மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.179.1
यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७९.१ ॥
தானமோ யாகமோ தவமோ செய்யப்பட்டிருந்தாலும், அல்லது பெரியோர்களுக்கு சேவை செய்திருந்தாலும், அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.179.2
यथाऽस्मिंश्च तथा तत्र जानीयां नृपसत्तम ।
दुष्कर्तारो यथा लोके यत्कुर्वन्ति तथा शृणु ॥ १२.१७९.२ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வுலகிலும் அங்கும் நான் அறிந்தபடி, உலகில் தீயவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை இப்போது கேள்.
12.179.3
आत्मनाऽनर्थयुक्तेन पापे निविशते मनः ।
स्वकर्म कलुषं कृत्वा दुःखे महति धीयते ॥ १२.१७९.३ ॥
தானே தீய நோக்கத்துடன் இணைந்த மனம் பாவத்தில் ஈடுபடுகிறது; தன் செயலை கறைப்படுத்தி ஒருவன் பெரும் துன்பத்தில் வைக்கப்படுகிறான்.
12.179.4
दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात्क्लेशं भयाद्भयम् ।
मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकारिणः ॥ १२.१७९.४ ॥
பஞ்சத்திலிருந்து பஞ்சத்திற்கும், துன்பத்திலிருந்து துன்பத்திற்கும், பயத்திலிருந்து பயத்திற்கும் செல்கிறார்கள்; இறந்தவர்களிலும் இறந்தவர்களாக, வறியவர்களும் பாவம் செய்பவர்களும் செல்கிறார்கள்.
12.179.5
उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात्स्वर्गं सुखात्सुखम् ।
श्रद्दधानाश्च दान्ताश्च सत्वस्थाः शुभकारिणाः ॥ १२.१७९.५ ॥
விழாவிலிருந்து விழாவுக்கும், சொர்க்கத்திலிருந்து சொர்க்கத்துக்கும், இன்பத்திலிருந்து இன்பத்துக்கும் செல்கிறார்கள்; நம்பிக்கையுடையவர்களும், அடக்கமுடையவர்களும், சத்துவ குணத்தில் நிலைத்தவர்களும், நல்ல செயல் செய்பவர்களும் அவ்வாறு செல்கிறார்கள்.
12.179.6
व्यालकुञ्जरदुर्गेषु सर्पचोरभयेषु च ।
हस्तावापेन गच्छन्ति नास्तिकाः किमतः परम् ॥ १२.१७९.६ ॥
பாம்புகளும் யானைகளும் நிறைந்த கடினமான இடங்களிலும், பாம்பு திருடர்களின் பயங்களிலும், நாத்திகர்கள் கையை நீட்டி கடந்து செல்கிறார்கள்; இதைவிட மேலாக நான் என்ன சொல்வது?
12.179.7
प्रियदेवातिथेयाश्च वदान्याः प्रियसाधवः ।
क्षेम्यमात्मवतां मार्गमास्थिता हस्तदक्षिणम् ॥ १२.१७९.७ ॥
தேவர்களையும் விருந்தினர்களையும் மதிப்பவர்களும், தாராளமானவர்களும், நல்லோருக்குப் பிரியமானவர்களும், தன்னடக்கமுள்ளோரின் பாதுகாப்பான வழியில் நிற்கின்றனர்; அது எளிதான வழி.
12.179.8
पुलाका इव धान्येषु पुत्तिका इव पक्षिषु ।
तद्विधास्ते मनुष्येषु येषां धर्मो न कारणम् ॥ १२.१७९.८ ॥
தானியங்களில் பதர் போலவும், பறவைகளில் சிட்டுக்குருவி போலவும், மனிதர்களில் அவர்கள் அத்தகையவர்கள்; அவர்களுக்குத் தர்மம் காரணமாக இருப்பதில்லை.
12.179.9
सुशीघ्रमपि धावन्तं विधानमनुधावति ।
शेते सह शयानेन येनयेन यथाकृतम् ॥ १२.१७९.९ ॥
மிக வேகமாக ஓடுபவனையும் விதி பின்தொடர்ந்து ஓடுகிறது; படுத்திருப்பவனுடன் படுக்கிறது; எவன் எதைச் செய்தானோ அதற்கேற்ப.
12.179.10
उपतिष्ठति तिष्ठन्तं गच्छन्तमनुगच्छति ।
करोति कुर्वतः कर्म छायेवाऽनुविधीयते ॥ १२.१७९.१० ॥
நிற்பவனுடன் நின்று, செல்பவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்கிறது; செய்பவனின் செயலைப் பின்பற்றுகிறது; நிழல் போலத் தொடர்ந்து வருகிறது.
12.179.11
येनयेन यथा यद्यत्पुरा कर्म समार्जितम् ।
तत्तदेव नरो भुङ्क्ते नित्यं विहितमात्मना ॥ १२.१७९.११ ॥
முன்பு எவ்வாறு எவற்றை எல்லாம் ஈட்டிய கர்மம் இருந்ததோ, அதையே மனிதன் எப்போதும் தானே அமைத்துக்கொண்ட பலனாக அனுபவிக்கிறான்.
12.179.12
स्वकर्मफलनिक्षेपं विधानपरिरक्षितम् ।
भूतग्राममिमं कालः समन्तात्परिकर्षति ॥ १२.१७९.१२ ॥
தன் கர்மப் பலனாகிய வைப்புப் பொருள்; விதியால் காக்கப்பட்ட இந்த உயிர்த்திரளை, காலம் எல்லாப் பக்கமும் இழுத்துச் செல்கிறது.
12.179.13
अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च ।
स्वं कालं नातिवर्तन्ते तथा कर्म पुराकृतम् ॥ १२.१७९.१३ ॥
தூண்டப்படாமலே பூக்களும் பழங்களும் தம் காலத்தை மீறுவதில்லை; அவ்வாறே முன்செய்த கர்மமும்.
12.179.14
संमानश्चावमानश्च लाभालाभौ क्षयोदयौ ।
प्रवृत्तानि विवर्तन्ते विद्यानान्ते पुनःपुनः ॥ १२.१७९.१४ ॥
மதிப்பும் அவமதிப்பும், லாபமும் நஷ்டமும், வீழ்ச்சியும் எழுச்சியும் — தொடங்கியவை மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கின்றன.
12.179.15
आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् ।
गर्भशय्यामुपादाय भुज्यते पौर्वदेहिकम् ॥ १२.१७९.१५ ॥
தானே விதித்த துன்பமும், தானே விதித்த சுகமும்; கருப்பை படுக்கையிலிருந்து தொடங்கி முந்தைய உடலுக்குரியது அனுபவிக்கப்படுகிறது.
12.179.16
बालो युवा च वृद्धश्च यत्करोति शुभाशुभम् ।
तस्यांतस्यामवस्थायां भुङ्क्ते जन्मनिजन्मनि ॥ १२.१७९.१६ ॥
சிறுவனோ, இளைஞனோ, முதியவனோ — எந்த நல்லதோ தீயதோ அவன் செய்கிறானோ, அந்தந்த நிலையிலும் ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் அதை அனுபவிக்கிறான்.
12.179.17
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् ।
तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति ॥ १२.१७९.१७ ॥
ஆயிரம் பசுக்களுக்கு நடுவில் கன்றுக்குட்டி தன் தாயைக் கண்டுகொள்வது போல, முன்செய்த கர்மம் தன் செய்தவனைப் பின்தொடர்கிறது.
12.179.18
संक्लिन्नमग्रतो वस्त्रं पश्चाच्छुध्यति वारिणा ।
दुष्कर्मापि तथा पश्चात्पूयते पुण्यकर्मणा ॥ १२.१७९.१८ ॥
ஈரமான துணி முதலில் அழுக்காக இருக்கும், பின்னர் நீரால் சுத்தமாகிறது; அவ்வாறே தீய கர்மம் செய்தவனும் பின்னர் புண்ணிய கர்மத்தால் தூய்மையடைகிறான்.
12.179.19
तपसा तप्यते देहस्तपसा विन्दते महत् ।
उपवासैः प्रतप्तानां दीर्घं सुखमनन्तरम् ॥ १२.१७९.१९ ॥
தவத்தால் உடல் தூய்மையாகிறது; தவத்தால் பெரிய பலன் அடையப்படுகிறது. உபவாசங்களால் தவம் செய்தவர்களுக்குப் பின்னர் நீண்ட சுகம் உண்டாகிறது.
12.179.20
दीर्घकालेन तपसा सेवितेन तपोवने ।
धर्मनिर्धूतपापानां संसिद्ध्यन्ते मनोरथाः ॥ १२.१७९.२० ॥
தவவனத்தில் நீண்ட காலம் செய்யப்பட்ட தவத்தால், தர்மத்தால் பாவங்கள் அகற்றப்பட்டவர்களின் மனோரதங்கள் நிறைவேறுகின்றன.
12.179.21
शकुनीनामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
पदं यथा न दृश्येत तथा धर्मविदां गतिः ॥ १२.१७९.२१ ॥
ஆகாயத்தில் பறவைகளின் அடிச்சுவடும் நீரில் மீன்களின் அடிச்சுவடும் காணப்படாதது போல, தர்மத்தை அறிந்தவர்களின் வழியும் காணப்படாது.
12.179.22
अलमन्यैरुपालम्भैः कीर्तितैश्च व्यतिक्रमैः ।
पेशलं चानुरूपं च कर्तव्यं हितमात्मनः ॥ १२.१७९.२२ ॥
மற்ற நிந்தனைகளும் சொல்லப்பட்ட மீறல்களும் போதும். தனக்கு இனிமையானதும் தகுந்ததும் நன்மை தருவதுமானதையே செய்ய வேண்டும்.