மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.191.1
आचारस्य विधिं तात प्रोच्यमानं त्वयाऽनघ ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१९१.१ ॥
ஐயா, குற்றமற்றவரே, நீர் கூறும் நல்லொழுக்கத்தின் விதியை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். தர்மம் அறிந்தவரே, நீர் எனக்கு எல்லாம் அறிந்தவராகத் தோன்றுகிறீர்.
12.191.2
दुराचारा दुर्विचेष्टा दुष्प्रज्ञाः प्रियसाहसाः ।
असन्तस्त्वभिविख्याताः सन्तश्चाचारलक्षणाः ॥ १२.१९१.२ ॥
தீய நடத்தையுடையவர், தீய செயல் புரிபவர், தீய அறிவுடையவர், துணிச்சலை விரும்புபவர் ஆகியோர் நல்லவரல்லாதவர்கள்; அவர்களே பிரபலமாக அறியப்படுகின்றனர். நல்லவர்களின் அடையாளங்கள் அவர்களது ஒழுக்கத்தில் தெரியும்.
12.191.3
पुरीषं यदि वा मूत्रं ये न कुवन्ति मानवाः ।
राजमार्गे गवां मध्ये धान्यमध्ये शिवालये।
अग्न्यगारे तथा तीरे ये न कुर्वन्ति ते शुभाः ॥ १२.१९१.३ ॥
மலமோ சிறுநீரோ, அரச பாதையிலும், பசுக்களின் நடுவிலும், தானியக் குவியலின் நடுவிலும், சிவாலயத்திலும், அக்னி அகத்திலும், ஆற்றங்கரையிலும் கழிக்காத மனிதர்கள் நல்லவர்கள்.
12.191.4
शौचमावश्यकं कृत्वा देवतानां च तर्पणम् ।
धर्ममाहुर्मनुष्याणामुपस्पृश्य नदीं तरेत् ॥ १२.१९१.४ ॥
அவசியமான சுத்தியைச் செய்து, தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, மனிதர்களின் தர்மம் என்று அதைக் கூறுவர்; ஆசமனம் செய்து ஆற்றைக் கடக்க வேண்டும்.
12.191.5
सूर्यं सदोपतिष्ठेन न स्वपेद्भास्करोदये ।
सायंप्रातर्जपेत्सन्ध्यां तिष्ठन्पूर्वां तथेतराम् ॥ १२.१९१.५ ॥
சூரியனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; சூரியோதயத்தில் உறங்கக் கூடாது. மாலையிலும் காலையிலும் சந்தியையை ஜபிக்க வேண்டும்; காலைச் சந்தியையை நின்று கொண்டும், அதுபோல மற்றதையும்.
12.191.6
पञ्चार्द्रो भोजनं भुञ्ज्यात्प्राद्भुखो मौनमास्थितः ।
न निन्द्यादन्नभक्ष्यांश्च स्वादुस्वादु च भक्षयेत् ॥ १२.१९१.६ ॥
ஐந்து உறுப்புகளையும் ஈரமாக்கி, கிழக்கு நோக்கி முகம் வைத்து, மௌனமாக உணவு உண்ண வேண்டும்; உண்ணத்தக்க உணவை இகழக்கூடாது; சுவையான உணவில் மிகச் சுவையானதை உண்ண வேண்டும்.
12.191.7
नार्द्रपाणिः समुत्तिष्ठेन्नार्द्रपादः स्वपेन्निशि ।
देवर्षिर्नारदः प्राह एतदाचारलक्षणम् ॥ १२.१९१.७ ॥
ஈரமான கைகளுடன் எழக்கூடாது; இரவில் ஈரமான கால்களுடன் உறங்கக்கூடாது. தேவரிஷி நாரதர் இதுவே நல்லொழுக்கத்தின் அடையாளம் என்றார்.
12.191.8
शोचिष्केशमनड्वाहं देवगोष्ठं चतुष्पथम् ।
ब्राह्मणं धार्मिकं चैव नित्यं कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥ १२.१९१.८ ॥
சுடர்முடி (அக்னி), காளை, தேவர்களின் கொட்டில், நாற்சந்தி, பிராமணன், தர்மசீலன் ஆகியோரை எப்போதும் வலமாகச் சுற்ற வேண்டும்.
12.191.9
अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च ।
सामात्यं भोजनं भृत्यैः पुरुषस्य प्रशस्यते ॥ १२.१९१.९ ॥
விருந்தினர்கள், எல்லா ஏவலர்கள், உறவினர்கள் ஆகியோருடனும், அமைச்சர்களுடனும், பணியாளர்களுடனும் சேர்ந்து உண்பது மனிதனுக்குப் புகழ்ச்சிக்குரியது.
12.191.10
सायंप्रातर्मनुष्याणामशनं वेदनिर्मितम् ।
नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासी तथा भवेत् ॥ १२.१९१.१० ॥
மனிதர்களின் உணவு மாலையிலும் காலையிலும் வேதம் விதித்ததாகும்; நடுவே உண்பது விதிக்கப்படவில்லை என்று காணப்படுகிறது; அவ்வாறே உபவாசமிருப்பவராக அவர் இருக்க வேண்டும்.
12.191.11
होमकाले तथ्ना जुह्वन्नृतुकाले तथा व्रजन् ।
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ब्रह्मचारी तथा भवेत् ॥ १२.१९१.११ ॥
ஹோம காலத்தில் ஆகுதி செய்பவனும், ருதுகாலத்தில் செல்பவனும், பிறன்மனைவியை நாடாத அறிவுடையவனும், அவ்வாறே பிரம்மசாரியாக இருக்க வேண்டும்.
12.191.12
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् ।
तज्जनाः पर्युपासन्ते सत्यं सन्तः समासते ॥ १२.१९१.१२ ॥
பிராமணனின் எச்சம் அமிருதம்; அதைத் தாய் இதயத்தில் வைத்திருக்கிறாள். அதை மக்கள் பற்றிக்கொள்கிறார்கள்; உண்மையில் நல்லோர் அதில் வாழ்கிறார்கள்.
12.191.13
लोष्टमदीं तृणच्छेदी नखखादी तु यो नरः ।
नित्योच्छिष्टः संकसुको नेहायुर्विन्दते महत् ॥ १२.१९१.१३ ॥
மண்கட்டிகளை உடைப்பவனும், புல்லை வெட்டுபவனும், நகம் கடிப்பவனும், எப்போதும் எச்சில்பட்டவனும், சோம்பேறியும், ஒழுங்கற்றவனுமான மனிதன் இவ்வுலகில் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவதில்லை.
12.191.14
यजुषा संस्कृतं मांसं निवृत्तो मांसभक्षणात् ।
भक्षयेन्न वृथामांसं पृष्ठमांसं च वर्जयेत् ॥ १२.१९१.१४ ॥
யஜுர்வேத மந்திரத்தால் புனிதமாக்கப்பட்ட இறைச்சியை, இறைச்சி உண்பதைத் துறந்தவன் உண்ணலாம்; வீணான இறைச்சியை உண்ணக்கூடாது; முதுகு இறைச்சியையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
12.191.15
स्वदेशे परदेशे वा अतिर्थि नोपवासयेत् ।
काम्यकर्मफलं लब्ध्वा गुरूणामुपपादयेत् ॥ १२.१९१.१५ ॥
சொந்த நாட்டிலோ அன்னிய நாட்டிலோ விருந்தினரைப் பட்டினி போட வைக்கக்கூடாது; விருப்பக் கர்மத்தின் பலனைப் பெற்றால் அதை ஆசிரியர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்.
12.191.16
गुरूणामासनं देयं कर्तव्यं चाभिवादनम् ।
गुरूनभ्यर्च्य युज्येत आयुषा यशसा श्रिया ॥ १२.१९१.१६ ॥
ஆசிரியர்களுக்கு இருக்கை அளிக்க வேண்டும்; அவர்களை வணங்க வேண்டும்; பெரியோர்களை வழிபட்டால் நீண்ட ஆயுள், புகழ், செல்வம் ஆகியவற்றை அடைவான்.
12.191.17
नेक्षेतादित्यमुद्यन्तं न च नग्नां परस्त्रियम् ।
मैथुनं सततं धर्म्यं गुह्ये चैव समाचरेत् ॥ १२.१९१.१७ ॥
உதிக்கும் சூரியனைப் பார்க்கக்கூடாது; நிர்வாணமான பிறன் மனைவியையும் பார்க்கக்கூடாது; புணர்ச்சி எப்போதும் தர்மத்திற்கு உகந்ததாக, இரகசியமாகவே செய்ய வேண்டும்.
12.191.18
तीर्थानां हृदयं तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचिः ।
सर्वमार्यकृतं धर्म्यं वालसंस्पर्शनानि च ॥ १२.१९१.१८ ॥
தீர்த்தங்களின் உள்ளமே தீர்த்தம்; தூய்மையானவர்களின் உள்ளமே தூய்மை; ஆரியர்கள் செய்வதெல்லாம் தர்மத்திற்கு உகந்தது; முடியைத் தொடுவதும் அவ்வாறே.
12.191.19
दर्शनेदर्शने नित्यं सुखप्रश्नमुदाहरेत् ।
सायं प्रातश्च विप्राणां प्रदिष्टमभिवादनम् ॥ १२.१९१.१९ ॥
சந்திக்கும்போதும் பிரியும்போதும் எப்போதும் நலம் விசாரிக்க வேண்டும்; அந்தணர்களுக்கு மாலையிலும் காலையிலும் வணக்கம் செலுத்துவது விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
12.191.20
देवगोष्ठे गवां मध्ये ब्राह्मणानां क्रियापथे ।
स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत् ॥ १२.१९१.२० ॥
கோயில் முற்றத்தில், பசுக்களின் நடுவில், அந்தணர்களின் சடங்கு வழியில், வேதபாராயணத்திலும் உணவிலும் வலது கையை உயர்த்த வேண்டும்.
12.191.21
सायं प्रातश्च विप्राणां पूजनं च यथाविधि ।
पण्यानां शोभते पण्यं कृषीणामृद्ध्यतां कृषिः।
बहुकारं च सस्यानां वाह्ये वाहो गवां तथा ॥ १२.१९१.२१ ॥
மாலையிலும் காலையிலும் விதிப்படி அந்தணர்களை வழிபட வேண்டும். வணிகருக்கு அவர்களின் சரக்கே அழகு; செழிக்க விரும்புவோருக்கு உழவு; பயிர்களின் மிகுந்த விளைச்சலும் வெளியே மாடுகள் ஏர் இழுப்பதும் அவ்வாறே.
12.191.22
संपन्नं भोजने नित्यं पानीये तर्पणं तथा ।
सुशृतं पायसे ब्रूयाद्यवाग्वां कृसरे तथा ॥ १२.१९१.२२ ॥
உணவு எப்போதும் நன்கு ஆயத்தமாக உள்ளது என்றும், பானத்தில் திருப்தி என்றும் கூற வேண்டும்; அவ்வாறே பாயசத்தை நன்கு வெந்தது என்றும், யவாகூவிலும் கிருசரத்திலும் அப்படியே சொல்ல வேண்டும்.
12.191.23
श्मश्रुकर्मणि संप्राप्ते क्षुते स्नानेऽथ भोजने ।
व्याधितानां च सर्वेषामायुष्ममभिनन्दनम् ॥ १२.१९१.२३ ॥
முகச்சவரம் செய்யும்போதும், தும்மும்போதும், நீராடும்போதும், உணவின்போதும், நோயுற்ற அனைவருக்கும் 'நீண்ட ஆயுளுடன் இரு' என்று வாழ்த்த வேண்டும்.
12.191.24
प्रत्यादित्यं न मेहेत न पश्येदात्मनः शकृत् ।
सुतैः स्त्रिया च शयनं सह भोज्यं च वर्जयेत् ॥ १२.१९१.२४ ॥
சூரியனுக்கு எதிரே சிறுநீர் கழிக்கக் கூடாது; தனது மலத்தைப் பார்க்கக் கூடாது; மகன்களுடனும் மனைவியுடனும் ஒன்றாகப் படுப்பதையும் ஒன்றாக உண்பதையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
12.191.25
त्वंकारं नामधेयं च ज्येष्ठानां परिवर्जयेत् ।
अवराणां समानानामुभयं नैव दुष्यति ॥ १२.१९१.२५ ॥
மூத்தவர்களை 'த்வம்' என்று அழைப்பதையும் அவர்களின் பெயரைச் சொல்வதையும் விட்டுவிட வேண்டும்; இளையவர்களிடமும் சமமானவர்களிடமும் இரண்டும் குற்றமாகாது.
12.191.26
हृदयं पापवृत्तानां पापमाख्याति वैकृतम् ।
ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने ॥ १२.१९१.२६ ॥
பாவச் செயல் செய்வோரின் உள்ளம் அவர்களின் பாவத்தையும் கேட்டையும் வெளிப்படுத்தும்; அறிந்தே செய்த பாவத்தை பெரிய மக்கள் முன் மறைப்பவர்கள் அழிவார்கள்.
12.191.27
ज्ञानपूर्वकृतं पापं छादयन्त्यबहुश्रुताः ।
नैनं मनुष्याः पश्यन्ति पश्यन्त्येव दिवौकसः ॥ १२.१९१.२७ ॥
அறிந்தே செய்த பாவத்தை கல்வி குறைந்தவர்கள் மறைக்கிறார்கள்; மனிதர்கள் இதைக் காண்பதில்லை, ஆனால் தேவர்கள் நிச்சயம் காண்கிறார்கள்.
12.191.28
पापेनापिहितं पापं पापमेवानुवर्तते ।
धर्मेणापिहितो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते।
धार्मिकेण कृतो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते ॥ १२.१९१.२८ ॥
பாவத்தால் மறைக்கப்பட்ட பாவம் பாவத்தையே பின்தொடரும்; தர்மத்தால் மறைக்கப்பட்ட தர்மம் தர்மத்தையே பின்தொடரும்; தர்மவான் செய்த தர்மம் தர்மத்தையே பின்தொடரும்.
12.191.29
पापं कृतं न स्मरतीह मूढो ।
विवर्तमानस्य तदेति कर्तुः।
राहुर्यथा चन्द्रमुपैति चापि ।
तथाऽबुधं पापमुपैति कर्म ॥ १२.१९१.२९ ॥
மூடன் செய்த பாவத்தை இங்கு நினைவில் கொள்வதில்லை; ஆனால் சுழன்று திரும்பும் அந்தப் பாவம் செய்தவனிடமே வந்து சேரும், ராகு சந்திரனை அணுகுவது போல; அறிவிலிக்கு அவன் பாவச் செயல் வந்தடையும்.
12.191.30
आशया संचितं द्रव्यं दुःखेनैवोपभुज्यते ।
तद्बुधा न प्रशंसन्ति मरणं न प्रतीक्षते ॥ १२.१९१.३० ॥
ஆசையால் சேர்த்த செல்வம் துன்பத்துடனேயே அனுபவிக்கப்படுகிறது; அறிஞர்கள் அதைப் போற்றுவதில்லை, மரணமும் அதற்காகக் காத்திருப்பதில்லை.
12.191.31
मानसं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
तस्मात्सर्वेषु भूतेषु मनसा शिवमाचरेत् ॥ १२.१९१.३१ ॥
ஞானிகள் தர்மம் எல்லா உயிரினங்களின் மனத்தில் இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர். ஆகையால் எல்லா உயிரினங்களிடமும் மனத்தால் நன்மையையே செய்ய வேண்டும்.
12.191.32
एक एव चरेद्धर्मं नास्ति धर्मे सहायता ।
केवलं विधिमासाद्य सहायः किं करिष्यति ॥ १२.१९१.३२ ॥
ஒருவனே தர்மத்தை ஆற்ற வேண்டும்; தர்மத்தில் உதவி இல்லை. விதியை அடைந்த பிறகு உதவியாளன் என்ன செய்வான்?
12.191.33
धर्मो योनिर्मनुष्याणां देवानाममृतं दिवि ।
प्रेत्यभावे सुखं धर्माच्न्छश्वत्तैरुपभुज्यते ॥ १२.१९१.३३ ॥
தர்மமே மனிதர்களின் பிறப்பிடம்; தேவர்களுக்கு வானில் அமிர்தம். மரணத்திற்குப் பின்னான இன்பம் தர்மத்தால் வருகிறது; அவர்கள் அதை என்றென்றும் அனுபவிக்கின்றனர்.