Mahābhārata · Adhyāya 12.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.171.1
अथ तत्र महार्चिष्माननलो वातसारथिः ।
तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतोऽभवत् ॥ १२.१७१.१ ॥
Entonces, no lejos de él, el fuego de grandes llamas, que tiene al viento por auriga, había sido puesto para su protección por el señor de las aves.
12.171.2
स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा ।
कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुरजागरीत् ॥ १२.१७१.२ ॥
El rey de las garzas también durmió tranquilo a su lado, confiado; pero aquel ingrato, de mente perversa, permaneció despierto con deseos de matarlo.
12.171.3
ततोऽलातेन दीप्तेन स सुप्तं निजघान तम् ।
निहत्य च मुदा युक्तः सोऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ १२.१७१.३ ॥
Entonces, con una tea encendida, golpeó y mató al que dormía; y, habiéndolo matado, lleno de alegría, no vio las consecuencias.
12.171.4
स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाऽग्नावपचत्तदा ।
तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ १२.१७१.४ ॥
Le arrancó las plumas y lo asó al fuego; luego, tomándolo junto con el oro, el brahmán se marchó muy rápidamente.
12.171.5
ततो दाक्षायणीपुत्रं नागतं तं तु भारत ।
विरूपाक्षश्चिन्तयन्वै हृदयेन विदूयता ॥ १२.१७१.५ ॥
Entonces, oh Bhārata, como el hijo de Dākṣāyaṇī no había regresado, Virūpākṣa, reflexionando, se afligió en su corazón.
12.171.6
ततोऽन्यस्मिन्गते चाह्नि विरूपाक्षोऽब्रवीत्सुतम् ।
न प्रेक्षे राजधर्माणमद्य पुत्र खगोत्तमम्। ॥ १२.१७१.६ ॥
Entonces, pasado otro día, Virūpākṣa dijo a su hijo: 'Hijo, hoy no veo al mejor de las aves, el guardián del deber real.'
12.171.7
स पूर्वसन्ध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा ।
मां चादृष्ट्वा कदाचित्स न गच्छति गृहं खगः ॥ १२.१७१.७ ॥
Él siempre va al crepúsculo matutino a adorar a Brahmā; pero sin haberme visto, aquel pájaro nunca regresa a casa.
12.171.8
द्विरात्रमुभयोः सन्ध्योर्नाभ्यगच्छन्ममालयम् ।
तस्मान्न शुद्ध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ १२.१७१.८ ॥
Durante dos noches, en ambos crepúsculos, no ha venido a mi morada; por eso mi mente no se purifica. Que se averigüe de él, pues es mi amigo.
12.171.9
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः ।
स गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात्तं स द्विजाधमः ॥ १२.१७१.९ ॥
Está apartado del estudio védico y carece del esplendor de los brahmanes. Ha ido allí, y por ello tengo sospecha; que aquel más vil de los dos veces nacidos lo haya matado.
12.171.10
दुराचारः स दुर्बुद्धिरिङ्गितैर्लक्षितो मया ।
निष्कृपो दारुणाकारो दुष्टो दस्युरिवाधमः।
गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम ॥ १२.१७१.१० ॥
Es de conducta perversa y mente malvada; lo he percibido por sus gestos. Sin piedad, de aspecto cruel, perverso y el más vil como un ladrón, aquel Gautama ha ido allí, y por ello mi mente está turbada.
12.171.11
पुत्र शीघ्रमितो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् ।
ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति वा चिरम् ॥ १२.१७१.११ ॥
Hijo, ve pronto desde aquí a la morada del deber real y averigua si aquel de alma pura vive o hace tiempo que ha muerto.
12.171.12
स एवमुक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ ।
न्यग्रोधे राजधर्माणमपश्यन्निहतं ततः ॥ १२.१७१.१२ ॥
Así instruido, marchó presuroso con los rākṣasas; entonces, bajo el árbol banyan, vio a aquel guardián del deber real muerto.
12.171.13
रुदित्वा बहुशस्तस्मै विलप्य च स राक्षसः ।
गतो रोषसमाविष्टो गौतमग्रहणाय वै ॥ १२.१७१.१३ ॥
Tras llorar y lamentarse por él muchas veces, aquel rākṣasa, lleno de ira, se fue a apresar a Gautama.
12.171.14
गृहीतो गौतमः पापो रक्षोभिः क्रोधमूर्च्छितैः ।
राजधर्मशरीरस्य कङ्कालश्चाप्यथो धृतः ॥ १२.१७१.१४ ॥
Los rākṣasas, desfallecidos de ira, apresaron al malvado Gautama, y también se retuvo el esqueleto del cuerpo del deber real.
12.171.15
मनुव्रजं तु नगरं यातुधानास्ततो गताः ।
क्रोधरक्तेक्षणा घोरा गौतमस्य वधे धृताः ॥ १२.१७१.१५ ॥
Entonces los yātudhānas, fieros, con los ojos enrojecidos de ira, fueron a la ciudad de Manuvraja, resueltos a dar muerte a Gautama.
12.171.16
पार्थिवस्वाग्रतो न्यस्तः कङ्कालो राजधर्मणः ।
तं दृष्ट्वा विमना राजा सामात्यः सगणोऽभवत् ॥ १२.१७१.१६ ॥
El esqueleto del deber real fue colocado justo ante el rey; al verlo, el rey se abatió, junto con sus ministros y su séquito.
12.171.17
आर्तरावो महानासीद्गृहे तस्य महात्मनः ।
समुत्थितः स्रीसङ्घस्य निहते काश्यपात्मजे ॥ १२.१७१.१७ ॥
Un gran clamor de angustia se alzó en la casa de aquel magnánimo; al ser muerto el hijo de Kāśyapa, la multitud de mujeres se levantó en lamentos.
12.171.18
राजा चैवाब्रवीत्पुत्रं पापोऽयं वध्यतामिति ॥ १२.१७१.१८ ॥
Y el rey dijo a su hijo: «Este malvado debe ser muerto.»
12.171.19
अस्य मांसं वयं सर्वे खादिष्यामः समागताः ।
पापकृत्पापकर्मा च पापात्मा पापमास्थितः।
हन्तव्य एव पापात्मा कृतघ्नो नात्र संशयः ॥ १२.१७१.१९ ॥
Todos nosotros, reunidos, comeremos la carne de este. Este pecador, de obras pecaminosas, de mente malvada, que persiste en el mal y es ingrato, debe ser ciertamente matado; no hay duda de ello.
12.171.20
कृतघ्नं पापकर्माणां न भक्षयितुमुत्सहे ।
दासेभ्यो दीयतामेप मित्रध्रुक्पुरुपाधमः ॥ १२.१७१.२० ॥
No estoy dispuesto a comer a este ingrato malhechor. Que se entregue a los sirvientes este traidor de amigos, el más vil de los hombres.
12.171.21
दासाः सर्वे समाहूता यातुधानास्तथा परे ।
नेच्छन्ति स्म कृतघ्नं तं खादितुं पुरुषोत्तम ॥ १२.१७१.२१ ॥
Todos los sirvientes convocados y los demás yātudhānas no quisieron comer a aquel ingrato, oh el mejor de los hombres.
12.171.22
शिरोभिश्चागता भूमिं महाराज ततो बलात् ।
मानार्थं जातु निर्बन्धं किल्विषं दातुमर्हसि ॥ १२.१७१.२२ ॥
Oh gran rey, entonces vinieron con las cabezas inclinadas hasta el suelo y hablaron con fuerza. No deberías, por insistencia en el honor, dar nunca esta falta.
12.171.23
यातुधाना नृपेणोक्ताः पापकर्मा विशस्यताम् ।
दह्यतां त्यज्यतां वाऽयं दर्शनादपनीयताम् ॥ १२.१७१.२३ ॥
El rey dijo a los yātudhānas: 'Que este malhechor pecador sea matado, o quemado, o abandonado, o apartado de la vista.'
12.171.24
ततस्ते रुपिता दासाः शूलपट्टसपाणयः ।
खण्डशो विकृतं हत्वा क्रव्याद्भ्यो ह्यददुस्तदा ॥ १२.१७१.२४ ॥
Entonces los sirvientes airados, con lanzas y espadas en la mano, mataron a aquel desfigurado haciéndolo pedazos y lo dieron a los devoradores de carne.
12.171.25
क्रव्यादास्त्वपि राजेन्द्र नेच्छन्ति पिशिताशनाः ।
मृतानपि हि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ १२.१७१.२५ ॥
Oh señor de reyes, incluso los carnívoros no desean carne. Los carnívoros no consumen ni a los muertos ingratos.
12.171.26
ब्रह्मस्वहरणे चोरे ब्रह्मघ्ने गुरुतल्पगे ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७१.२६ ॥
Para el ladrón que roba la riqueza de un brahmán, para el asesino de un brahmán y para quien profana el lecho de su maestro, los buenos han prescrito expiación; pero para el ingrato no hay expiación.
12.171.27
मित्रद्रुहं कृतघ्नं च नृशंसं च नराधमम् ।
क्रव्यादाः किमयश्चैव नोपभुञ्जन्ति वै सदा ॥ १२.१७१.२७ ॥
El traidor de un amigo, el ingrato, el cruel y el más vil de los hombres: ni los carnívoros ni el hierro (el arma) los consumen jamás.