ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.171.1
अथ तत्र महार्चिष्माननलो वातसारथिः ।
तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतोऽभवत् ॥ १२.१७१.१ ॥
ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಜ್ವಾಲೆಗಳ, ವಾಯುವನ್ನೇ ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಅವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪಕ್ಷಿರಾಜನು ಇರಿಸಿದ್ದನು.
12.171.2
स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा ।
कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुरजागरीत् ॥ १२.१७१.२ ॥
ಆ ಬಕರಾಜನೂ ಆಗ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಲಗಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಕೃತಘ್ನ, ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು.
12.171.3
ततोऽलातेन दीप्तेन स सुप्तं निजघान तम् ।
निहत्य च मुदा युक्तः सोऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ १२.१७१.३ ॥
ಆಗ ಅವನು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮಲಗಿದ್ದವನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೊಂದನು. ಅವನನ್ನು ಕೊಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದವನಾಗಿ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
12.171.4
स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाऽग्नावपचत्तदा ।
तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ १२.१७१.४ ॥
ಅವನು ಅದರ ಗರಿಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಬೆಂಕಿಯ ಮೇಲೆ ಬೇಯಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ದ್ವಿಜನು ಬಹು ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟನು.
12.171.5
ततो दाक्षायणीपुत्रं नागतं तं तु भारत ।
विरूपाक्षश्चिन्तयन्वै हृदयेन विदूयता ॥ १२.१७१.५ ॥
ನಂತರ, ಭಾರತ, ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯ ಮಗನು ಬಾರದಿದ್ದುದರಿಂದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವ್ಯಥೆಗೊಂಡನು.
12.171.6
ततोऽन्यस्मिन्गते चाह्नि विरूपाक्षोऽब्रवीत्सुतम् ।
न प्रेक्षे राजधर्माणमद्य पुत्र खगोत्तमम्। ॥ १२.१७१.६ ॥
ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಕಳೆದ ನಂತರ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನು ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಮಗನೇ, ಇಂದು ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ, ರಾಜಧರ್ಮದ ಪಾಲಕನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.'
12.171.7
स पूर्वसन्ध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा ।
मां चादृष्ट्वा कदाचित्स न गच्छति गृहं खगः ॥ १२.१७१.७ ॥
ಅವನು ಸದಾ ಪೂರ್ವ ಸಂಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ವಂದಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡದೆ ಆ ಪಕ್ಷಿ ಎಂದಿಗೂ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
12.171.8
द्विरात्रमुभयोः सन्ध्योर्नाभ्यगच्छन्ममालयम् ।
तस्मान्न शुद्ध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ १२.१७१.८ ॥
ಎರಡು ರಾತ್ರಿಗಳಿಂದ ಎರಡೂ ಸಂಧ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ; ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ.
12.171.9
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः ।
स गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात्तं स द्विजाधमः ॥ १२.१७१.९ ॥
ಅವನು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟವನು, ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚಸ್ಸು ಇಲ್ಲದವನು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ; ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಶಂಕೆ ಇದೆ. ಆ ಅಧಮ ದ್ವಿಜ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದಿರಬಹುದು.
12.171.10
दुराचारः स दुर्बुद्धिरिङ्गितैर्लक्षितो मया ।
निष्कृपो दारुणाकारो दुष्टो दस्युरिवाधमः।
गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम ॥ १२.१७१.१० ॥
ಅವನು ದುರಾಚಾರಿ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿ. ಅವನ ಸನ್ನೆಗಳಿಂದ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ನಿರ್ದಯಿ, ಭಯಂಕರ ರೂಪದವನು; ದುಷ್ಟ ದರೋಡೆಕೋರನಂತೆ ಅಧಮ. ಆ ಗೌತಮ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು; ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕಳವಳಗೊಂಡಿದೆ.
12.171.11
पुत्र शीघ्रमितो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् ।
ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति वा चिरम् ॥ १२.१७१.११ ॥
ಮಗನೇ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಬೇಗನೆ ಹೋಗಿ, ರಾಜಧರ್ಮದ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ, ಆ ವಿಶುದ್ಧಾತ್ಮನು ಬದುಕಿದ್ದಾನೆಯೋ ಅಥವಾ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಮರಣಿಸಿದ್ದಾನೆಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ.
12.171.12
स एवमुक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ ।
न्यग्रोधे राजधर्माणमपश्यन्निहतं ततः ॥ १२.१७१.१२ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವನು ರಾಕ್ಷಸರ ಸಹಿತ ಬೇಗನೆ ಹೊರಟನು. ಆಗ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ರಾಜಧರ್ಮನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
12.171.13
रुदित्वा बहुशस्तस्मै विलप्य च स राक्षसः ।
गतो रोषसमाविष्टो गौतमग्रहणाय वै ॥ १२.१७१.१३ ॥
ಅವನಿಗಾಗಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಅತ್ತು ಶೋಕಿಸಿ, ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಗೌತಮನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೊರಟನು.
12.171.14
गृहीतो गौतमः पापो रक्षोभिः क्रोधमूर्च्छितैः ।
राजधर्मशरीरस्य कङ्कालश्चाप्यथो धृतः ॥ १२.१७१.१४ ॥
ಕೋಪದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತರಾದ ರಾಕ್ಷಸರು ಪಾಪಿ ಗೌತಮನನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ರಾಜಧರ್ಮದ ದೇಹದ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
12.171.15
मनुव्रजं तु नगरं यातुधानास्ततो गताः ।
क्रोधरक्तेक्षणा घोरा गौतमस्य वधे धृताः ॥ १२.१७१.१५ ॥
ಆಗ ಆ ಯಾತುಧಾನರು ಮನುವ್ರಜ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಭಯಂಕರರಾಗಿ, ಗೌತಮನ ವಧೆಗೆ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರು.
12.171.16
पार्थिवस्वाग्रतो न्यस्तः कङ्कालो राजधर्मणः ।
तं दृष्ट्वा विमना राजा सामात्यः सगणोऽभवत् ॥ १२.१७१.१६ ॥
ರಾಜನ ಮುಂದೆಯೇ ರಾಜಧರ್ಮದ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರವನ್ನು ಇರಿಸಲಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿವಾರದೊಂದಿಗೆ ದುಃಖಿತನಾದನು.
12.171.17
आर्तरावो महानासीद्गृहे तस्य महात्मनः ।
समुत्थितः स्रीसङ्घस्य निहते काश्यपात्मजे ॥ १२.१७१.१७ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ತನಾದ ಎದ್ದಿತು; ಕಾಶ್ಯಪನ ಮಗನು ಹತನಾಗಲು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಮೂಹ ಗೋಳಾಡಿತು.
12.171.18
राजा चैवाब्रवीत्पुत्रं पापोऽयं वध्यतामिति ॥ १२.१७१.१८ ॥
ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ, "ಇವನು ಪಾಪಿ; ಇವನನ್ನು ವಧಿಸಲಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
12.171.19
अस्य मांसं वयं सर्वे खादिष्यामः समागताः ।
पापकृत्पापकर्मा च पापात्मा पापमास्थितः।
हन्तव्य एव पापात्मा कृतघ्नो नात्र संशयः ॥ १२.१७१.१९ ॥
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಇವನ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಪಾಪಿಯೂ, ಪಾಪಕರ್ಮಿಯೂ, ಪಾಪಾತ್ಮನೂ, ಪಾಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನೂ, ಕೃತಘ್ನನೂ ಆದ ಈ ಪಾಪಾತ್ಮನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡಬೇಕು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
12.171.20
कृतघ्नं पापकर्माणां न भक्षयितुमुत्सहे ।
दासेभ्यो दीयतामेप मित्रध्रुक्पुरुपाधमः ॥ १२.१७१.२० ॥
ಕೃತಘ್ನನಾದ ಈ ಪಾಪಕರ್ಮಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಮಿತ್ರದ್ರೋಹಿಯಾದ ಈ ಅಧಮ ಪುರುಷನನ್ನು ಸೇವಕರಿಗೆ ಕೊಡಿ.
12.171.21
दासाः सर्वे समाहूता यातुधानास्तथा परे ।
नेच्छन्ति स्म कृतघ्नं तं खादितुं पुरुषोत्तम ॥ १२.१७१.२१ ॥
ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಸೇವಕರೂ, ಇತರ ಯಾತುಧಾನರೂ, ಓ ಪುರುಷೋತ್ತಮನೇ, ಆ ಕೃತಘ್ನನನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲ.
12.171.22
शिरोभिश्चागता भूमिं महाराज ततो बलात् ।
मानार्थं जातु निर्बन्धं किल्विषं दातुमर्हसि ॥ १२.१७१.२२ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆಗ ಅವರು ತಲೆಬಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಲದಿಂದ (ಹೇಳಿದರು). ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಾಯದಿಂದಲೂ ನೀವು ಈ ದೋಷವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ.
12.171.23
यातुधाना नृपेणोक्ताः पापकर्मा विशस्यताम् ।
दह्यतां त्यज्यतां वाऽयं दर्शनादपनीयताम् ॥ १२.१७१.२३ ॥
ರಾಜನು ಯಾತುಧಾನರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಪಾಪಕರ್ಮಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿರಿ, ಅಥವಾ ಸುಡಿರಿ, ಅಥವಾ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ, ಅಥವಾ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿರಿ.'
12.171.24
ततस्ते रुपिता दासाः शूलपट्टसपाणयः ।
खण्डशो विकृतं हत्वा क्रव्याद्भ्यो ह्यददुस्तदा ॥ १२.१७१.२४ ॥
ಆಗ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಸೇವಕರು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶೂಲ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಸಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ವಿಕೃತನನ್ನು ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿ ಕೊಂದು ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು.
12.171.25
क्रव्यादास्त्वपि राजेन्द्र नेच्छन्ति पिशिताशनाः ।
मृतानपि हि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ १२.१७१.२५ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರು ಸತ್ತವರನ್ನೂ ಕೃತಘ್ನರನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.
12.171.26
ब्रह्मस्वहरणे चोरे ब्रह्मघ्ने गुरुतल्पगे ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७१.२६ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಧನವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ಕಳ್ಳನಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ, ಗುರುಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದವನಿಗೆ ಸಜ್ಜನರು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವಿಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಕೃತಘ್ನನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ.
12.171.27
मित्रद्रुहं कृतघ्नं च नृशंसं च नराधमम् ।
क्रव्यादाः किमयश्चैव नोपभुञ्जन्ति वै सदा ॥ १२.१७१.२७ ॥
ಮಿತ್ರದ್ರೋಹಿ, ಕೃತಘ್ನ, ನಿರ್ದಯಿ, ನರಾಧಮನನ್ನು ಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರೂ ಕಬ್ಬಿಣವೂ ಎಂದಿಗೂ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.