மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.171.1
अथ तत्र महार्चिष्माननलो वातसारथिः ।
तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतोऽभवत् ॥ १२.१७१.१ ॥
அப்போது அங்கே பெரும் சுடர்களையுடைய, காற்றைத் தேரோட்டியாகக் கொண்ட அக்னி, அவனுக்கு அருகிலேயே காப்பதற்காக பறவைகளின் அரசனால் வைக்கப்பட்டிருந்தது.
12.171.2
स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा ।
कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुरजागरीत् ॥ १२.१७१.२ ॥
அந்த நாரைகளின் அரசனும் அப்போது அவன் அருகில் நம்பிக்கையுடன் உறங்கினான். ஆனால் அந்த நன்றிகெட்ட, தீய உள்ளம் கொண்டவன் அவனைக் கொல்ல விரும்பி விழித்திருந்தான்.
12.171.3
ततोऽलातेन दीप्तेन स सुप्तं निजघान तम् ।
निहत्य च मुदा युक्तः सोऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ १२.१७१.३ ॥
பிறகு அவன் எரியும் கொள்ளியால் உறங்கிக்கொண்டிருந்தவனைக் கொன்றான். அவனைக் கொன்று மகிழ்ச்சியடைந்தான்; ஆனால் அதன் விளைவை அவன் காணவில்லை.
12.171.4
स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाऽग्नावपचत्तदा ।
तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ १२.१७१.४ ॥
அவன் அதன் இறகுகளைப் பறித்து நெருப்பில் வேகவைத்தான். பின்னர் அதையும் பொன்னையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த அந்தணன் மிக விரைவாகச் சென்றான்.
12.171.5
ततो दाक्षायणीपुत्रं नागतं तं तु भारत ।
विरूपाक्षश्चिन्तयन्वै हृदयेन विदूयता ॥ १२.१७१.५ ॥
பிறகு, பாரதா, தாக்ஷாயணியின் மகன் திரும்பி வராததால், விரூபாட்சன் மனதில் கவலைப்பட்டு இதயத்தில் வருந்தினான்.
12.171.6
ततोऽन्यस्मिन्गते चाह्नि विरूपाक्षोऽब्रवीत्सुतम् ।
न प्रेक्षे राजधर्माणमद्य पुत्र खगोत्तमम्। ॥ १२.१७१.६ ॥
பிறகு மற்றொரு நாள் கழிந்ததும், விரூபாட்சன் மகனிடம் கூறினான்: 'மகனே, இன்று பறவைகளில் சிறந்த, அரசதர்மத்தைக் காப்பவனை நான் காணவில்லை.'
12.171.7
स पूर्वसन्ध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा ।
मां चादृष्ट्वा कदाचित्स न गच्छति गृहं खगः ॥ १२.१७१.७ ॥
அவர் எப்போதும் காலைச் சந்தியில் பிரம்மாவை வணங்கச் செல்வார். ஆனால் என்னைக் காணாமல் அந்தப் பறவை ஒருபோதும் வீடு திரும்புவதில்லை.
12.171.8
द्विरात्रमुभयोः सन्ध्योर्नाभ्यगच्छन्ममालयम् ।
तस्मान्न शुद्ध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ १२.१७१.८ ॥
இரு இரவுகளாக இரு சந்தியிலும் அவர் என் இல்லத்திற்கு வரவில்லை. ஆகையால் என் மனம் தெளிவடையவில்லை. அவர் என் நண்பர்; அவரைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளட்டும்.
12.171.9
स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः ।
स गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात्तं स द्विजाधमः ॥ १२.१७१.९ ॥
அவர் வேதப் பயிற்சியிழந்தவர், பிரம்ம தேஜஸ் இல்லாதவர். அவர் அங்கே சென்றிருக்கிறார்; அதனால் எனக்கு ஐயம் உண்டு. அந்தத் தாழ்ந்த பிராமணன் அவனைக் கொன்றுவிடட்டும்.
12.171.10
दुराचारः स दुर्बुद्धिरिङ्गितैर्लक्षितो मया ।
निष्कृपो दारुणाकारो दुष्टो दस्युरिवाधमः।
गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम ॥ १२.१७१.१० ॥
அவன் தீய நடத்தை கொண்டவன், தீய புத்தியுள்ளவன்; அவனை நான் அவனுடைய சைகைகளால் அறிந்தேன். அவன் இரக்கமற்றவன், பயங்கர தோற்றமுள்ளவன், கொள்ளைக்காரனைப் போன்ற கீழ்மையானவன். அந்த கௌதமன் அங்கே சென்றான்; அதனால் என் மனம் கலங்குகிறது.
12.171.11
पुत्र शीघ्रमितो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् ।
ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति वा चिरम् ॥ १२.१७१.११ ॥
மகனே, இங்கிருந்து விரைவில் சென்று, அரசதர்மத்தின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, அந்தத் தூய ஆத்மா உயிருடன் இருக்கிறாரா அல்லது நீண்ட காலமாக இறந்துவிட்டாரா என்பதை அறிந்துகொள்.
12.171.12
स एवमुक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ ।
न्यग्रोधे राजधर्माणमपश्यन्निहतं ततः ॥ १२.१७१.१२ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டவன் விரைவாக ராட்சசர்களுடன் சென்றான். பின்னர் ஆலமரத்தின் கீழ் அரசதர்மத்தை கொல்லப்பட்டவராகக் கண்டான்.
12.171.13
रुदित्वा बहुशस्तस्मै विलप्य च स राक्षसः ।
गतो रोषसमाविष्टो गौतमग्रहणाय वै ॥ १२.१७१.१३ ॥
அவனுக்காகப் பலமுறை அழுது புலம்பிய பின், அந்த அரக்கன் கோபத்தால் நிரம்பி கௌதமனைப் பிடிக்கச் சென்றான்.
12.171.14
गृहीतो गौतमः पापो रक्षोभिः क्रोधमूर्च्छितैः ।
राजधर्मशरीरस्य कङ्कालश्चाप्यथो धृतः ॥ १२.१७१.१४ ॥
கோபத்தால் மயங்கிய அரக்கர்கள் பாவியான கௌதமனைப் பிடித்தனர்; அரசதர்மத்தின் உடலின் எலும்புக்கூடும் அங்கே வைக்கப்பட்டது.
12.171.15
मनुव्रजं तु नगरं यातुधानास्ततो गताः ।
क्रोधरक्तेक्षणा घोरा गौतमस्य वधे धृताः ॥ १२.१७१.१५ ॥
பின்னர் அந்த யாதுதானர்கள் மனுவ்ரஜ நகரத்திற்குச் சென்றனர்; கோபத்தால் சிவந்த கண்களும் பயங்கரமான தோற்றமும் கொண்டு, கௌதமனைக் கொல்லும் உறுதியுடன்.
12.171.16
पार्थिवस्वाग्रतो न्यस्तः कङ्कालो राजधर्मणः ।
तं दृष्ट्वा विमना राजा सामात्यः सगणोऽभवत् ॥ १२.१७१.१६ ॥
அரசனுக்கு முன்பாகவே அரசதர்மத்தின் எலும்புக்கூடு வைக்கப்பட்டது; அதைக் கண்ட அரசன் மனம் சோர்ந்து, அமைச்சர்களும் பரிவாரமும் சூழ இருந்தான்.
12.171.17
आर्तरावो महानासीद्गृहे तस्य महात्मनः ।
समुत्थितः स्रीसङ्घस्य निहते काश्यपात्मजे ॥ १२.१७१.१७ ॥
அந்த மகாத்மாவின் வீட்டில் பெரும் அழுகைக் குரல் எழுந்தது; காசியபரின் மகன் கொல்லப்பட்டதும் பெண்களின் கூட்டம் கதறியது.
12.171.18
राजा चैवाब्रवीत्पुत्रं पापोऽयं वध्यतामिति ॥ १२.१७१.१८ ॥
அரசன் தன் மகனிடம், "இவன் பாவி; இவனைக் கொல்லுங்கள்" என்று கூறினான்.
12.171.19
अस्य मांसं वयं सर्वे खादिष्यामः समागताः ।
पापकृत्पापकर्मा च पापात्मा पापमास्थितः।
हन्तव्य एव पापात्मा कृतघ्नो नात्र संशयः ॥ १२.१७१.१९ ॥
நாங்கள் அனைவரும் கூடி இவனுடைய மாம்சத்தை உண்போம். பாவம் செய்தவனும், பாவச் செயல் புரிபவனும், பாவ மனமுடையவனும், பாவத்தில் நிலைத்தவனும், நன்றிகெட்ட இந்தப் பாவியும் நிச்சயமாகக் கொல்லப்படவேண்டியவன்; இதில் ஐயமில்லை.
12.171.20
कृतघ्नं पापकर्माणां न भक्षयितुमुत्सहे ।
दासेभ्यो दीयतामेप मित्रध्रुक्पुरुपाधमः ॥ १२.१७१.२० ॥
நன்றிகெட்ட பாவச் செயல் புரிபவனை உண்ண நான் விரும்பவில்லை. நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்த இந்தக் கீழ்மகனை வேலைக்காரர்களுக்குக் கொடுக்கட்டும்.
12.171.21
दासाः सर्वे समाहूता यातुधानास्तथा परे ।
नेच्छन्ति स्म कृतघ्नं तं खादितुं पुरुषोत्तम ॥ १२.१७१.२१ ॥
அழைக்கப்பட்ட அனைத்து வேலைக்காரர்களும் பிற யாதுதானர்களும், புருஷோத்தமனே, அந்த நன்றிகெட்டவனை உண்ண விரும்பவில்லை.
12.171.22
शिरोभिश्चागता भूमिं महाराज ततो बलात् ।
मानार्थं जातु निर्बन्धं किल्विषं दातुमर्हसि ॥ १२.१७१.२२ ॥
மகாராஜாவே, அப்போது அவர்கள் தலை தாழ்த்தி நிலத்தில் வந்து, வலிந்து (பேசினர்). மரியாதைக்காக எந்த வற்புறுத்தலாலும் நீர் இந்தக் குற்றத்தை அளிக்கத் தகுதியற்றவர்.
12.171.23
यातुधाना नृपेणोक्ताः पापकर्मा विशस्यताम् ।
दह्यतां त्यज्यतां वाऽयं दर्शनादपनीयताम् ॥ १२.१७१.२३ ॥
அரசனால் யாதுதானர்களிடம் சொல்லப்பட்டது: 'இந்தப் பாவச் செயல் புரிபவனைக் கொல்லுங்கள், அல்லது எரியுங்கள், அல்லது விட்டுவிடுங்கள், அல்லது பார்வையிலிருந்து அகற்றுங்கள்.'
12.171.24
ततस्ते रुपिता दासाः शूलपट्टसपाणयः ।
खण्डशो विकृतं हत्वा क्रव्याद्भ्यो ह्यददुस्तदा ॥ १२.१७१.२४ ॥
அப்போது சினமடைந்த வேலைக்காரர்கள், கையில் சூலமும் பட்டசமும் ஏந்தி, அந்த சிதைந்தவனை துண்டுதுண்டாக வெட்டிக் கொன்று, ஊனுண்ணிகளுக்குக் கொடுத்தனர்.
12.171.25
क्रव्यादास्त्वपि राजेन्द्र नेच्छन्ति पिशिताशनाः ।
मृतानपि हि क्रव्यादाः कृतघ्नान्नोपभुञ्जते ॥ १२.१७१.२५ ॥
ராஜேந்திரா, ஊன் உண்ணும் உயிரினங்களும் ஊனை விரும்புவதில்லை. ஊன் உண்ணிகள் இறந்தவர்களையும் நன்றிகெட்டவர்களை உண்பதில்லை.
12.171.26
ब्रह्मस्वहरणे चोरे ब्रह्मघ्ने गुरुतल्पगे ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७१.२६ ॥
அந்தணர் செல்வத்தைக் கவர்ந்த திருடனுக்கும், பிரமஹத்தி செய்தவனுக்கும், குருபத்தினியுடன் கலந்தவனுக்கும் நல்லோர் பிராயசித்தம் விதித்துள்ளனர்; நன்றிகெட்டவனுக்கோ பிராயசித்தம் இல்லை.
12.171.27
मित्रद्रुहं कृतघ्नं च नृशंसं च नराधमम् ।
क्रव्यादाः किमयश्चैव नोपभुञ्जन्ति वै सदा ॥ १२.१७१.२७ ॥
நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்பவனையும், நன்றிகெட்டவனையும், கொடியவனையும், மனிதரில் இழிந்தவனையும் ஊன் உண்ணிகளும் இரும்பும் எப்போதும் உண்பதில்லை.