Mahābhārata · Adhyāya 12.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.187.1
ब्राह्मणः केन भवति क्षत्रियो वा द्विजोत्तम ।
वैश्यः शूद्रश्च विप्रर्षे तद्ब्रूहि वदतां वर ॥ १२.१८७.१ ॥
Oh mejor de los dvijas, oh sabio entre los brahmanes, mejor de los oradores: ¿por qué medio un hombre llega a ser brahmán, kṣatriya, vaiśya o śūdra? Dilo.
12.187.2
जातकर्मादिभिर्यस्तु संस्कारैः संस्कृतः शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः षट्सु कर्मस्ववस्थितः ॥ १२.१८७.२ ॥
Aquel que ha sido purificado por los ritos comenzando con el rito del nacimiento, puro, versado en el estudio del Veda y establecido en los seis deberes.
12.187.3
शौचाचारस्थितः सम्यग्विघसाशी गुरुप्रियः ।
नित्यव्रती सत्यपरः स वै ब्राह्मण उच्यते ॥ १२.१८७.३ ॥
Aquel que está bien establecido en la pureza y la conducta, come lo que queda tras la comida, es querido por su maestro, constante en sus votos y dedicado a la verdad: a ése se le llama, en verdad, brahmán.
12.187.4
सत्यं दानमथाद्रोह आनृशंस्यं क्षमा धृणा ।
तपश्च दृश्यते यत्र स ब्राह्मण इति स्मृतः ॥ १२.१८७.४ ॥
Aquel en quien se ven la verdad, la generosidad, la ausencia de malicia, la bondad, la paciencia, la compasión y la austeridad, a ése se le recuerda como brahmán.
12.187.5
क्षत्रजं सेवते कर्म देवाध्ययनसंगतः ।
दानादानरतिर्यस्तु स वै क्षत्रिय उच्यते ॥ १२.१८७.५ ॥
Aquel que practica los deberes del guerrero, se dedica al estudio de los dioses y se deleita en dar y recibir: a ése se le llama kṣatriya.
12.187.6
कृपिगोरक्षवाणिज्यं यो विशत्यनिशं शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः स वैश्य इति संज्ञितः ॥ १२.१८७.६ ॥
Aquel que se dedica constantemente a la agricultura, la cría de ganado y el comercio, que es puro y versado en el estudio del Veda: a ése se le llama vaiśya.
12.187.7
सर्वभक्षरतिर्नित्यं सर्वकर्मकरोऽशुचिः ।
त्यक्तवेदस्त्वनाचारः स वै शूद्र इति स्मृतः ॥ १२.१८७.७ ॥
Quien siempre se deleita en comerlo todo, hace toda clase de trabajos, es impuro, ha abandonado los Vedas y carece de conducta correcta, ciertamente es considerado un śūdra.
12.187.8
शूद्रे चैतद्भवेल्लक्ष्यं द्विजे तच्च न विद्यते ।
न वै शूद्रो भवेच्छ्रद्रो ब्राह्मणो न च ब्राह्मणः ॥ १२.१८७.८ ॥
Esta señal podría estar en un śūdra, y en un dvija no se encuentra. Un śūdra no se convierte, en verdad, en un śūdra fiel, ni un brahmán sigue siendo brahmán.
12.187.9
सर्वोपायैस्तु लोभस्य क्रोधस्य च विनिग्रहः ।
एतत्पवित्रं ज्ञातव्यं तथा चैवात्मसंयमः ॥ १२.१८७.९ ॥
Por todos los medios se deben dominar la codicia y la ira. Esto debe reconocerse como pureza, y del mismo modo el dominio de sí mismo.
12.187.10
वार्यौ सर्वात्मना तौ हि श्रेयोघातार्थमुच्छ्रितौ ॥ १२.१८७.१० ॥
Ambos deben ser completamente dominados, pues se levantan para destruir el bien.
12.187.11
नित्यं क्रोधाच्छ्रियं रक्षेत्तपो रक्षेच्च मत्सरात् ।
विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ १२.१८७.११ ॥
Siempre se debe proteger la prosperidad de la ira, y la austeridad de la envidia; proteger el saber del honor y la deshonra, y a uno mismo de la negligencia.
12.187.12
यस्य सर्वे समारम्भा निराशाबन्धना द्विज ।
त्यागे यस्य हुतं सर्वं स त्यागी च स बुद्धिमान् ॥ १२.१८७.१२ ॥
Oh dvija, aquel cuyas empresas están todas libres de las ataduras de la esperanza, y que ha ofrecido todo en el desapego, ese es el renunciante, y ese es sabio.
12.187.13
अहिंस्रः सर्वभूतानां मैत्रायणगतिश्चरेत् ।
परिग्रहान्परित्यज्य भवेद्बुद्ध्या जितेन्द्रियः।
अचलं स्थानमातिष्ठेदिह चामुत्र चोभयोः ॥ १२.१८७.१३ ॥
Sin dañar a ningún ser, que camine por el sendero de la amistad; habiendo abandonado las posesiones, que sea quien ha vencido los sentidos por medio de la sabiduría. Aquí y en el más allá, que alcance el estado inmutable.
12.187.14
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना ।
अजितं जेतुकामेन भाव्यं सङ्गेष्वसङ्गिना ॥ १२.१८७.१४ ॥
Constante en la austeridad, dominado, sabio de ánimo sosegado, deseoso de conquistar lo no conquistado, debe ser desapegado entre los apegos.
12.187.15
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ।
अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ १२.१८७.१५ ॥
Lo que es captado por los sentidos es manifiesto, tal es la opinión firme. Lo no manifiesto debe conocerse como aprehensible por sus señales, más allá de los sentidos.
12.187.16
अविस्रम्भे न गन्तव्यं विस्रम्भे धारयेन्मनः ।
मनः प्राणे निगृह्णीयात्प्राणं ब्रह्मणि धारयेत् ॥ १२.१८७.१६ ॥
Donde no hay confianza no se debe ir; donde hay confianza, que sostenga la mente. Que refrene la mente en el aliento, y fije el aliento en Brahman.
12.187.17
निर्वेदादेव निर्वायान्न च किंचिद्विचिन्तयेत् ।
सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म स वै तेनाधिगच्छति ॥ १२.१८७.१७ ॥
Solo por desapego debe alcanzarse la liberación, y no pensar en nada. El brahmán conoce a Brahman, que es felicidad; por eso mismo lo alcanza.
12.187.18
शौचेन सततं युक्तः सदाचारसमन्वितः ।
सानुक्रोशश्च भूतेषु तद्द्विजातिषु लक्षणम् ॥ १२.१८७.१८ ॥
Estar siempre unido a la pureza, dotado de buena conducta y lleno de compasión hacia los seres: esta es la señal de los dos veces nacidos.