مهابهاراتا · أدهيايا 12.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.175.1
धनिनश्चाधना ये च वर्तयन्ति स्वतन्त्रिणः ।
सुखदुःखागमस्तेषां कः कथं वा पितामह ॥ १२.१७५.१ ॥
كيف ولماذا يأتي السرور والألم إلى الأغنياء والفقراء والذين يعيشون مستقلين، أيها الجد؟
12.175.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शम्याकेन विमुक्तेन गीतं शान्तिगतेन च ॥ १२.१७५.२ ॥
وفي هذا يستشهد الناس أيضًا بهذه الحكاية القديمة التي غناها شمياكا، الذي تحرر وبلغ السكينة.
12.175.3
अब्रवीन्मां पुरा कश्चिद्ब्राह्मणस्त्यागमाश्रितः ।
क्लिश्यमानः कुदारेण कुचेलेन बुभुक्षया ॥ १२.१७५.३ ॥
قال لي في زمن مضى برهمي لجأ إلى الترك، يعاني الجوع وهو في ثياب بالية.
12.175.4
उत्पन्नमिह लोके वै जन्मप्रभृति मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१७५.४ ॥
إن الإنسان المولود في هذا العالم تعتريه من لحظة ولادته أنواع شتى من الآلام والمسرات.
12.175.5
तयोरेकतरो मार्गो यदेनमुपसन्नयेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्नासुखं प्राप्य संज्वरेत् ॥ १२.१७५.५ ॥
أيًّا كان الطريقان اللذان يقرِّبانه، فلا يفرح بنيل السرور، ولا يحزن بنيل الألم.
12.175.6
न वै चरसि यच्छ्रेय आत्मनो वा न रंस्यसे ।
अकामात्माऽपि हि सदा धुरमुद्यम्य चैव ह ॥ १२.१७५.६ ॥
أنت لا تسلك الطريق الذي فيه خيرك، ولا تجد فيه سرورًا؛ ومع ذلك، وإن كنت خاليًا من الرغبة، تظل دائمًا تحمل عبأك.
12.175.7
अकिञ्चनः परिपतन्सुखमास्वादयिष्यसि ।
अकिञ्चनः सुखं शेते समुत्तिष्ठति चैव ह ॥ १२.१७५.७ ॥
ستتذوق السعادة وأنت تتجول كمن لا يملك شيئًا. فمن لا يملك شيئًا ينام بسعادة وينهض بسعادة.
12.175.8
आकिञ्चन्यं सुखं लोके पथ्यं शिवमनामयम् ।
अनमित्रपथो ह्येष दुर्लभः सुलभः सताम् ॥ १२.१७५.८ ॥
في الدنيا، حال عدم امتلاك شيء سعادة، ونافعة، ومباركة، وخالية من المرض. إنه طريق بلا أعداء، صعب المنال ومع ذلك سهل للأخيار.
12.175.9
अकिञ्चनस्य शुद्धस्य उपपन्नस्य सर्वतः ।
अवेक्षमाणस्त्रील्लोँकान्न तुल्यमिह लक्षये ॥ १२.१७५.९ ॥
وأنا أنظر إلى العوالم الثلاثة، لا أرى شيئًا يعادل من لا يملك شيئًا، الطاهر والمكتمل من كل وجه.
12.175.10
आकिञ्चन्यं च राज्यं च तुलया समतोलयम् ।
अत्यरिच्यत दारिद्र्यं राज्यादपि गुणाधिकम् ॥ १२.१७५.१० ॥
وزنت بميزان عدم امتلاك شيء والملك بالتساوي؛ فاقت الفاقة الملك، وكانت أرجح منه فضلًا.
12.175.11
आकिञ्चन्ये च राज्ये च विशेषः सुमहानयम् ।
नित्योद्विग्नो हि धनवान्मृत्योरास्यगतो यथा ॥ १२.१७५.११ ॥
بين عدم امتلاك شيء والملك فرق عظيم: فالغني مضطرب دائمًا، كأنه وقع في فم الموت.
12.175.12
नैवास्याग्निर्न चादित्यो न मृत्युर्न च दस्यवः ।
प्रभवन्ति धनं हर्तुमितरे स्युः कुतः पुनः ॥ १२.१७५.१२ ॥
لا تستطيع النار ولا الشمس ولا الموت ولا اللصوص أن تسلب ماله؛ فكيف يستطيع غيرها ذلك؟
12.175.13
तं वै सदा कामचरमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं प्रशंसन्ति दिवौकसः ॥ १२.१७५.१३ ॥
الذي يتجول دائماً حيثما يشاء، وينام على فراش غير ممهد، ويتخذ ذراعيه وسادة، ويكون هادئاً، يمدحه سكان السماء.
12.175.14
धनवान्क्रोधलोभाभ्यामाविष्टो नष्टचेतनः ।
तिर्यग्दृष्टिः शुष्कमुखः पापको भ्रुकुटीमुखः ॥ १२.१७५.१४ ॥
الغني الذي استولى عليه الغضب والطمع وفقد وعيه، ذو نظرة جانبية، ووجه جاف، شرير، ووجه عابس الحاجبين.
12.175.15
निर्दशन्नधरोष्ठं च क्रुद्धो दारुणभाषिता ।
कस्तमिच्छेत्परिद्रष्टुं दातुमिच्छति चेन्महीम् ॥ १२.१७५.१५ ॥
من يعضّ شفته السفلى، غاضباً وقاسي الكلام، من يرغب في رؤيته عن قرب؟ حتى لو أراد أن يهب الأرض؟
12.175.16
श्रिया ह्यभीक्ष्णं संवासो मोहयत्यविचक्षणम् ।
सा तस्य चित्तं हरति शारदाभ्रमिवानिलः ॥ १२.१७५.१६ ॥
إن الملازمة الدائمة للثروة تُضلّ الجاهل؛ إنها تسلب قلبه كما تحمل الريح سحابة الخريف.
12.175.17
अथैनं रूपमानश्च धनमानश्च विन्दति ।
अभिजातोऽस्मि सिद्धोऽस्मि नास्मि केवलमानुषः।
इत्येभिः कारणैस्तस्य त्रिभिश्चित्तं प्रमाद्यति ॥ १२.१७५.१७ ॥
فيستولي عليه حينئذٍ كبرياء الجمال وكبرياء الثروة. ويقول: «أنا من نسل نبيل، أنا كامل، لست مجرد إنسان»، فيغفل قلبه بهذه الأسباب الثلاثة.
12.175.18
संप्रसक्तमना भोगान्विसृज्य पितृसंचितान् ।
परिक्षीणः परस्वानामादानं साधु मन्यते ॥ १२.१७५.१८ ॥
وقد تعلّق قلبه، فيترك المتع التي جمعها آباؤه، ويضعف، ويرى أن أخذ مال غيره أمر حسن.
12.175.19
तमतिक्रान्तमर्यादमाददानं ततस्ततः ।
प्रतिषेधन्ति राजानो लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ १२.१७५.१९ ॥
من يتجاوز الحدود ويأخذ هنا وهناك، يردعه الملوك الطامعون بالسهام كما يُردع الغزال.
12.175.20
एवमेतानि दुःखानि तानि तानीह मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते गात्रसंस्पर्शजान्यपि ॥ १२.१७५.२० ॥
وهكذا تنزل بالإنسان هنا هذه الآلام المتنوعة، حتى ما يولد من ملامسة الجسد.
12.175.21
तेषां परमदुःखानां बुद्ध्या भैषज्यमाचरेत् ।
लोकधर्मं समाज्ञाय ध्रुवाणामध्रुवैः सह ॥ १२.१७५.२१ ॥
ولهذه الآلام البالغة ينبغي أن يُعالَج بالعقل، بعد أن يُدرك المرء ناموس العالم: الثابت مع الزائل.
12.175.22
नात्यक्त्वा सुखमाप्नोति नात्यक्त्वा विन्दते परम् ।
नात्यक्त्वा चाभयः शेते त्यक्त्वा सर्वं सुखी भवेत् ॥ १२.१७५.२२ ॥
من لا يتخلَّ لا ينال السعادة، ومن لا يتخلَّ لا يبلغ الأسمى، ومن لا يتخلَّ لا ينام آمنًا؛ ومن ترك كل شيء صار سعيدًا.
12.175.23
इत्येतद्धास्तिनपुरे ब्राह्मणेनोपवर्णितम् ।
शम्याकेन पुरा मह्यं तस्मात्त्यागः परो मतः ॥ १२.१७५.२३ ॥
وقد وصف لي هذا من قبل في هاستينابورا براهمي اسمه شمياكا؛ ولذلك يُعدّ التخلي أسمى الأمور.