Mahābhārata · Adhyāya 12.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.187.1
ब्राह्मणः केन भवति क्षत्रियो वा द्विजोत्तम ।
वैश्यः शूद्रश्च विप्रर्षे तद्ब्रूहि वदतां वर ॥ १२.१८७.१ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, o Weiser unter den Brahmanen, Bester der Redner: Wodurch wird ein Mensch zum Brahmanen, Kṣatriya, Vaiśya oder Śūdra? Sag es.
12.187.2
जातकर्मादिभिर्यस्तु संस्कारैः संस्कृतः शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः षट्सु कर्मस्ववस्थितः ॥ १२.१८७.२ ॥
Wer durch die Riten, beginnend mit der Geburtszeremonie, geläutert ist, rein, vollendet im Veda-Studium und in den sechs Pflichten gefestigt ist.
12.187.3
शौचाचारस्थितः सम्यग्विघसाशी गुरुप्रियः ।
नित्यव्रती सत्यपरः स वै ब्राह्मण उच्यते ॥ १२.१८७.३ ॥
Wer in Reinheit und Wandel wohl gefestigt ist, nur die Reste der Mahlzeit isst, dem Lehrer lieb ist, in Gelübden beständig und der Wahrheit ergeben ist, der heißt wahrlich ein Brahmane.
12.187.4
सत्यं दानमथाद्रोह आनृशंस्यं क्षमा धृणा ।
तपश्च दृश्यते यत्र स ब्राह्मण इति स्मृतः ॥ १२.१८७.४ ॥
In dem Wahrheit, Geben, Freiheit von Feindseligkeit, Güte, Geduld, Mitleid und Askese zu sehen sind, der gilt als Brahmane.
12.187.5
क्षत्रजं सेवते कर्म देवाध्ययनसंगतः ।
दानादानरतिर्यस्तु स वै क्षत्रिय उच्यते ॥ १२.१८७.५ ॥
Wer die Pflichten des Kriegers übt, dem Studium der Götter ergeben ist und Freude am Geben und Nehmen hat, der heißt wahrlich ein Kṣatriya.
12.187.6
कृपिगोरक्षवाणिज्यं यो विशत्यनिशं शुचिः ।
वेदाध्ययनसंपन्नः स वैश्य इति संज्ञितः ॥ १२.१८७.६ ॥
Wer sich unablässig Ackerbau, Viehzucht und Handel widmet, rein ist und im Veda-Studium vollendet, der wird als Vaiśya bezeichnet.
12.187.7
सर्वभक्षरतिर्नित्यं सर्वकर्मकरोऽशुचिः ।
त्यक्तवेदस्त्वनाचारः स वै शूद्र इति स्मृतः ॥ १२.१८७.७ ॥
Wer stets Freude daran hat, alles zu essen, alle Arten von Arbeit verrichtet, unrein ist, die Veden aufgegeben hat und ohne rechten Wandel ist, der gilt wahrlich als Śūdra.
12.187.8
शूद्रे चैतद्भवेल्लक्ष्यं द्विजे तच्च न विद्यते ।
न वै शूद्रो भवेच्छ्रद्रो ब्राह्मणो न च ब्राह्मणः ॥ १२.१८७.८ ॥
Dieses Merkmal könnte bei einem Śūdra zu finden sein, bei einem Zweimalgeborenen aber findet es sich nicht. Ein Śūdra wird wahrlich kein gläubiger Śūdra, und ein Brāhmaṇa bleibt kein Brāhmaṇa.
12.187.9
सर्वोपायैस्तु लोभस्य क्रोधस्य च विनिग्रहः ।
एतत्पवित्रं ज्ञातव्यं तथा चैवात्मसंयमः ॥ १२.१८७.९ ॥
Mit allen Mitteln sollen Gier und Zorn gebändigt werden. Dies ist als Reinheit zu erkennen, und ebenso die Selbstbeherrschung.
12.187.10
वार्यौ सर्वात्मना तौ हि श्रेयोघातार्थमुच्छ्रितौ ॥ १२.१८७.१० ॥
Beide müssen völlig gezügelt werden, denn sie erheben sich, um das Wohl zu zerstören.
12.187.11
नित्यं क्रोधाच्छ्रियं रक्षेत्तपो रक्षेच्च मत्सरात् ।
विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ १२.१८७.११ ॥
Den Wohlstand soll man stets vor dem Zorn bewahren, die Askese vor dem Neid; das Wissen vor Ehre und Schande, und sich selbst vor der Nachlässigkeit.
12.187.12
यस्य सर्वे समारम्भा निराशाबन्धना द्विज ।
त्यागे यस्य हुतं सर्वं स त्यागी च स बुद्धिमान् ॥ १२.१८७.१२ ॥
O Zweimalgeborener, wessen sämtliche Unternehmungen frei von den Fesseln der Hoffnung sind und wer in der Entsagung alles dargebracht hat — der ist der Entsagende, und der ist weise.
12.187.13
अहिंस्रः सर्वभूतानां मैत्रायणगतिश्चरेत् ।
परिग्रहान्परित्यज्य भवेद्बुद्ध्या जितेन्द्रियः।
अचलं स्थानमातिष्ठेदिह चामुत्र चोभयोः ॥ १२.१८७.१३ ॥
Keinem Wesen Schaden zufügend, möge er den Pfad der Freundschaft gehen; nachdem er den Besitz aufgegeben hat, möge er durch Einsicht seine Sinne bezwungen haben. Hier wie dort möge er den unerschütterlichen Zustand erreichen.
12.187.14
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना ।
अजितं जेतुकामेन भाव्यं सङ्गेष्वसङ्गिना ॥ १२.१८७.१४ ॥
Beständig in der Askese, selbstbeherrscht, ein Weiser mit gezügeltem Selbst, der das Unbezwungene bezwingen will, soll unter den Anhaftungen unanhänglich sein.
12.187.15
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ।
अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ १२.१८७.१५ ॥
Was durch die Sinne erfasst wird, ist offenbar – so lautet die feste Lehre. Das Unoffenbare soll man als durch Merkmale erfassbar und jenseits der Sinne erkennen.
12.187.16
अविस्रम्भे न गन्तव्यं विस्रम्भे धारयेन्मनः ।
मनः प्राणे निगृह्णीयात्प्राणं ब्रह्मणि धारयेत् ॥ १२.१८७.१६ ॥
Wo kein Vertrauen ist, soll man nicht hingehen; wo Vertrauen ist, soll man den Geist festhalten. Den Geist soll er im Atem zügeln und den Atem in Brahman festhalten.
12.187.17
निर्वेदादेव निर्वायान्न च किंचिद्विचिन्तयेत् ।
सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म स वै तेनाधिगच्छति ॥ १२.१८७.१७ ॥
Allein durch Überdruss soll man Erlösung erlangen und an gar nichts denken. Der Brahmane erkennt Brahman, das Glück ist; durch eben dieses erlangt er es.
12.187.18
शौचेन सततं युक्तः सदाचारसमन्वितः ।
सानुक्रोशश्च भूतेषु तद्द्विजातिषु लक्षणम् ॥ १२.१८७.१८ ॥
Beständig mit Reinheit verbunden, im guten Wandel vollendet und voller Mitgefühl gegenüber den Wesen — dies ist das Kennzeichen der Zweimalgeborenen.