Mahābhārata · Adhyāya 12.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.171.1
अथ तत्र महार्चिष्माननलो वातसारथिः ।
तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतोऽभवत् ॥ १२.१७१.१ ॥
Dort, nicht weit von ihm, war das Feuer mit den großen Flammen, das den Wind zum Wagenlenker hat, zu seinem Schutz vom Herrn der Vögel aufgestellt worden.
12.171.2
स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा ।
कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुरजागरीत् ॥ १२.१७१.२ ॥
Auch der König der Reiher schlief vertrauensvoll neben ihm; doch dieser undankbare, bösgesinnte blieb wach, begierig, ihn zu töten.
12.171.3
ततोऽलातेन दीप्तेन स सुप्तं निजघान तम् ।
निहत्य च मुदा युक्तः सोऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ १२.१७१.३ ॥
Dann erschlug er den Schlafenden mit einer brennenden Fackel; nachdem er ihn getötet hatte, voller Freude, sah er die Folgen nicht.
12.171.4
स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाऽग्नावपचत्तदा ।
तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ १२.१७१.४ ॥
Er rupfte ihm die Federn und briet ihn über dem Feuer; dann nahm der Zweimalgeborene ihn und das Gold und ging sehr schnell davon.
12.171.5
ततो दाक्षायणीपुत्रं नागतं तं तु भारत ।
विरूपाक्षश्चिन्तयन्वै हृदयेन विदूयता ॥ १२.१७१.५ ॥
Dann, o Bhārata, da der Sohn der Dākṣāyaṇī nicht zurückgekehrt war, grübelte Virūpākṣa und war in seinem Herzen betrübt.
12.171.6
ततोऽन्यस्मिन्गते चाह्नि विरूपाक्षोऽब्रवीत्सुतम् ।
न प्रेक्षे राजधर्माणमद्य पुत्र खगोत्तमम्। ॥ १२.१७१.६ ॥
Dann, als ein anderer Tag vergangen war, sprach Virūpākṣa zu seinem Sohn: 'Sohn, heute sehe ich den besten der Vögel nicht, den Hüter der königlichen Pflicht.'
12.171.7
स पूर्वसन्ध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा ।
मां चादृष्ट्वा कदाचित्स न गच्छति गृहं खगः ॥ १२.१७१.७ ॥
Er geht stets in der Morgendämmerung, Brahmā zu verehren; doch ohne mich gesehen zu haben, kehrt jener Vogel niemals heim.
12.171.8
द्विरात्रमुभयोः सन्ध्योर्नाभ्यगच्छन्ममालयम् ।
तस्मान्न शुद्ध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ १२.१७१.८ ॥
Zwei Nächte lang, zu beiden Dämmerungen, ist er nicht zu meiner Wohnstatt gekommen; darum wird mein Geist nicht gereinigt. Man erkunde ihn, denn er ist mein Freund.
12.171.9
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः ।
स गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात्तं स द्विजाधमः ॥ १२.१७१.९ ॥
Er ist vom Veda-Studium getrennt und ohne den Glanz der Brahmanen. Er ist dorthin gegangen, und so habe ich Zweifel; möge jener niedrigste der Zweimalgeborenen ihn erschlagen haben.
12.171.10
दुराचारः स दुर्बुद्धिरिङ्गितैर्लक्षितो मया ।
निष्कृपो दारुणाकारो दुष्टो दस्युरिवाधमः।
गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम ॥ १२.१७१.१० ॥
Er ist von schlechtem Wandel und bösem Sinn; ich habe es an seinen Gebärden erkannt. Erbarmungslos, von grausamem Aussehen, böse und niedrig wie ein Räuber, ist jener Gautama dorthin gegangen, und mein Geist ist dadurch beunruhigt.
12.171.11
पुत्र शीघ्रमितो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् ।
ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति वा चिरम् ॥ १२.१७१.११ ॥
Sohn, geh schnell von hier zur Wohnstatt der königlichen Pflicht und erfahre, ob jener reinen Geistes lebt oder schon lange tot ist.
12.171.12
स एवमुक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ ।
न्यग्रोधे राजधर्माणमपश्यन्निहतं ततः ॥ १२.१७१.१२ ॥
So angesprochen, eilte er mit den Rākṣasas davon; dann sah er unter dem Banyanbaum den Träger der königlichen Pflicht erschlagen liegen.
12.171.13
रुदित्वा बहुशस्तस्मै विलप्य च स राक्षसः ।
गतो रोषसमाविष्टो गौतमग्रहणाय वै ॥ १२.१७१.१३ ॥
Nachdem er um ihn viele Male geweint und geklagt hatte, ging jener Rākṣasa, von Zorn erfüllt, um Gautama zu ergreifen.
12.171.14
गृहीतो गौतमः पापो रक्षोभिः क्रोधमूर्च्छितैः ।
राजधर्मशरीरस्य कङ्कालश्चाप्यथो धृतः ॥ १२.१७१.१४ ॥
Der frevelhafte Gautama wurde von den vor Zorn ohnmächtigen Rākṣasas ergriffen, und auch das Skelett des Körpers der königlichen Pflicht wurde zurückgehalten.
12.171.15
मनुव्रजं तु नगरं यातुधानास्ततो गताः ।
क्रोधरक्तेक्षणा घोरा गौतमस्य वधे धृताः ॥ १२.१७१.१५ ॥
Dann gingen die schrecklichen Yātudhānas, mit zornrot glühenden Augen, zur Stadt Manuvraja, entschlossen, Gautama zu töten.
12.171.16
पार्थिवस्वाग्रतो न्यस्तः कङ्कालो राजधर्मणः ।
तं दृष्ट्वा विमना राजा सामात्यः सगणोऽभवत् ॥ १२.१७१.१६ ॥
Das Skelett der königlichen Pflicht wurde direkt vor den König gelegt; als er es sah, wurde der König niedergeschlagen, ebenso seine Minister und sein Gefolge.
12.171.17
आर्तरावो महानासीद्गृहे तस्य महात्मनः ।
समुत्थितः स्रीसङ्घस्य निहते काश्यपात्मजे ॥ १२.१७१.१७ ॥
Ein großes Klagegeschrei erhob sich im Haus jenes Großgesinnten; als der Sohn Kāśyapas erschlagen war, erhob sich die Schar der Frauen in Klagen.
12.171.18
राजा चैवाब्रवीत्पुत्रं पापोऽयं वध्यतामिति ॥ १२.१७१.१८ ॥
Und der König sprach zu seinem Sohn: »Dieser Frevler soll getötet werden.«
12.171.19
अस्य मांसं वयं सर्वे खादिष्यामः समागताः ।
पापकृत्पापकर्मा च पापात्मा पापमास्थितः।
हन्तव्य एव पापात्मा कृतघ्नो नात्र संशयः ॥ १२.१७१.१९ ॥
Wir alle sind versammelt und werden das Fleisch dieses essen. Dieser Sünder, Übeltäter, Frevler, der im Bösen verharrt und undankbar ist, muss ohne Zweifel getötet werden; daran besteht kein Zweifel.
12.171.20
कृतघ्नं पापकर्माणां न भक्षयितुमुत्सहे ।
दासेभ्यो दीयतामेप मित्रध्रुक्पुरुपाधमः ॥ १२.१७१.२० ॥
Ich habe keine Lust, diesen undankbaren Übeltäter zu essen. Dieser Freundesverräter, der niedrigste der Menschen, soll den Dienern gegeben werden.
12.171.21
दासाः सर्वे समाहूता यातुधानास्तथा परे ।
नेच्छन्ति स्म कृतघ्नं तं खादितुं पुरुषोत्तम ॥ १२.१७१.२१ ॥
Alle herbeigerufenen Diener und die anderen Yātudhānas wollten jenen Undankbaren nicht essen, o Bester der Menschen.
12.171.22
शिरोभिश्चागता भूमिं महाराज ततो बलात् ।
मानार्थं जातु निर्बन्धं किल्विषं दातुमर्हसि ॥ १२.१७१.२२ ॥
O großer König, dann kamen sie mit gesenkten Häuptern zur Erde und sprachen mit Nachdruck. Du solltest diesen Fehler niemals aus Beharren auf Ehre begehen.
12.171.23
यातुधाना नृपेणोक्ताः पापकर्मा विशस्यताम् ।
दह्यतां त्यज्यतां वाऽयं दर्शनादपनीयताम् ॥ १२.१७१.२३ ॥
Der König sprach zu den Yātudhānas: »Dieser sündige Übeltäter soll getötet, verbrannt, verlassen oder aus den Augen gebracht werden.«
12.171.24
ततस्ते रुपिता दासाः शूलपट्टसपाणयः ।
खण्डशो विकृतं हत्वा क्रव्याद्भ्यो ह्यददुस्तदा ॥ १२.१७१.२४ ॥
Da schlugen die erzürnten Diener, Speere und Schwerter in den Händen, jenen Entstellten Stück für Stück tot und gaben ihn den Fleischfressern.
12.171.25
क्रव्यादास्त्वपि राजेन्द्र नेच्छन्ति पिशिताशनाः ।
मृतानपि हि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ १२.१७१.२५ ॥
O Herr der Könige, selbst die Fleischfresser begehren kein Fleisch. Die Fleischfresser verzehren nicht einmal die toten Undankbaren.
12.171.26
ब्रह्मस्वहरणे चोरे ब्रह्मघ्ने गुरुतल्पगे ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७१.२६ ॥
Für den Dieb, der den Besitz eines Brahmanen raubt, für den Mörder eines Brahmanen und für den, der das Lager seines Lehrers schändet, haben die Guten Sühne vorgeschrieben; für den Undankbaren aber gibt es keine Sühne.
12.171.27
मित्रद्रुहं कृतघ्नं च नृशंसं च नराधमम् ।
क्रव्यादाः किमयश्चैव नोपभुञ्जन्ति वै सदा ॥ १२.१७१.२७ ॥
Den Verräter eines Freundes, den Undankbaren, den Grausamen und den niedrigsten Menschen verzehren weder Fleischfresser noch das Eisen (die Waffe) jemals.