Mahābhārata · Adhyāya 12.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.179.1
यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७९.१ ॥
Wenn Gaben gegeben, Opfer dargebracht, Askese geübt oder den Lehrern und Älteren gedient wurde, so sage mir das, Großvater.
12.179.2
यथाऽस्मिंश्च तथा तत्र जानीयां नृपसत्तम ।
दुष्कर्तारो यथा लोके यत्कुर्वन्ति तथा शृणु ॥ १२.१७९.२ ॥
Wie ich es hier und dort weiß, bester der Könige, so höre, was die Übeltäter in der Welt tun.
12.179.3
आत्मनाऽनर्थयुक्तेन पापे निविशते मनः ।
स्वकर्म कलुषं कृत्वा दुःखे महति धीयते ॥ १२.१७९.३ ॥
Der von sich aus auf Unheil gerichtete Geist wendet sich der Sünde zu; hat man die eigene Tat befleckt, wird man in großes Leid gestoßen.
12.179.4
दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात्क्लेशं भयाद्भयम् ।
मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकारिणः ॥ १२.१७९.४ ॥
Von Hungersnot zu Hungersnot, von Qual zu Qual, von Furcht zu Furcht gehen sie; die Armen und Sünder gehen von den Toten zu den noch Toteren.
12.179.5
उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात्स्वर्गं सुखात्सुखम् ।
श्रद्दधानाश्च दान्ताश्च सत्वस्थाः शुभकारिणाः ॥ १२.१७९.५ ॥
Von Fest zu Fest, von Himmel zu Himmel, von Glück zu Glück gehen sie: die Gläubigen, die Selbstbeherrschten, die im Guten Festgegründeten und die Täter des Guten.
12.179.6
व्यालकुञ्जरदुर्गेषु सर्पचोरभयेषु च ।
हस्तावापेन गच्छन्ति नास्तिकाः किमतः परम् ॥ १२.१७९.६ ॥
Durch Festungen von Schlangen und Elefanten, durch die Gefahren von Schlangen und Dieben gelangen die Ungläubigen hindurch, indem sie die Hand ausstrecken; was soll man darüber hinaus sagen?
12.179.7
प्रियदेवातिथेयाश्च वदान्याः प्रियसाधवः ।
क्षेम्यमात्मवतां मार्गमास्थिता हस्तदक्षिणम् ॥ १२.१७९.७ ॥
Wer Götter und Gäste ehrt, freigebig ist und den Guten lieb ist, geht den sicheren Pfad der Selbstbeherrschten, den leichten Weg.
12.179.8
पुलाका इव धान्येषु पुत्तिका इव पक्षिषु ।
तद्विधास्ते मनुष्येषु येषां धर्मो न कारणम् ॥ १२.१७९.८ ॥
Wie Spreu unter dem Korn und Sperlinge unter den Vögeln, so sind unter den Menschen jene, für die das Dharma kein Grund ist.
12.179.9
सुशीघ्रमपि धावन्तं विधानमनुधावति ।
शेते सह शयानेन येनयेन यथाकृतम् ॥ १२.१७९.९ ॥
Selbst wer sehr schnell läuft, dem folgt das Schicksal; es legt sich zu dem, der liegt, je nachdem, was getan wurde.
12.179.10
उपतिष्ठति तिष्ठन्तं गच्छन्तमनुगच्छति ।
करोति कुर्वतः कर्म छायेवाऽनुविधीयते ॥ १२.१७९.१० ॥
Sie steht bei dem, der steht, folgt dem, der geht, und begleitet die Tat des Handelnden, wie ein Schatten folgt.
12.179.11
येनयेन यथा यद्यत्पुरा कर्म समार्जितम् ।
तत्तदेव नरो भुङ्क्ते नित्यं विहितमात्मना ॥ १२.१७९.११ ॥
Welche Tat früher auf welche Weise angesammelt wurde, genau dieselbe genießt der Mensch stets, von ihm selbst bestimmt.
12.179.12
स्वकर्मफलनिक्षेपं विधानपरिरक्षितम् ।
भूतग्राममिमं कालः समन्तात्परिकर्षति ॥ १२.१७९.१२ ॥
Die Zeit zieht diese Menge von Wesen von allen Seiten fort, das Pfand der Früchte ihrer eigenen Taten, von der Ordnung bewacht.
12.179.13
अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च ।
स्वं कालं नातिवर्तन्ते तथा कर्म पुराकृतम् ॥ १२.१७९.१३ ॥
Wie Blumen und Früchte, ohne angetrieben zu werden, ihre eigene Zeit nicht überschreiten, so auch die früher getane Handlung.
12.179.14
संमानश्चावमानश्च लाभालाभौ क्षयोदयौ ।
प्रवृत्तानि विवर्तन्ते विद्यानान्ते पुनःपुनः ॥ १२.१७९.१४ ॥
Ehre und Schande, Gewinn und Verlust, Niedergang und Aufstieg — in Gang gesetzt, drehen sie sich immer wieder.
12.179.15
आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् ।
गर्भशय्यामुपादाय भुज्यते पौर्वदेहिकम् ॥ १२.१७९.१५ ॥
Leid, von sich selbst bestimmt, Glück, von sich selbst bestimmt — vom Mutterschoß an wird das, was zum früheren Körper gehört, erfahren.
12.179.16
बालो युवा च वृद्धश्च यत्करोति शुभाशुभम् ।
तस्यांतस्यामवस्थायां भुङ्क्ते जन्मनिजन्मनि ॥ १२.१७९.१६ ॥
Kind, Jüngling und Greis — welche gute oder schlechte Tat er auch tut, in jedem dieser Lebensalter und Geburt um Geburt genießt er ihre Frucht.
12.179.17
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् ।
तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति ॥ १२.१७९.१७ ॥
Wie unter tausend Kühen das Kalb seine Mutter findet, so folgt die früher getane Handlung ihrem Täter.
12.179.18
संक्लिन्नमग्रतो वस्त्रं पश्चाच्छुध्यति वारिणा ।
दुष्कर्मापि तथा पश्चात्पूयते पुण्यकर्मणा ॥ १२.१७९.१८ ॥
Ein nasses Tuch wird zuerst beschmutzt und danach mit Wasser gereinigt; ebenso wird auch der, der Böses getan hat, danach durch eine verdienstvolle Tat geläutert.
12.179.19
तपसा तप्यते देहस्तपसा विन्दते महत् ।
उपवासैः प्रतप्तानां दीर्घं सुखमनन्तरम् ॥ १२.१७९.१९ ॥
Durch Askese wird der Körper geläutert, und durch Askese erlangt man großen Lohn. Denen, die durch Fasten geläutert sind, folgt danach langes Glück.
12.179.20
दीर्घकालेन तपसा सेवितेन तपोवने ।
धर्मनिर्धूतपापानां संसिद्ध्यन्ते मनोरथाः ॥ १२.१७९.२० ॥
Durch lange im Büßerwald geübte Askese werden die Wünsche derer erfüllt, deren Sünden durch den Dharma abgeschüttelt wurden.
12.179.21
शकुनीनामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
पदं यथा न दृश्येत तथा धर्मविदां गतिः ॥ १२.१७९.२१ ॥
Wie der Pfad der Vögel am Himmel und der Fische im Wasser nicht zu sehen ist, so ist auch der Weg der Dharma-Kundigen nicht zu sehen.
12.179.22
अलमन्यैरुपालम्भैः कीर्तितैश्च व्यतिक्रमैः ।
पेशलं चानुरूपं च कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.१७९.२२ ॥
Genug der anderen Vorwürfe und der aufgezählten Verfehlungen. Was dem eigenen Wohl angenehm, angemessen und dienlich ist, das ist zu tun.