மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.175
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.175.1
धनिनश्चाधना ये च वर्तयन्ति स्वतन्त्रिणः ।
सुखदुःखागमस्तेषां कः कथं वा पितामह ॥ १२.१७५.१ ॥
செல்வர்களும் வறியவர்களும், சுதந்திரமாக வாழ்பவர்களும், அவர்களுக்கு இன்பமும் துன்பமும் வருவது எதனால், எவ்வாறு? பிதாமகரே.
12.175.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
शम्याकेन विमुक्तेन गीतं शान्तिगतेन च ॥ १२.१७५.२ ॥
இவ்விஷயத்தில் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்; விடுதலை பெற்று அமைதியடைந்த சம்யாகன் பாடியது இது.
12.175.3
अब्रवीन्मां पुरा कश्चिद्ब्राह्मणस्त्यागमाश्रितः ।
क्लिश्यमानः कुदारेण कुचेलेन बुभुक्षया ॥ १२.१७५.३ ॥
முன்பு துறவை ஏற்ற ஒரு பிராமணர் என்னிடம் கூறினார்; கந்தல் உடையில், பசியால் வருந்தியவர், கடும் துயரத்தில் இருந்தவர் அவர்.
12.175.4
उत्पन्नमिह लोके वै जन्मप्रभृति मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१७५.४ ॥
இவ்வுலகில் பிறந்த மனிதனுக்குப் பிறப்பிலிருந்தே பல வகையான துன்பங்களும் இன்பங்களும் வந்து சேர்கின்றன.
12.175.5
तयोरेकतरो मार्गो यदेनमुपसन्नयेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्नासुखं प्राप्य संज्वरेत् ॥ १२.१७५.५ ॥
இவ்விரண்டில் ஒன்றின் வழியில் அவனை அது சேர்க்கும்போது, இன்பம் அடைந்து மகிழக்கூடாது; துன்பம் அடைந்து துயருறக்கூடாது.
12.175.6
न वै चरसि यच्छ्रेय आत्मनो वा न रंस्यसे ।
अकामात्माऽपि हि सदा धुरमुद्यम्य चैव ह ॥ १२.१७५.६ ॥
உனக்கு நலம் தரும் செயலை நீ செய்வதில்லை; அதில் மகிழ்ச்சியும் அடைவதில்லை. ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும், எப்போதும் சுமையைத் தூக்கிச் சுமக்கிறாய்.
12.175.7
अकिञ्चनः परिपतन्सुखमास्वादयिष्यसि ।
अकिञ्चनः सुखं शेते समुत्तिष्ठति चैव ह ॥ १२.१७५.७ ॥
எதுவும் இல்லாதவனாக அலைந்து திரிந்தால் நீ இன்பத்தை அனுபவிப்பாய். எதுவும் இல்லாதவன் இன்பமாகத் தூங்குகிறான், இன்பமாக எழுகிறான்.
12.175.8
आकिञ्चन्यं सुखं लोके पथ्यं शिवमनामयम् ।
अनमित्रपथो ह्येष दुर्लभः सुलभः सताम् ॥ १२.१७५.८ ॥
உலகில் எதுவும் இல்லாத நிலை இன்பம், நன்மை தருவது, மங்களமானது, நோயற்றது. இது பகைவரற்ற பாதை; நல்லோருக்கு அரிதாகவும் எளிதாகவும் கிடைப்பது.
12.175.9
अकिञ्चनस्य शुद्धस्य उपपन्नस्य सर्वतः ।
अवेक्षमाणस्त्रील्लोँकान्न तुल्यमिह लक्षये ॥ १२.१७५.९ ॥
எதுவும் இல்லாத, தூய்மையான, எல்லா வகையிலும் நிறைவு பெற்றவனைப் பார்த்தால், மூன்று உலகங்களிலும் அதற்கு இணையானது எதுவும் இல்லை என நான் காண்கிறேன்.
12.175.10
आकिञ्चन्यं च राज्यं च तुलया समतोलयम् ।
अत्यरिच्यत दारिद्र्यं राज्यादपि गुणाधिकम् ॥ १२.१७५.१० ॥
எதுவும் இல்லாத நிலையையும் அரசையும் துலாவில் சமமாக நிறுத்துப் பார்த்தேன். அரசை விட வறுமை அதிக நற்குணம் உடையதாக மிஞ்சியது.
12.175.11
आकिञ्चन्ये च राज्ये च विशेषः सुमहानयम् ।
नित्योद्विग्नो हि धनवान्मृत्योरास्यगतो यथा ॥ १२.१७५.११ ॥
எதுவும் இல்லாத நிலைக்கும் அரசுக்கும் இடையே இது பெரிய வேறுபாடு: செல்வமுடையவன் எப்போதும் கலக்கமுற்றிருக்கிறான், மரணத்தின் வாயில் சென்றவனைப் போல.
12.175.12
नैवास्याग्निर्न चादित्यो न मृत्युर्न च दस्यवः ।
प्रभवन्ति धनं हर्तुमितरे स्युः कुतः पुनः ॥ १२.१७५.१२ ॥
அதன் செல்வத்தை நெருப்பும் கவர முடியாது, சூரியனும் இல்லை, மரணமும் இல்லை, கொள்ளையரும் கவர முடியாது; பிறர் எப்படி கவர முடியும்?
12.175.13
तं वै सदा कामचरमनुपस्तीर्णशायिनम् ।
बाहूपधानं शाम्यन्तं प्रशंसन्ति दिवौकसः ॥ १२.१७५.१३ ॥
எப்போதும் விருப்பம்போல் திரிந்து, விரிக்கப்படாத படுக்கையில் உறங்கி, தன் கைகளையே தலையணையாக்கி, அமைதியுடன் இருப்பவனை வானுலகோர் புகழ்கின்றனர்.
12.175.14
धनवान्क्रोधलोभाभ्यामाविष्टो नष्टचेतनः ।
तिर्यग्दृष्टिः शुष्कमुखः पापको भ्रुकुटीमुखः ॥ १२.१७५.१४ ॥
கோபத்தாலும் பேராசையாலும் பீடிக்கப்பட்டு, அறிவு இழந்த செல்வந்தன் சாய்ந்த பார்வையும், வறண்ட முகமும், பாவ இயல்பும், சுருங்கிய புருவ முகமும் கொண்டவன்.
12.175.15
निर्दशन्नधरोष्ठं च क्रुद्धो दारुणभाषिता ।
कस्तमिच्छेत्परिद्रष्टुं दातुमिच्छति चेन्महीम् ॥ १२.१७५.१५ ॥
கீழுதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு, கோபமும் கடுஞ்சொல்லும் கொண்டவனை யார் அருகில் சென்று காண விரும்புவர்? அவன் பூமியையே தானம் செய்ய விரும்பினாலும்?
12.175.16
श्रिया ह्यभीक्ष्णं संवासो मोहयत्यविचक्षणम् ।
सा तस्य चित्तं हरति शारदाभ्रमिवानिलः ॥ १२.१७५.१६ ॥
செல்வத்துடன் இடைவிடாமல் வாழ்வது அறிவற்றவனை மயக்கும்; அவள் அவனுடைய மனத்தை, காற்று சரத்கால மேகத்தை அடித்துச் செல்வதுபோல் கவர்ந்து செல்கிறாள்.
12.175.17
अथैनं रूपमानश्च धनमानश्च विन्दति ।
अभिजातोऽस्मि सिद्धोऽस्मि नास्मि केवलमानुषः।
इत्येभिः कारणैस्तस्य त्रिभिश्चित्तं प्रमाद्यति ॥ १२.१७५.१७ ॥
பின் அவனை அழகின் செருக்கும் செல்வத்தின் செருக்கும் அடைகின்றன. "நான் உயர்குலத்தவன், நான் சித்திபெற்றவன், நான் வெறும் மனிதன் அல்ல" என்று — இம்மூன்று காரணங்களால் அவன் மனம் கவனமற்றதாகிறது.
12.175.18
संप्रसक्तमना भोगान्विसृज्य पितृसंचितान् ।
परिक्षीणः परस्वानामादानं साधु मन्यते ॥ १२.१७५.१८ ॥
பற்றுள்ள மனம் கொண்டவன், முன்னோர் சேர்த்த இன்பங்களைக் கைவிட்டு, தேய்ந்து போய், பிறர் செல்வத்தைக் கவர்வதையே நல்லதெனக் கருதுகிறான்.
12.175.19
तमतिक्रान्तमर्यादमाददानं ततस्ततः ।
प्रतिषेधन्ति राजानो लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ १२.१७५.१९ ॥
எல்லை கடந்து இங்கும் அங்கும் பறிக்கும் அவனை, பேராசை கொண்ட அரசர்கள் அம்புகளால் மானைப் போல் தடுக்கிறார்கள்.
12.175.20
एवमेतानि दुःखानि तानि तानीह मानवम् ।
विविधान्युपवर्तन्ते गात्रसंस्पर्शजान्यपि ॥ १२.१७५.२० ॥
இவ்வாறு இங்கே மனிதனை உடலின் தொடுதலால் எழும் பலவித துன்பங்கள் சூழ்ந்து கொள்கின்றன.
12.175.21
तेषां परमदुःखानां बुद्ध्या भैषज्यमाचरेत् ।
लोकधर्मं समाज्ञाय ध्रुवाणामध्रुवैः सह ॥ १२.१७५.२१ ॥
இந்த மிகக் கொடிய துன்பங்களுக்கு அறிவால் மருந்து செய்ய வேண்டும்; நிலையானவை நிலையற்றவற்றுடன் கொண்ட உலக நெறியை நன்கு அறிந்து.
12.175.22
नात्यक्त्वा सुखमाप्नोति नात्यक्त्वा विन्दते परम् ।
नात्यक्त्वा चाभयः शेते त्यक्त्वा सर्वं सुखी भवेत् ॥ १२.१७५.२२ ॥
துறக்காமல் ஒருவன் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை; துறக்காமல் உயர்ந்ததை அடைவதில்லை; துறக்காமல் அச்சமின்றி உறங்குவதுமில்லை; எல்லாவற்றையும் துறந்தால்தான் இன்பமடைவான்.
12.175.23
इत्येतद्धास्तिनपुरे ब्राह्मणेनोपवर्णितम् ।
शम्याकेन पुरा मह्यं तस्मात्त्यागः परो मतः ॥ १२.१७५.२३ ॥
இதை முன்பு ஹாஸ்தினபுரத்தில் சம்யாகன் என்ற பிராமணன் எனக்கு விவரித்தார்; ஆகவே துறவே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.