Mahābhārata · Adhyāya 12.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.193.1
हन्त वक्ष्यामि ते पार्थ ध्यानयोगं चतुर्विधम् ।
यं ज्ञात्वा शाश्वतीं सिद्धिं गच्छन्तीह महर्षयः ॥ १२.१९३.१ ॥
Bhīṣma disse: Vem, Pārtha, eu te direi o yoga da meditação em quatro formas, pelo conhecimento do qual os grandes sábios alcançam aqui a perfeição eterna.
12.193.2
यथा स्वनुष्ठितं ध्यानं तथा कुर्वन्ति योगिनः ।
महर्षयो ज्ञानतृप्ता निर्वाणगतमानसाः ॥ १२.१९३.२ ॥
Como os iogues praticam bem a meditação, assim fazem os grandes sábios, saciados de conhecimento, com a mente voltada ao nirvāṇa.
12.193.3
नावर्तन्ते पुनः पार्थ मुक्ताः संसारदोषतः ।
अन्मदोषपरिक्षीणाः स्वभावे पर्युपस्थिताः ॥ १२.१९३.३ ॥
Pārtha, libertos das falhas da existência mundana, não retornam mais; desgastados os defeitos do nascimento, permanecem em sua própria natureza.
12.193.4
निर्द्वन्द्वा नित्यसत्वस्था विमुक्तिं नित्यमश्रिताः ।
असङ्गीन्यविवादीनि मनः शान्तिकराणि च ॥ १२.१९३.४ ॥
Livres dos pares de opostos, sempre firmes na pureza, sempre refugiados na libertação, possuem uma mente desapegada, livre de disputa e que traz paz.
12.193.5
तत्र ध्यानेन संश्लिष्टमेकाग्रे धारयेन्मनः ।
तत्र च ध्यानसंरोधादथ ज्ञानी भवत्युत ॥ १२.१९३.५ ॥
Ali, unido estreitamente pela meditação, deve-se fixar a mente num único ponto; e ali, pela restrição da meditação, torna-se de fato um conhecedor.
12.193.6
चतुर्विधेषु भावेषु योऽर्थसक्तः सदैव हि ।
तज्ज्ञात्वा वास्तवं तेषामर्थेषु परिवर्तते।
पिण्डीकृत्येन्द्रियग्राममासीनः काष्ठवन्मुनिः ॥ १२.१९३.६ ॥
Entre os estados de quatro tipos, quem está sempre apegado aos objetos, embora conheça sua verdadeira natureza, continua girando entre os objetos; mas o sábio, tendo reunido o conjunto dos sentidos, senta-se como um tronco de madeira.
12.193.7
शब्दं न विन्देच्छ्रोत्रेण त्वचा स्पर्शं न वेदयेत् ।
रूपं न चक्षुषा विद्याज्जिह्वया न रसांस्तथा ॥ १२.१९३.७ ॥
Que não perceba o som pelo ouvido, nem sinta o toque pela pele; que não conheça a forma pelo olho, nem os sabores pela língua.
12.193.8
घ्रेयाण्यपि च सर्वाणि जह्याद्राणेन योगवित् ।
पञ्चवर्गप्रमाथीनि नेच्छेच्चैतानि वीर्यवान् ॥ १२.१९३.८ ॥
O conhecedor do yoga deve abandonar também todos os odores pelo nariz; o homem valoroso não deve desejar estes, que agitam os cinco grupos.
12.193.9
ततो मनसि संसृज्य पञ्चवर्ग विचक्षणः ।
समादध्यान्मनो भ्रान्तमिन्द्रियैः सह पञ्चमिः ॥ १२.१९३.९ ॥
Então o discernidor, unindo na mente os cinco grupos, deve concentrar a mente errante junto com os cinco sentidos.
12.193.10
विसंचारि निरालम्बं पञ्चद्वारं चलाचलम् ।
पूर्वं ध्यानपदे धीरः समादध्यान्मनो नरः ॥ १२.१९३.१० ॥
O homem firme deve primeiro concentrar a mente — errante, sem apoio, com cinco portas, instável — no lugar da meditação.
12.193.11
इन्द्रियाणि मनश्चैव यदा पिण्डीकरोत्ययम् ।
एव ध्यानपथः पूर्वो मया समनुवर्णितः ॥ १२.१९३.११ ॥
Quando este reúne os sentidos e a mente numa única massa, este é o primeiro caminho da meditação que descrevi.
12.193.12
तस्य तत्पूर्वसंरुद्धमात्सषष्ठं मनोऽन्तरा ।
स्फुरिष्यति समुद्धान्तं विद्युदम्बुधरे यथा ॥ १२.१९३.१२ ॥
Sua mente, antes contida, com o eu como sexto, cintilará por dentro, agitada, como o relâmpago na nuvem.
12.193.13
जलबिन्दुर्यथा लोलः पर्णस्थः सर्वतश्चलः ।
एवमेवास्य तच्चित्तं भ्रमति ध्यानवर्त्मनि ॥ १२.१९३.१३ ॥
Como uma gota d'água pousada numa folha, trêmula e movendo-se em todas as direções, assim sua mente vagueia pelo caminho da meditação.
12.193.14
समाहितं क्षणं किंचिद्ध्यानवर्त्मनि तिष्ठति ।
पुनर्वायुपथं प्राप्तं मनो भवति वायुवत् ॥ १२.१९३.१४ ॥
No caminho da meditação, aquela mente permanece por um instante algo concentrada; depois, ao alcançar de novo a via do vento, a mente torna-se como o vento.
12.193.15
अनिर्वेदो गतक्लेशो गततन्द्रीरमत्सरः ।
समादध्यात्पुनश्चेतो ध्यानेन ध्यानयोगवित् ॥ १२.१९३.१५ ॥
Quem não se desanima, está livre de aflição, de torpor e de inveja, e conhece a disciplina da meditação, deve de novo concentrar a mente pela meditação.
12.193.16
विचारश्च विवेकश्च वितर्कश्चोपजायते ।
मुनेः समादधानस्य प्रथमं ध्यानमादितः ॥ १२.१९३.१६ ॥
No sábio que se concentra, surgem a reflexão, o discernimento e o raciocínio, primeiro, desde o começo da meditação.
12.193.17
मनसा क्लिश्यमानस्तु समाधानं च कारयेत् ।
न निर्वेदं मुनिर्गच्छेत्कुर्यादेवात्मनो हितम् ॥ १२.१९३.१७ ॥
Ainda que atormentado na mente, deve alcançar a concentração; o sábio não deve cair no desespero, mas fazer o que é bom para si mesmo.
12.193.18
पांसुभस्मकरीषाणां यथा वै राशयश्चिताः ।
सहसा वारिणा सिक्ता न यान्ति परिभावनम् ॥ १२.१९३.१८ ॥
Assim como montes de pó, cinza e bosta seca, embora subitamente aspergidos com água, não se desfazem,
12.193.19
किंचित्स्निग्धं यथा च स्याच्छुष्कचूर्णमभावितम् ।
क्रमशस्तु शनैर्गच्छेत्सर्वं तत्परिभावनम् ॥ १२.१९३.१९ ॥
Como um pó seco ainda não umedecido, um tanto úmido, aos poucos e gradualmente fica totalmente encharcado, assim é aquela completa impregnação.
12.193.20
एवमेवेन्द्रियग्रामं शनैः संपरिभावयेत् ।
संहरेत्क्रमशश्चैनं स सम्यक्प्रशमिष्यति ॥ १२.१९३.२० ॥
Do mesmo modo, deve-se preparar aos poucos todo o conjunto dos sentidos; recolhendo-o gradualmente, ele se acalmará por completo.
12.193.21
स्वयमेव मनश्चैवं पञ्चवर्गं च भारत ।
पूर्वं ध्यानपथे स्थाप्य नित्ययोगेन शाम्यति ॥ १२.१९३.२१ ॥
Ó Bhārata, a própria mente e igualmente o grupo dos cinco, primeiro estabelecidos na senda da meditação, acalmam-se pela prática constante do yoga.
12.193.22
न तत्पुरुषकारेण न च दैवेन केनचित् ।
सुखमेष्यति तत्तस्य न भवन्ति विपत्तयः ॥ १२.१९३.२२ ॥
Isso não vem nem pelo esforço humano nem por qualquer destino; ele alcançará essa felicidade, e as desgraças não o atingem.
12.193.23
सुखेन तेन संयुक्तो रस्यते ध्यानकर्मणि ।
गच्छन्ति योगिनो ह्येवं निर्वाणं तन्निरामयम् ॥ १२.१९३.२३ ॥
Unido a essa felicidade, deleita-se na prática da meditação; assim os yogis alcançam aquela libertação, livre de aflição.