॥ १२.१७१.१६ ॥
وُضع هيكل واجب الملك أمام الملك مباشرة؛ فلما رآه الملك أصابه الحزن، مع وزرائه وحاشيته.
12.171.17
आर्तरावो महानासीद्गृहे तस्य महात्मनः ।
समुत्थितः स्रीसङ्घस्य निहते काश्यपात्मजे ॥ १२.१७१.१७ ॥
ارتفعت صرخة عظيمة من الحزن في بيت ذلك العظيم النفس؛ ولما قُتل ابن كاشيابا قامت جماعة النساء تندب.
12.171.18
राजा चैवाब्रवीत्पुत्रं पापोऽयं वध्यतामिति ॥ १२.१७१.१८ ॥
وقال الملك لابنه: «ليُقتل هذا الشرير».
12.171.19
अस्य मांसं वयं सर्वे खादिष्यामः समागताः ।
पापकृत्पापकर्मा च पापात्मा पापमास्थितः।
हन्तव्य एव पापात्मा कृतघ्नो नात्र संशयः ॥ १२.१७१.१९ ॥
لقد اجتمعنا جميعًا وسنأكل لحم هذا. هذا الآثم، فاعل الشر، الخبيث النفس، المقيم في الإثم، الجاحد للجميل، لا بد أن يُقتل، ولا شك في ذلك.
12.171.20
कृतघ्नं पापकर्माणां न भक्षयितुमुत्सहे ।
दासेभ्यो दीयतामेप मित्रध्रुक्पुरुपाधमः ॥ १२.१७१.२० ॥
لست راغبًا في أكل هذا الجاحد فاعل الشر. فليُعطَ هذا الخائن للأصدقاء، الأحط بين الرجال، للخدم.
12.171.21
दासाः सर्वे समाहूता यातुधानास्तथा परे ।
नेच्छन्ति स्म कृतघ्नं तं खादितुं पुरुषोत्तम ॥ १२.१७१.२१ ॥
لم يرغب جميع الخدم المستدعين والياتودهانا الآخرون في أكل ذلك الجاحد، يا أفضل الرجال.
12.171.22
शिरोभिश्चागता भूमिं महाराज ततो बलात् ।
मानार्थं जातु निर्बन्धं किल्विषं दातुमर्हसि ॥ १२.१७१.२२ ॥
أيها الملك العظيم، ثم جاؤوا برؤوسهم منحنية إلى الأرض وتكلموا بقوة. لا ينبغي لك أبدًا، بسبب الإصرار على الشرف، أن ترتكب هذا الذنب.
12.171.23
यातुधाना नृपेणोक्ताः पापकर्मा विशस्यताम् ।
दह्यतां त्यज्यतां वाऽयं दर्शनादपनीयताम् ॥ १२.१७१.२३ ॥
قال الملك لليأتوذانا: «ليُقتل هذا الآثم فاعل الشر، أو ليُحرق، أو ليُترك، أو ليُبعد عن النظر.»
12.171.24
ततस्ते रुपिता दासाः शूलपट्टसपाणयः ।
खण्डशो विकृतं हत्वा क्रव्याद्भ्यो ह्यददुस्तदा ॥ १२.१७१.२४ ॥
فغضب الخدم، ممسكين بالرماح والسيوف، فقتلوا ذلك المشوّه قطعةً قطعةً وأعطوه لآكلي اللحوم.
12.171.25
क्रव्यादास्त्वपि राजेन्द्र नेच्छन्ति पिशिताशनाः ।
मृतानपि हि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ १२.१७१.२५ ॥
يا سيد الملوك، حتى آكلو اللحوم لا يشتهون اللحم. وآكلو اللحوم لا يأكلون حتى الموتى الجاحدين للمعروف.
12.171.26
ब्रह्मस्वहरणे चोरे ब्रह्मघ्ने गुरुतल्पगे ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७१.२६ ॥
للص الذي ينهب ثروة البراهمي، ولقاتل البراهمي، ولمن يدنس فراش معلمه، قرر الأخيار كفارة؛ أما الجاحد للمعروف فلا كفارة له.
12.171.27
मित्रद्रुहं कृतघ्नं च नृशंसं च नराधमम् ।
क्रव्यादाः किमयश्चैव नोपभुञ्जन्ति वै सदा ॥ १२.१७१.२७ ॥
إن خائن الصديق، والجاحد للمعروف، والقاسي، وأحط الناس، لا تأكلهم آكلات اللحوم ولا الحديد (السلاح) أبدًا.