Mahābhārata · Adhyāya 12.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.191.1
आचारस्य विधिं तात प्रोच्यमानं त्वयाऽनघ ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१९१.१ ॥
Querido, sem mácula, desejo ouvir a regra da conduta correta que proclamas. Conhecedor do dharma, a meu ver és onisciente.
12.191.2
दुराचारा दुर्विचेष्टा दुष्प्रज्ञाः प्रियसाहसाः ।
असन्तस्त्वभिविख्याताः सन्तश्चाचारलक्षणाः ॥ १२.१९१.२ ॥
Os de conduta perversa, mau comportamento, juízo fraco e gosto por ações temerárias são os não-bons, e tornam-se famosos; os sinais dos bons aparecem em sua conduta.
12.191.3
पुरीषं यदि वा मूत्रं ये न कुवन्ति मानवाः ।
राजमार्गे गवां मध्ये धान्यमध्ये शिवालये।
अग्न्यगारे तथा तीरे ये न कुर्वन्ति ते शुभाः ॥ १२.१९१.३ ॥
Aqueles que não defecam nem urinam na estrada real, entre as vacas, no meio do grão, em um santuário de Śiva, na casa do fogo ou na margem do rio, são auspiciosos.
12.191.4
शौचमावश्यकं कृत्वा देवतानां च तर्पणम् ।
धर्ममाहुर्मनुष्याणामुपस्पृश्य नदीं तरेत् ॥ १२.१९१.४ ॥
Tendo feito a purificação necessária e a libação aos deuses, chamam isso o dharma dos homens; tendo bebido água ritualmente, deve-se atravessar o rio.
12.191.5
सूर्यं सदोपतिष्ठेन न स्वपेद्भास्करोदये ।
सायंप्रातर्जपेत्सन्ध्यां तिष्ठन्पूर्वां तथेतराम् ॥ १२.१९१.५ ॥
Deve-se sempre honrar o sol e não dormir ao nascer do sol. De manhã e à tarde deve-se recitar a oração do crepúsculo, a da manhã de pé, e igualmente a outra.
12.191.6
पञ्चार्द्रो भोजनं भुञ्ज्यात्प्राद्भुखो मौनमास्थितः ।
न निन्द्यादन्नभक्ष्यांश्च स्वादुस्वादु च भक्षयेत् ॥ १२.१९१.६ ॥
Tendo umedecido as cinco partes, voltado para o leste, guardando silêncio, deve-se comer; não se deve desprezar o alimento comestível, e deve-se comer o mais saboroso dos saborosos.
12.191.7
नार्द्रपाणिः समुत्तिष्ठेन्नार्द्रपादः स्वपेन्निशि ।
देवर्षिर्नारदः प्राह एतदाचारलक्षणम् ॥ १२.१९१.७ ॥
Não se deve levantar com as mãos molhadas nem dormir à noite com os pés molhados; isto, disse o sábio divino Nārada, é a marca da boa conduta.
12.191.8
शोचिष्केशमनड्वाहं देवगोष्ठं चतुष्पथम् ।
ब्राह्मणं धार्मिकं चैव नित्यं कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥ १२.१९१.८ ॥
Deve-se sempre circunvagar, mantendo o lado direito voltado para, o de cabelos de chama (Agni), o touro, o curral divino, a encruzilhada, o brâmane e o homem justo.
12.191.9
अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च ।
सामात्यं भोजनं भृत्यैः पुरुषस्य प्रशस्यते ॥ १२.१९१.९ ॥
É louvado que um homem coma juntamente com os seus hóspedes, com todos os seus servos, parentes e ministros, e com os seus dependentes.
12.191.10
सायंप्रातर्मनुष्याणामशनं वेदनिर्मितम् ।
नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासी तथा भवेत् ॥ १२.१९१.१० ॥
As refeições dos homens, de manhã e à noite, são prescritas pelo Veda; comer entre elas não é visto como prescrito, e assim deve-se permanecer em jejum.
12.191.11
होमकाले तथ्ना जुह्वन्नृतुकाले तथा व्रजन् ।
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ब्रह्मचारी तथा भवेत् ॥ १२.१९१.११ ॥
Oferecendo no tempo do sacrifício, indo na estação própria, o sábio sem outra mulher deve igualmente ser um brahmacārin.
12.191.12
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् ।
तज्जनाः पर्युपासन्ते सत्यं सन्तः समासते ॥ १२.१९१.१२ ॥
O resto de um brâmane é néctar, posto no coração pela mãe; as pessoas o servem, e de fato os bons nele habitam.
12.191.13
लोष्टमदीं तृणच्छेदी नखखादी तु यो नरः ।
नित्योच्छिष्टः संकसुको नेहायुर्विन्दते महत् ॥ १२.१९१.१३ ॥
O homem que quebra torrões de terra, corta capim, rói as unhas, está sempre contaminado por restos de comida e é preguiçoso e descuidado, não alcança uma vida longa neste mundo.
12.191.14
यजुषा संस्कृतं मांसं निवृत्तो मांसभक्षणात् ।
भक्षयेन्न वृथामांसं पृष्ठमांसं च वर्जयेत् ॥ १२.१९१.१४ ॥
Quem se absteve de comer carne pode comer carne consagrada com um mantra do Yajurveda; não deve comer carne em vão e deve evitar a carne das costas.
12.191.15
स्वदेशे परदेशे वा अतिर्थि नोपवासयेत् ।
काम्यकर्मफलं लब्ध्वा गुरूणामुपपादयेत् ॥ १२.१९१.१५ ॥
Seja na própria terra ou em terra estrangeira, não se deve fazer jejuar um hóspede; tendo obtido o fruto de um rito desejado, deve oferecê-lo aos mestres.
12.191.16
गुरूणामासनं देयं कर्तव्यं चाभिवादनम् ।
गुरूनभ्यर्च्य युज्येत आयुषा यशसा श्रिया ॥ १२.१९१.१६ ॥
Deve-se oferecer um assento aos mestres e saudá-los com reverência; honrando os mestres e os mais velhos, uma pessoa se une a uma vida longa, fama e prosperidade.
12.191.17
नेक्षेतादित्यमुद्यन्तं न च नग्नां परस्त्रियम् ।
मैथुनं सततं धर्म्यं गुह्ये चैव समाचरेत् ॥ १२.१९१.१७ ॥
Não se deve olhar para o sol nascente, nem para uma mulher nua que seja esposa de outro; a união sexual deve ser sempre praticada de modo lícito e em segredo.
12.191.18
तीर्थानां हृदयं तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचिः ।
सर्वमार्यकृतं धर्म्यं वालसंस्पर्शनानि च ॥ १२.१९१.१८ ॥
O coração dos lugares sagrados é o lugar sagrado, e o coração dos puros é a pureza; tudo o que é feito pelos nobres é conforme o dharma, e também o é o tocar nos cabelos.
12.191.19
दर्शनेदर्शने नित्यं सुखप्रश्नमुदाहरेत् ।
सायं प्रातश्च विप्राणां प्रदिष्टमभिवादनम् ॥ १२.१९१.१९ ॥
No encontro e na ausência, deve-se sempre perguntar pelo bem-estar; aos brâmanes prescreve-se a saudação à noite e de manhã.
12.191.20
देवगोष्ठे गवां मध्ये ब्राह्मणानां क्रियापथे ।
स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत् ॥ १२.१९१.२० ॥
No pátio de um templo, entre as vacas, no caminho dos ritos dos brâmanes, durante a recitação védica e na refeição, deve-se erguer a mão direita.
12.191.21
सायं प्रातश्च विप्राणां पूजनं च यथाविधि ।
पण्यानां शोभते पण्यं कृषीणामृद्ध्यतां कृषिः।
बहुकारं च सस्यानां वाह्ये वाहो गवां तथा ॥ १२.१९१.२१ ॥
À tarde e de manhã, deve-se honrar os brâmanes segundo a norma. A mercadoria adorna o mercador, e a lavoura adorna os que desejam prosperar; a abundância das colheitas e os bois puxando o arado lá fora são igualmente assim.
12.191.22
संपन्नं भोजने नित्यं पानीये तर्पणं तथा ।
सुशृतं पायसे ब्रूयाद्यवाग्वां कृसरे तथा ॥ १२.१९१.२२ ॥
Deve-se sempre dizer que a comida está bem preparada e que a bebida satisfaz; igualmente, dizer que o arroz-doce está bem cozido, e assim também a papa de cevada e o arroz de gergelim.
12.191.23
श्मश्रुकर्मणि संप्राप्ते क्षुते स्नानेऽथ भोजने ।
व्याधितानां च सर्वेषामायुष्ममभिनन्दनम् ॥ १२.१९१.२३ ॥
Na barba feita, no espirro, no banho e na refeição, e a todos os doentes, deve-se oferecer a bênção: «que vivas muito».
12.191.24
प्रत्यादित्यं न मेहेत न पश्येदात्मनः शकृत् ।
सुतैः स्त्रिया च शयनं सह भोज्यं च वर्जयेत् ॥ १२.१९१.२४ ॥
Não se deve urinar virado para o sol, nem olhar os próprios excrementos; deve-se evitar dormir com filhos e esposa, e também comer com eles.
12.191.25
त्वंकारं नामधेयं च ज्येष्ठानां परिवर्जयेत् ।
अवराणां समानानामुभयं नैव दुष्यति ॥ १२.१९१.२५ ॥
Deve-se evitar tratar os mais velhos por 'tu' (tvaṃ) e pronunciar seu nome; com os mais novos e iguais, as duas formas não são faltosas.
12.191.26
हृदयं पापवृत्तानां पापमाख्याति वैकृतम् ।
ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने ॥ १२.१९१.२६ ॥
O coração dos de conduta pecaminosa revela seu pecado e sua perversão; os que ocultam diante da grande assembleia um pecado cometido consciente perecem.
12.191.27
ज्ञानपूर्वकृतं पापं छादयन्त्यबहुश्रुताः ।
नैनं मनुष्याः पश्यन्ति पश्यन्त्येव दिवौकसः ॥ १२.१९१.२७ ॥
Os pouco instruídos ocultam o pecado cometido conscientemente; os homens não o veem, mas os habitantes do céu, os deuses, certamente o veem.
12.191.28
पापेनापिहितं पापं पापमेवानुवर्तते ।
धर्मेणापिहितो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते।
धार्मिकेण कृतो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते ॥ १२.१९१.२८ ॥
O pecado encoberto pelo pecado segue apenas o pecado; o dharma encoberto pelo dharma segue apenas o dharma; o dharma praticado pelo justo segue apenas o dharma.
12.191.29
पापं कृतं न स्मरतीह मूढो ।
विवर्तमानस्य तदेति कर्तुः।
राहुर्यथा चन्द्रमुपैति चापि ।
तथाऽबुधं पापमुपैति कर्म ॥ १२.१९१.२९ ॥
O insensato não se lembra do pecado que cometeu; contudo, esse pecado, ao retornar, alcança o autor, assim como Rāhu se aproxima da lua; assim o ato pecaminoso chega ao ignorante.
12.191.30
आशया संचितं द्रव्यं दुःखेनैवोपभुज्यते ।
तद्बुधा न प्रशंसन्ति मरणं न प्रतीक्षते ॥ १२.१९१.३० ॥
A riqueza acumulada pela esperança só se desfruta com sofrimento; os sábios não a louvam, e a morte não a espera.
12.191.31
मानसं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
तस्मात्सर्वेषु भूतेषु मनसा शिवमाचरेत् ॥ १२.१९१.३१ ॥
Os sábios dizem que o dharma está na mente de todos os seres; por isso, para com todos os seres deve-se agir para o bem com a mente.
12.191.32
एक एव चरेद्धर्मं नास्ति धर्मे सहायता ।
केवलं विधिमासाद्य सहायः किं करिष्यति ॥ १२.१९१.३२ ॥
Um só deve praticar o dharma, pois no dharma não há ajuda. Quando alguém alcança o destino sozinho, o que fará um auxiliar?
12.191.33
धर्मो योनिर्मनुष्याणां देवानाममृतं दिवि ।
प्रेत्यभावे सुखं धर्माच्न्छश्वत्तैरुपभुज्यते ॥ १२.१९१.३३ ॥
O dharma é a origem dos humanos, e para os deuses há néctar no céu. A felicidade após a morte vem do dharma, e eles a desfrutam eternamente.