مهابهاراتا · أدهيايا 12.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.193.1
हन्त वक्ष्यामि ते पार्थ ध्यानयोगं चतुर्विधम् ।
यं ज्ञात्वा शाश्वतीं सिद्धिं गच्छन्तीह महर्षयः ॥ १२.१९३.१ ॥
قال بهيشما: هاأنذا، يا بارثا، أخبرك بيوغا التأمل ذات الأنواع الأربعة، التي بمعرفتها يبلغ كبار الحكماء هنا الكمال الأبدي.
12.193.2
यथा स्वनुष्ठितं ध्यानं तथा कुर्वन्ति योगिनः ।
महर्षयो ज्ञानतृप्ता निर्वाणगतमानसाः ॥ १२.१९३.२ ॥
كما يمارس اليوغيون التأمل المتقن، كذلك يفعل كبار الحكماء، المكتفون بالمعرفة، الذين قلوبهم منصرفة إلى النيرفانا.
12.193.3
नावर्तन्ते पुनः पार्थ मुक्ताः संसारदोषतः ।
अन्मदोषपरिक्षीणाः स्वभावे पर्युपस्थिताः ॥ १२.१९३.३ ॥
يا بارثا، المتحررون من عيوب الوجود الدنيوي لا يعودون ثانية؛ وقد زالت عيوب الميلاد، فيستقرون في طبيعتهم.
12.193.4
निर्द्वन्द्वा नित्यसत्वस्था विमुक्तिं नित्यमश्रिताः ।
असङ्गीन्यविवादीनि मनः शान्तिकराणि च ॥ १२.१९३.४ ॥
متجاوزون ثنائيات الأضداد، ثابتون دوماً في الصفاء، ملتجئون دوماً إلى التحرر، لهم عقل غير متعلق، خالٍ من الجدل، جالب للسكينة.
12.193.5
तत्र ध्यानेन संश्लिष्टमेकाग्रे धारयेन्मनः ।
तत्र च ध्यानसंरोधादथ ज्ञानी भवत्युत ॥ १२.१९३.५ ॥
هناك، متحداً بالتأمل اتحاداً وثيقاً، ينبغي أن يثبّت العقل على نقطة واحدة؛ وهناك، بضبط التأمل، يصبح المرء حقاً عالماً.
12.193.6
चतुर्विधेषु भावेषु योऽर्थसक्तः सदैव हि ।
तज्ज्ञात्वा वास्तवं तेषामर्थेषु परिवर्तते।
पिण्डीकृत्येन्द्रियग्राममासीनः काष्ठवन्मुनिः ॥ १२.१९३.६ ॥
من بين الأحوال الأربعة، من كان دائماً متعلقاً بالموضوعات، فإنه وإن عرف طبيعتها الحقيقية، يظل يدور بين الموضوعات؛ أما الحكيم فيجمع مجموعة الحواس ويجلس كجذع خشب.
12.193.7
शब्दं न विन्देच्छ्रोत्रेण त्वचा स्पर्शं न वेदयेत् ।
रूपं न चक्षुषा विद्याज्जिह्वया न रसांस्तथा ॥ १२.१९३.७ ॥
لا يُدرِك الصوت بالأذن، ولا يحسّ اللمس بالجلد؛ ولا يعرف الصورة بالعين، ولا الطعوم باللسان كذلك.
12.193.8
घ्रेयाण्यपि च सर्वाणि जह्याद्राणेन योगवित् ।
पञ्चवर्गप्रमाथीनि नेच्छेच्चैतानि वीर्यवान् ॥ १२.१९३.८ ॥
على عارف اليوغا أن يترك بالأنف كل الروائح أيضاً؛ ولا يشتهي الشجاع هذه التي تُثير الفئات الخمس.
12.193.9
ततो मनसि संसृज्य पञ्चवर्ग विचक्षणः ।
समादध्यान्मनो भ्रान्तमिन्द्रियैः सह पञ्चमिः ॥ १२.१९३.९ ॥
ثم ينبغي للعاقل، بعدما يجمع الفئات الخمس في القلب، أن يُركّز العقل الشارد مع الحواس الخمس.
12.193.10
विसंचारि निरालम्बं पञ्चद्वारं चलाचलम् ।
पूर्वं ध्यानपदे धीरः समादध्यान्मनो नरः ॥ १२.१९३.१० ॥
على الرجل الثابت أن يُركّز أولاً العقلَ المتقلّب، الذي لا سند له، ذا الأبواب الخمسة، المضطرب، في مكان التأمل.
12.193.11
इन्द्रियाणि मनश्चैव यदा पिण्डीकरोत्ययम् ।
एव ध्यानपथः पूर्वो मया समनुवर्णितः ॥ १२.१९३.११ ॥
حين يجمع هذا الإنسان الحواس والعقل في كتلة واحدة، فهذا هو مسلك التأمل الأول الذي وصفته.
12.193.12
तस्य तत्पूर्वसंरुद्धमात्सषष्ठं मनोऽन्तरा ।
स्फुरिष्यति समुद्धान्तं विद्युदम्बुधरे यथा ॥ १२.१९३.१२ ॥
سيلمع عقله، المكبوح من قبل، ومع النفس سادساً، من الداخل مضطرباً كالبرق في السحاب.
12.193.13
जलबिन्दुर्यथा लोलः पर्णस्थः सर्वतश्चलः ।
एवमेवास्य तच्चित्तं भ्रमति ध्यानवर्त्मनि ॥ १२.१९३.१३ ॥
كقطرة ماء على ورقة، ترتعش وتتحرك في كل اتجاه، هكذا يتجول ذهنه في طريق التأمل.
12.193.14
समाहितं क्षणं किंचिद्ध्यानवर्त्मनि तिष्ठति ।
पुनर्वायुपथं प्राप्तं मनो भवति वायुवत् ॥ १२.१९३.१४ ॥
على طريق التأمل يقف ذلك الذهن لحظة قليلة مجتمعاً، ثم إذا بلغ طريق الريح مرة أخرى صار الذهن كالريح.
12.193.15
अनिर्वेदो गतक्लेशो गततन्द्रीरमत्सरः ।
समादध्यात्पुनश्चेतो ध्यानेन ध्यानयोगवित् ॥ १२.१९३.१५ ॥
ينبغي لمن لا يقنط، ومن تخلّص من الكدر، ومن لا كسل فيه ولا حسد، ومن يعرف يوغا التأمل، أن يجمع ذهنه مرة أخرى بالتأمل.
12.193.16
विचारश्च विवेकश्च वितर्कश्चोपजायते ।
मुनेः समादधानस्य प्रथमं ध्यानमादितः ॥ १२.१९३.१६ ॥
يظهر لدى الحكيم المتجمّع للذهن، منذ بداية التأمل أولاً، التفكّر والتمييز والاستدلال.
12.193.17
मनसा क्लिश्यमानस्तु समाधानं च कारयेत् ।
न निर्वेदं मुनिर्गच्छेत्कुर्यादेवात्मनो हितम् ॥ १२.१९३.१७ ॥
ينبغي أن يُحدث الذهن الاتزان حتى وإن أُصيب بالضيق؛ ولا يقع الحكيم في اليأس، بل يفعل ما فيه خيره.
12.193.18
पांसुभस्मकरीषाणां यथा वै राशयश्चिताः ।
सहसा वारिणा सिक्ता न यान्ति परिभावनम् ॥ १२.१९३.१८ ॥
كما أن أكوام التراب والرماد وأرغفة الروث، وإن رُشّت فجأة بالماء، لا تنحل،
12.193.19
किंचित्स्निग्धं यथा च स्याच्छुष्कचूर्णमभावितम् ।
क्रमशस्तु शनैर्गच्छेत्सर्वं तत्परिभावनम् ॥ १२.१९३.१९ ॥
كالمسحوق الجاف الذي لم يُبلَّ بعد، وقد يكون فيه بعض الرطوبة، فيتشرّب شيئاً فشيئاً وبالتدريج كلّه، فذلك هو التشرّب التام.
12.193.20
एवमेवेन्द्रियग्रामं शनैः संपरिभावयेत् ।
संहरेत्क्रमशश्चैनं स सम्यक्प्रशमिष्यति ॥ १२.१९३.२० ॥
وبالمثل ينبغي أن يُعدّ مجموعُ الحواس شيئاً فشيئاً إعداداً حسناً؛ فإذا كفّها تدريجياً هدأت تماماً.
12.193.21
स्वयमेव मनश्चैवं पञ्चवर्गं च भारत ।
पूर्वं ध्यानपथे स्थाप्य नित्ययोगेन शाम्यति ॥ १२.१९३.२१ ॥
يا بهارata، إن العقل نفسه، وكذلك المجموعات الخمس، إذا أُقيمت أولاً على طريق التأمل، هدأت بالممارسة الدائمة لليوغا.
12.193.22
न तत्पुरुषकारेण न च दैवेन केनचित् ।
सुखमेष्यति तत्तस्य न भवन्ति विपत्तयः ॥ १२.१९३.२२ ॥
ليس ذلك بجهد بشري، ولا بأي قدر؛ بل سينال تلك السعادة، ولا تصيبه النوائب.
12.193.23
सुखेन तेन संयुक्तो रस्यते ध्यानकर्मणि ।
गच्छन्ति योगिनो ह्येवं निर्वाणं तन्निरामयम् ॥ १२.१९३.२३ ॥
متحدًا بتلك السعادة، يبتهج في عمل التأمل؛ وهكذا يبلغ اليوغيون ذلك الخلاص الخالي من العلل.