Mahābhārata · Adhyāya 12.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.175.1
धनिनश्चाधना ये च वर्तयन्ति स्वतन्त्रिणः ।
सुखदुःखागमस्तेषां कः कथं वा पितामह ॥ १२.१७५.१ ॥
Wie und warum kommen Freude und Leid zu den Reichen, den Armen und denen, die unabhängig leben, o Großvater?
12.175.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शम्याकेन विमुक्तेन गीतं शान्तिगतेन च ॥ १२.१७५.२ ॥
Auch hierzu führt man diese alte Erzählung an, die Śamyāka sang, der befreit war und den Frieden erlangt hatte.
12.175.3
अब्रवीन्मां पुरा कश्चिद्ब्राह्मणस्त्यागमाश्रितः ।
क्लिश्यमानः कुदारेण कुचेलेन बुभुक्षया ॥ १२.१७५.३ ॥
Vor langer Zeit sprach zu mir ein Brahmane, der Zuflucht im Entsagen genommen hatte, gequält vom Hunger und in zerlumpten Kleidern.
12.175.4
उत्पन्नमिह लोके वै जन्मप्रभृति मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१७५.४ ॥
Dem Menschen, der in diese Welt geboren wird, widerfahren von Geburt an vielerlei Leiden und Freuden.
12.175.5
तयोरेकतरो मार्गो यदेनमुपसन्नयेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्नासुखं प्राप्य संज्वरेत् ॥ १२.१७५.५ ॥
Welcher der beiden Wege ihn auch hinführt: Beim Erlangen von Freude soll er sich nicht freuen, beim Erlangen von Leid nicht trauern.
12.175.6
न वै चरसि यच्छ्रेय आत्मनो वा न रंस्यसे ।
अकामात्माऽपि हि सदा धुरमुद्यम्य चैव ह ॥ १२.१७५.६ ॥
Du gehst nicht den Weg, der dir zum Heil dient, und du freust dich nicht daran; doch obwohl du frei von Begierde bist, trägst du stets deine Last.
12.175.7
अकिञ्चनः परिपतन्सुखमास्वादयिष्यसि ।
अकिञ्चनः सुखं शेते समुत्तिष्ठति चैव ह ॥ १२.१७५.७ ॥
Umherwandernd als jemand, der nichts besitzt, wirst du das Glück kosten. Wer nichts besitzt, schläft glücklich und erhebt sich glücklich.
12.175.8
आकिञ्चन्यं सुखं लोके पथ्यं शिवमनामयम् ।
अनमित्रपथो ह्येष दुर्लभः सुलभः सताम् ॥ १२.१७५.८ ॥
In der Welt ist der Zustand des Besitzlosseins Glück, heilsam, segensreich und frei von Krankheit. Es ist ein Pfad ohne Feinde, für die Guten schwer und doch leicht zu erlangen.
12.175.9
अकिञ्चनस्य शुद्धस्य उपपन्नस्य सर्वतः ।
अवेक्षमाणस्त्रील्लोँकान्न तुल्यमिह लक्षये ॥ १२.१७५.९ ॥
Wenn ich die drei Welten betrachte, sehe ich nichts, das dem gleicht, der nichts besitzt, rein und in jeder Hinsicht vollendet.
12.175.10
आकिञ्चन्यं च राज्यं च तुलया समतोलयम् ।
अत्यरिच्यत दारिद्र्यं राज्यादपि गुणाधिकम् ॥ १२.१७५.१० ॥
Ich wog das Besitzlossein und das Königtum auf einer Waage gleich; die Armut übertraf das Königtum und war an Verdienst sogar höher als dieses.
12.175.11
आकिञ्चन्ये च राज्ये च विशेषः सुमहानयम् ।
नित्योद्विग्नो हि धनवान्मृत्योरास्यगतो यथा ॥ १२.१७५.११ ॥
Zwischen dem Besitzlossein und dem Königtum liegt dieser große Unterschied: Der Reiche ist stets beunruhigt, als wäre er dem Rachen des Todes verfallen.
12.175.12
नैवास्याग्निर्न चादित्यो न मृत्युर्न च दस्यवः ।
प्रभवन्ति धनं हर्तुमितरे स्युः कुतः पुनः ॥ १२.१७५.१२ ॥
Weder Feuer, noch Sonne, noch Tod, noch Räuber vermögen seinen Reichtum zu rauben; wie könnten es dann andere?
12.175.13
तं वै सदा कामचरमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं प्रशंसन्ति दिवौकसः ॥ १२.१७५.१३ ॥
Den, der stets nach Belieben umherzieht, auf ungebreitetem Lager schläft, seine Arme als Kissen nimmt und zur Ruhe gekommen ist, preisen die Himmelsbewohner.
12.175.14
धनवान्क्रोधलोभाभ्यामाविष्टो नष्टचेतनः ।
तिर्यग्दृष्टिः शुष्कमुखः पापको भ्रुकुटीमुखः ॥ १२.१७५.१४ ॥
Der Reiche, von Zorn und Gier ergriffen, des Bewusstseins beraubt, mit schrägem Blick, trockenem Gesicht, böse, mit gerunzelter Stirn.
12.175.15
निर्दशन्नधरोष्ठं च क्रुद्धो दारुणभाषिता ।
कस्तमिच्छेत्परिद्रष्टुं दातुमिच्छति चेन्महीम् ॥ १२.१७५.१५ ॥
Seine Unterlippe nagend, zornig und von harter Rede — wer möchte ihn aus der Nähe sehen? Auch wenn er die Erde verschenken wollte?
12.175.16
श्रिया ह्यभीक्ष्णं संवासो मोहयत्यविचक्षणम् ।
सा तस्य चित्तं हरति शारदाभ्रमिवानिलः ॥ १२.१७५.१६ ॥
Ständiges Zusammensein mit dem Glück verwirrt den Unverständigen; sie raubt ihm den Geist, wie der Wind eine Herbstwolke forttreibt.
12.175.17
अथैनं रूपमानश्च धनमानश्च विन्दति ।
अभिजातोऽस्मि सिद्धोऽस्मि नास्मि केवलमानुषः।
इत्येभिः कारणैस्तस्य त्रिभिश्चित्तं प्रमाद्यति ॥ १२.१७५.१७ ॥
Dann ergreift ihn der Stolz auf Schönheit und der Stolz auf Reichtum. "Ich bin von edler Geburt, ich bin vollendet, ich bin nicht bloß ein Mensch" — durch diese drei Ursachen wird sein Geist unachtsam.
12.175.18
संप्रसक्तमना भोगान्विसृज्य पितृसंचितान् ।
परिक्षीणः परस्वानामादानं साधु मन्यते ॥ १२.१७५.१८ ॥
Mit anhaftendem Geist verlässt er die von seinen Vorfahren angesammelten Genüsse, verzehrt sich und hält es für gut, fremdes Gut zu nehmen.
12.175.19
तमतिक्रान्तमर्यादमाददानं ततस्ततः ।
प्रतिषेधन्ति राजानो लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ १२.१७५.१९ ॥
Wer die Grenzen überschreitet und hier und dort nimmt, den halten gierige Könige mit Pfeilen auf, wie einen Hirsch.
12.175.20
एवमेतानि दुःखानि तानि तानीह मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते गात्रसंस्पर्शजान्यपि ॥ १२.१७५.२० ॥
So überkommen den Menschen hier diese vielfältigen Leiden, auch jene, die aus der Berührung des Körpers entstehen.
12.175.21
तेषां परमदुःखानां बुद्ध्या भैषज्यमाचरेत् ।
लोकधर्मं समाज्ञाय ध्रुवाणामध्रुवैः सह ॥ १२.१७५.२१ ॥
Für diese äußersten Leiden soll man das Heilmittel der Einsicht anwenden, indem man das Weltgesetz gründlich erkannt hat: das Bleibende mit dem Vergänglichen.
12.175.22
नात्यक्त्वा सुखमाप्नोति नात्यक्त्वा विन्दते परम् ।
नात्यक्त्वा चाभयः शेते त्यक्त्वा सर्वं सुखी भवेत् ॥ १२.१७५.२२ ॥
Ohne zu entsagen erlangt man kein Glück; ohne zu entsagen findet man das Höchste nicht; ohne zu entsagen schläft man nicht furchtlos. Wer alles aufgegeben hat, wird glücklich.
12.175.23
इत्येतद्धास्तिनपुरे ब्राह्मणेनोपवर्णितम् ।
शम्याकेन पुरा मह्यं तस्मात्त्यागः परो मतः ॥ १२.१७५.२३ ॥
Dies wurde mir einst in Hāstinapura von einem Brahmanen namens Śamyāka dargelegt; daher gilt der Verzicht als das Höchste.