Mahābhārata · Adhyāya 12.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.187.1
ब्राह्मणः केन भवति क्षत्रियो वा द्विजोत्तम ।
वैश्यः शूद्रश्च विप्रर्षे तद्ब्रूहि वदतां वर ॥ १२.१८७.१ ॥
Ó melhor dos dvijas, ó sábio entre os brâmanes, melhor dos oradores: por meio de quê um homem se torna brâmane, kṣatriya, vaiśya ou śūdra? Diz-nos.
12.187.2
जातकर्मादिभिर्यस्तु संस्कारैः संस्कृतः शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः षट्सु कर्मस्ववस्थितः ॥ १२.१८७.२ ॥
Aquele que foi purificado pelos ritos a começar pelo rito do nascimento, puro, acabado no estudo do Veda e firmado nos seis deveres.
12.187.3
शौचाचारस्थितः सम्यग्विघसाशी गुरुप्रियः ।
नित्यव्रती सत्यपरः स वै ब्राह्मण उच्यते ॥ १२.१८७.३ ॥
Aquele que está bem firmado na pureza e na conduta, come os restos da refeição, é querido pelo seu mestre, constante nos votos e dedicado à verdade — esse é chamado brâmane.
12.187.4
सत्यं दानमथाद्रोह आनृशंस्यं क्षमा धृणा ।
तपश्च दृश्यते यत्र स ब्राह्मण इति स्मृतः ॥ १२.१८७.४ ॥
Naquele em quem se veem a verdade, a generosidade, a ausência de malícia, a bondade, a paciência, a compaixão e a austeridade — esse é lembrado como brâmane.
12.187.5
क्षत्रजं सेवते कर्म देवाध्ययनसंगतः ।
दानादानरतिर्यस्तु स वै क्षत्रिय उच्यते ॥ १२.१८७.५ ॥
Aquele que segue os deveres do guerreiro, se dedica ao estudo dos deuses e se compraz em dar e receber — esse é chamado kṣatriya.
12.187.6
कृपिगोरक्षवाणिज्यं यो विशत्यनिशं शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः स वैश्य इति संज्ञितः ॥ १२.१८७.६ ॥
Aquele que se dedica constantemente à agricultura, à criação de gado e ao comércio, que é puro e acabado no estudo do Veda — esse é designado vaiśya.
12.187.7
सर्वभक्षरतिर्नित्यं सर्वकर्मकरोऽशुचिः ।
त्यक्तवेदस्त्वनाचारः स वै शूद्र इति स्मृतः ॥ १२.१८७.७ ॥
Aquele que sempre se compraz em comer de tudo, faz todo tipo de trabalho, é impuro, abandonou os Vedas e carece de conduta adequada, é certamente considerado um śūdra.
12.187.8
शूद्रे चैतद्भवेल्लक्ष्यं द्विजे तच्च न विद्यते ।
न वै शूद्रो भवेच्छ्रद्रो ब्राह्मणो न च ब्राह्मणः ॥ १२.१८७.८ ॥
Este sinal poderia estar num śūdra, e num dvija ele não se encontra. Um śūdra, de fato, não se torna um śūdra fiel, nem um brâmane permanece brâmane.
12.187.9
सर्वोपायैस्तु लोभस्य क्रोधस्य च विनिग्रहः ।
एतत्पवित्रं ज्ञातव्यं तथा चैवात्मसंयमः ॥ १२.१८७.९ ॥
Por todos os meios, a cobiça e a ira devem ser contidas. Isto deve ser reconhecido como pureza, e igualmente o domínio de si.
12.187.10
वार्यौ सर्वात्मना तौ हि श्रेयोघातार्थमुच्छ्रितौ ॥ १२.१८७.१० ॥
Ambos devem ser inteiramente contidos, pois se levantam para destruir o bem.
12.187.11
नित्यं क्रोधाच्छ्रियं रक्षेत्तपो रक्षेच्च मत्सरात् ।
विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ १२.१८७.११ ॥
Deve-se sempre proteger a prosperidade da ira, e a austeridade da inveja; proteger o saber da honra e da desonra, e a si mesmo da negligência.
12.187.12
यस्य सर्वे समारम्भा निराशाबन्धना द्विज ।
त्यागे यस्य हुतं सर्वं स त्यागी च स बुद्धिमान् ॥ १२.१८७.१२ ॥
Ó dvija, aquele cujas empresas estão todas livres dos laços da esperança e que ofereceu tudo na renúncia — esse é o renunciante, e esse é sábio.
12.187.13
अहिंस्रः सर्वभूतानां मैत्रायणगतिश्चरेत् ।
परिग्रहान्परित्यज्य भवेद्बुद्ध्या जितेन्द्रियः।
अचलं स्थानमातिष्ठेदिह चामुत्र चोभयोः ॥ १२.१८७.१३ ॥
Não causando dano a nenhum ser, que siga o caminho da amizade; tendo abandonado as posses, que se torne aquele que venceu os sentidos pela sabedoria. Aqui e no além, que alcance o estado inabalável.
12.187.14
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना ।
अजितं जेतुकामेन भाव्यं सङ्गेष्वसङ्गिना ॥ १२.१८७.१४ ॥
Constante na austeridade, dominado, sábio de si contido, desejoso de conquistar o não conquistado, deve ser desapegado entre os apegos.
12.187.15
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ।
अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ १२.१८७.१५ ॥
O que é apreendido pelos sentidos é manifesto, tal é a visão firme. O não manifesto deve ser conhecido como apreensível por seus sinais, além dos sentidos.
12.187.16
अविस्रम्भे न गन्तव्यं विस्रम्भे धारयेन्मनः ।
मनः प्राणे निगृह्णीयात्प्राणं ब्रह्मणि धारयेत् ॥ १२.१८७.१६ ॥
Onde não há confiança não se deve ir; onde há confiança, que mantenha a mente. Que refreie a mente no alento e fixe o alento em Brahman.
12.187.17
निर्वेदादेव निर्वायान्न च किंचिद्विचिन्तयेत् ।
सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म स वै तेनाधिगच्छति ॥ १२.१८७.१७ ॥
Somente pelo desapego se deve alcançar a libertação, e não pensar em nada. O brâmane conhece Brahman, que é felicidade; por isso mesmo o alcança.
12.187.18
शौचेन सततं युक्तः सदाचारसमन्वितः ।
सानुक्रोशश्च भूतेषु तद्द्विजातिषु लक्षणम् ॥ १२.१८७.१८ ॥
Estar sempre unido à pureza, dotado de boa conduta e cheio de compaixão pelos seres: esta é a marca dos duas vezes nascidos.