மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.187.1
ब्राह्मणः केन भवति क्षत्रियो वा द्विजोत्तम ।
वैश्यः शूद्रश्च विप्रर्षे तद्ब्रूहि वदतां वर ॥ १२.१८७.१ ॥
இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, ஒருவன் எதனால் பிராமணனாகவோ, க்ஷத்திரியனாகவோ, வைசியனாகவோ, சூத்திரனாகவோ ஆகிறான்? அதைச் சொல்லுங்கள்.
12.187.2
जातकर्मादिभिर्यस्तु संस्कारैः संस्कृतः शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः षट्सु कर्मस्ववस्थितः ॥ १२.१८७.२ ॥
ஜாதகர்மம் முதலிய சடங்குகளால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டவனும், தூயவனும், வேதாத்யயனத்தில் நிறைந்தவனும், ஆறு கடமைகளில் நிலைபெற்றவனுமானவன்.
12.187.3
शौचाचारस्थितः सम्यग्विघसाशी गुरुप्रियः ।
नित्यव्रती सत्यपरः स वै ब्राह्मण उच्यते ॥ १२.१८७.३ ॥
தூய்மையான ஒழுக்கத்தில் நன்கு நிலைத்தவனும், விகசாசி (உணவின் எச்சத்தை உண்பவன்), குருவுக்கு விருப்பமானவனும், நித்ய விரதம் கொண்டவனும், உண்மையில் பற்றுள்ளவனுமானவனே பிராமணன் எனப்படுகிறான்.
12.187.4
सत्यं दानमथाद्रोह आनृशंस्यं क्षमा धृणा ।
तपश्च दृश्यते यत्र स ब्राह्मण इति स्मृतः ॥ १२.१८७.४ ॥
உண்மை, தானம், பகையின்மை, கருணை, பொறுமை, இரக்கம், தவம் ஆகியவை யாரிடம் காணப்படுகின்றனவோ, அவனே பிராமணன் என நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.187.5
क्षत्रजं सेवते कर्म देवाध्ययनसंगतः ।
दानादानरतिर्यस्तु स वै क्षत्रिय उच्यते ॥ १२.१८७.५ ॥
க்ஷத்திரிய கடமைகளைச் செய்பவனும், தேவதா அத்யயனத்தில் ஈடுபட்டவனும், கொடுப்பதிலும் பெறுவதிலும் விருப்பம் கொண்டவனுமானவனே க்ஷத்திரியன் எனப்படுகிறான்.
12.187.6
कृपिगोरक्षवाणिज्यं यो विशत्यनिशं शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः स वैश्य इति संज्ञितः ॥ १२.१८७.६ ॥
உழவு, பசுப் பாதுகாப்பு, வணிகம் ஆகியவற்றில் எப்போதும் ஈடுபட்டவனும், தூயவனும், வேதாத்யயனத்தில் நிறைந்தவனுமானவனே வைசியன் எனப் பெயர் பெறுகிறான்.
12.187.7
सर्वभक्षरतिर्नित्यं सर्वकर्मकरोऽशुचिः ।
त्यक्तवेदस्त्वनाचारः स वै शूद्र इति स्मृतः ॥ १२.१८७.७ ॥
எப்போதும் எல்லாவற்றையும் உண்பதில் ஈடுபடுபவனும், எல்லா வேலைகளையும் செய்பவனும், தூய்மையற்றவனும், வேதத்தைக் கைவிட்டவனும், ஒழுக்கமற்றவனுமான அவன் நிச்சயமாக சூத்திரன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.187.8
शूद्रे चैतद्भवेल्लक्ष्यं द्विजे तच्च न विद्यते ।
न वै शूद्रो भवेच्छ्रद्रो ब्राह्मणो न च ब्राह्मणः ॥ १२.१८७.८ ॥
இந்த அடையாளம் சூத்திரனில் இருக்கலாம்; இருபிறப்பாளனில் அது காணப்படுவதில்லை. சூத்திரன் நிச்சயமாக நம்பிக்கையுள்ள சூத்திரனாக இருப்பதில்லை; பிராமணனும் பிராமணனாக இருப்பதில்லை.
12.187.9
सर्वोपायैस्तु लोभस्य क्रोधस्य च विनिग्रहः ।
एतत्पवित्रं ज्ञातव्यं तथा चैवात्मसंयमः ॥ १२.१८७.९ ॥
எல்லா வழிகளாலும் பேராசையையும் கோபத்தையும் அடக்க வேண்டும். இதுவே தூய்மை என்று அறியப்பட வேண்டும்; அவ்வாறே தன்னடக்கமும்.
12.187.10
वार्यौ सर्वात्मना तौ हि श्रेयोघातार्थमुच्छ्रितौ ॥ १२.१८७.१० ॥
அந்த இரண்டும் முழுவதுமாக அடக்கப்பட வேண்டியவை; ஏனெனில் அவை நன்மையை அழிப்பதற்காகவே எழுகின்றன.
12.187.11
नित्यं क्रोधाच्छ्रियं रक्षेत्तपो रक्षेच्च मत्सरात् ।
विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ १२.१८७.११ ॥
கோபத்திலிருந்து செல்வத்தை எப்போதும் காக்க வேண்டும்; பொறாமையிலிருந்து தவத்தைக் காக்க வேண்டும். கல்வியை மானம், அவமானம் இவற்றிலிருந்தும், தன்னை அலட்சியத்திலிருந்தும் காக்க வேண்டும்.
12.187.12
यस्य सर्वे समारम्भा निराशाबन्धना द्विज ।
त्यागे यस्य हुतं सर्वं स त्यागी च स बुद्धिमान् ॥ १२.१८७.१२ ॥
ஓ இருபிறப்பாளனே, யாருடைய எல்லா முயற்சிகளும் நம்பிக்கைப் பிணைப்பற்றவையோ, யார் துறவில் எல்லாவற்றையும் அர்ப்பணித்தானோ, அவனே துறவியும் அறிவாளியுமாவான்.
12.187.13
अहिंस्रः सर्वभूतानां मैत्रायणगतिश्चरेत् ।
परिग्रहान्परित्यज्य भवेद्बुद्ध्या जितेन्द्रियः।
अचलं स्थानमातिष्ठेदिह चामुत्र चोभयोः ॥ १२.१८७.१३ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் இம்சை செய்யாமல், நட்பின் வழியில் நடக்க வேண்டும். உடைமைகளைத் துறந்து, புத்தியால் புலன்களை வென்றவனாக இருக்க வேண்டும். இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் அசையாத நிலையை அடைய வேண்டும்.
12.187.14
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना ।
अजितं जेतुकामेन भाव्यं सङ्गेष्वसङ्गिना ॥ १२.१८७.१४ ॥
எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்து, அடக்கமுள்ள, முனிவனாக, மனதை அடக்கியவனாக இருப்பவன், வெல்லப்படாததை வெல்ல விரும்பி இருக்க வேண்டும். பற்றுகளுக்கு நடுவே பற்றற்றவனாக இருக்க வேண்டும்.
12.187.15
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ।
अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ १२.१८७.१५ ॥
புலன்களால் எது எது உணரப்படுகிறதோ அது வெளிப்படையானது என்பது நிலையான கருத்து. வெளிப்படாததை, அடையாளங்களால் உணரப்படுவதும், புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதுமாக அறிய வேண்டும்.
12.187.16
अविस्रम्भे न गन्तव्यं विस्रम्भे धारयेन्मनः ।
मनः प्राणे निगृह्णीयात्प्राणं ब्रह्मणि धारयेत् ॥ १२.१८७.१६ ॥
நம்பிக்கை இல்லாத இடத்திற்குப் போகக்கூடாது; நம்பிக்கை உள்ள இடத்தில் மனதை நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனதை பிராணனில் அடக்க வேண்டும்; பிராணனை பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
12.187.17
निर्वेदादेव निर्वायान्न च किंचिद्विचिन्तयेत् ।
सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म स वै तेनाधिगच्छति ॥ १२.१८७.१७ ॥
வெறுப்பினாலேயே விடுதலை அடைய வேண்டும்; எதையும் சிந்திக்கக்கூடாது. பிராமணன் இன்பமான பிரம்மத்தை அறிகிறான்; அவன் அதன் மூலமே அதை அடைகிறான்.
12.187.18
शौचेन सततं युक्तः सदाचारसमन्वितः ।
सानुक्रोशश्च भूतेषु तद्द्विजातिषु लक्षणम् ॥ १२.१८७.१८ ॥
எப்போதும் தூய்மையுடன் இருப்பவனும், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவனும், உயிர்களிடம் இரக்கம் உள்ளவனும் ஆவதே இருபிறப்பாளரின் அடையாளம்.