Mahābhārata · Adhyāya 12.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.171.1
अथ तत्र महार्चिष्माननलो वातसारथिः ।
तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतोऽभवत् ॥ १२.१७१.१ ॥
Então, não longe dele, o fogo de grandes chamas, que tem o vento como cocheiro, fora colocado para protegê-lo pelo senhor das aves.
12.171.2
स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा ।
कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुरजागरीत् ॥ १२.१७१.२ ॥
O rei das garças também dormiu tranquilo ao seu lado, confiante; mas aquele ingrato, de mente perversa, permaneceu acordado, desejando matá-lo.
12.171.3
ततोऽलातेन दीप्तेन स सुप्तं निजघान तम् ।
निहत्य च मुदा युक्तः सोऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ १२.१७१.३ ॥
Então, com um tição ardente, golpeou o que dormia; tendo-o matado, cheio de alegria, não viu as consequências.
12.171.4
स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाऽग्नावपचत्तदा ।
तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ १२.१७१.४ ॥
Arrancou-lhe as penas e cozinhou-o ao fogo; então, levando-o e o ouro, o duas-vezes-nascido partiu muito depressa.
12.171.5
ततो दाक्षायणीपुत्रं नागतं तं तु भारत ।
विरूपाक्षश्चिन्तयन्वै हृदयेन विदूयता ॥ १२.१७१.५ ॥
Então, ó Bhārata, como o filho de Dākṣāyaṇī não havia voltado, Virūpākṣa, refletindo, afligiu-se em seu coração.
12.171.6
ततोऽन्यस्मिन्गते चाह्नि विरूपाक्षोऽब्रवीत्सुतम् ।
न प्रेक्षे राजधर्माणमद्य पुत्र खगोत्तमम्। ॥ १२.१७१.६ ॥
Então, passado outro dia, Virūpākṣa disse ao filho: 'Filho, hoje não vejo o melhor dos pássaros, o guardião do dever real.'
12.171.7
स पूर्वसन्ध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा ।
मां चादृष्ट्वा कदाचित्स न गच्छति गृहं खगः ॥ १२.१७१.७ ॥
Ele sempre vai ao crepúsculo matutino adorar Brahmā; mas, sem me ter visto, aquela ave nunca volta para casa.
12.171.8
द्विरात्रमुभयोः सन्ध्योर्नाभ्यगच्छन्ममालयम् ।
तस्मान्न शुद्ध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ १२.१७१.८ ॥
Por duas noites, em ambos os crepúsculos, ele não veio à minha morada; por isso minha mente não se purifica. Que se saiba dele, pois é meu amigo.
12.171.9
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः ।
स गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात्तं स द्विजाधमः ॥ १२.१७१.९ ॥
Ele está afastado do estudo védico e carece do esplendor dos brâmanes. Ele foi para lá, e por isso tenho suspeita; que aquele mais vil dos duas vezes nascidos o tenha matado.
12.171.10
दुराचारः स दुर्बुद्धिरिङ्गितैर्लक्षितो मया ।
निष्कृपो दारुणाकारो दुष्टो दस्युरिवाधमः।
गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम ॥ १२.१७१.१० ॥
Ele é de conduta perversa e mente malvada; percebi isso por seus gestos. Sem piedade, de aspecto cruel, perverso e o mais vil como um ladrão, aquele Gautama foi para lá, e minha mente está perturbada.
12.171.11
पुत्र शीघ्रमितो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् ।
ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति वा चिरम् ॥ १२.१७१.११ ॥
Filho, vá depressa daqui à morada do dever real e descubra se aquele de alma pura está vivo ou morreu há muito tempo.
12.171.12
स एवमुक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ ।
न्यग्रोधे राजधर्माणमपश्यन्निहतं ततः ॥ १२.१७१.१२ ॥
Assim instruído, partiu apressado com os rākṣasas; então, sob a figueira-banyan, viu aquele guardião do dever real morto.
12.171.13
रुदित्वा बहुशस्तस्मै विलप्य च स राक्षसः ।
गतो रोषसमाविष्टो गौतमग्रहणाय वै ॥ १२.१७१.१३ ॥
Tendo chorado e lamentado por ele muitas vezes, aquele rākṣasa, tomado de fúria, partiu para capturar Gautama.
12.171.14
गृहीतो गौतमः पापो रक्षोभिः क्रोधमूर्च्छितैः ।
राजधर्मशरीरस्य कङ्कालश्चाप्यथो धृतः ॥ १२.१७१.१४ ॥
O perverso Gautama foi capturado pelos rākṣasas, desfalecidos de raiva, e também o esqueleto do corpo do dever real foi retido.
12.171.15
मनुव्रजं तु नगरं यातुधानास्ततो गताः ।
क्रोधरक्तेक्षणा घोरा गौतमस्य वधे धृताः ॥ १२.१७१.१५ ॥
Então os terríveis yātudhānas foram à cidade de Manuvraja, de olhos vermelhos de raiva, decididos a matar Gautama.
12.171.16
पार्थिवस्वाग्रतो न्यस्तः कङ्कालो राजधर्मणः ।
तं दृष्ट्वा विमना राजा सामात्यः सगणोऽभवत् ॥ १२.१७१.१६ ॥
O esqueleto do dever real foi colocado diante do próprio rei; ao vê-lo, o rei ficou abatido, junto com seus ministros e séquito.
12.171.17
आर्तरावो महानासीद्गृहे तस्य महात्मनः ।
समुत्थितः स्रीसङ्घस्य निहते काश्यपात्मजे ॥ १२.१७१.१७ ॥
Um grande clamor de angústia ergueu-se na casa daquele magnânimo; quando o filho de Kāśyapa foi morto, o grupo de mulheres se ergueu em lamentação.
12.171.18
राजा चैवाब्रवीत्पुत्रं पापोऽयं वध्यतामिति ॥ १२.१७१.१८ ॥
E o rei disse ao filho: «Este perverso deve ser morto.»
12.171.19
अस्य मांसं वयं सर्वे खादिष्यामः समागताः ।
पापकृत्पापकर्मा च पापात्मा पापमास्थितः।
हन्तव्य एव पापात्मा कृतघ्नो नात्र संशयः ॥ १२.१७१.१९ ॥
Todos nós, reunidos, comeremos a carne deste. Este pecador, de obras pecaminosas, de alma perversa, que persiste no mal e é ingrato, deve certamente ser morto; não há dúvida disso.
12.171.20
कृतघ्नं पापकर्माणां न भक्षयितुमुत्सहे ।
दासेभ्यो दीयतामेप मित्रध्रुक्पुरुपाधमः ॥ १२.१७१.२० ॥
Não estou disposto a comer este ingrato malfeitor. Que este traidor de amigos, o mais vil dos homens, seja dado aos servos.
12.171.21
दासाः सर्वे समाहूता यातुधानास्तथा परे ।
नेच्छन्ति स्म कृतघ्नं तं खादितुं पुरुषोत्तम ॥ १२.१७१.२१ ॥
Todos os servos convocados e os demais iatudhanas não quiseram comer aquele ingrato, ó melhor dos homens.
12.171.22
शिरोभिश्चागता भूमिं महाराज ततो बलात् ।
मानार्थं जातु निर्बन्धं किल्विषं दातुमर्हसि ॥ १२.१७१.२२ ॥
Ó grande rei, então vieram com as cabeças inclinadas até o chão e falaram com força. Não deves, por insistência na honra, jamais cometer esta falta.
12.171.23
यातुधाना नृपेणोक्ताः पापकर्मा विशस्यताम् ।
दह्यतां त्यज्यतां वाऽयं दर्शनादपनीयताम् ॥ १२.१७१.२३ ॥
O rei disse aos iatudhanas: 'Que este malfeitor pecador seja morto, ou queimado, ou abandonado, ou removido da vista.'
12.171.24
ततस्ते रुपिता दासाः शूलपट्टसपाणयः ।
खण्डशो विकृतं हत्वा क्रव्याद्भ्यो ह्यददुस्तदा ॥ १२.१७१.२४ ॥
Então os servos irados, com lanças e espadas nas mãos, mataram aquele desfigurado aos pedaços e o deram aos devoradores de carne.
12.171.25
क्रव्यादास्त्वपि राजेन्द्र नेच्छन्ति पिशिताशनाः ।
मृतानपि हि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ १२.१७१.२५ ॥
Ó senhor dos reis, mesmo os carnívoros não desejam carne. Os carnívoros não consomem nem mesmo os mortos ingratos.
12.171.26
ब्रह्मस्वहरणे चोरे ब्रह्मघ्ने गुरुतल्पगे ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७१.२६ ॥
Para o ladrão que se apodera da riqueza de um brâmane, para o assassino de um brâmane e para quem profana o leito de seu mestre, os bons prescreveram expiação; mas para o ingrato não há expiação.
12.171.27
मित्रद्रुहं कृतघ्नं च नृशंसं च नराधमम् ।
क्रव्यादाः किमयश्चैव नोपभुञ्जन्ति वै सदा ॥ १२.१७१.२७ ॥
O traidor de um amigo, o ingrato, o cruel e o mais vil dos homens: nem os carnívoros nem o ferro (a arma) jamais os consomem.