மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.193
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.193.1
हन्त वक्ष्यामि ते पार्थ ध्यानयोगं चतुर्विधम् ।
यं ज्ञात्वा शाश्वतीं सिद्धिं गच्छन्तीह महर्षयः ॥ १२.१९३.१ ॥
பீஷ்மர் கூறினார்: பார்த்தா, நான்கு வகையான தியான யோகத்தை உனக்குச் சொல்வேன். அதை அறிந்து மகரிஷிகள் இங்கேயே நித்திய சித்தியை அடைகின்றனர்.
12.193.2
यथा स्वनुष्ठितं ध्यानं तथा कुर्वन्ति योगिनः ।
महर्षयो ज्ञानतृप्ता निर्वाणगतमानसाः ॥ १२.१९३.२ ॥
நன்கு பயிற்சி செய்யப்பட்ட தியானத்தை யோகிகள் எவ்வாறு செய்கின்றனரோ, அவ்வாறே ஞானத்தில் நிறைவடைந்து நிர்வாணத்தில் மனம் நிலைத்த மகரிஷிகளும் செய்கின்றனர்.
12.193.3
नावर्तन्ते पुनः पार्थ मुक्ताः संसारदोषतः ।
अन्मदोषपरिक्षीणाः स्वभावे पर्युपस्थिताः ॥ १२.१९३.३ ॥
பார்த்தா, சம்சார தோஷத்திலிருந்து விடுபட்டவர்கள் மீண்டும் திரும்புவதில்லை; பிறப்பின் குறைகள் அழிந்து தங்கள் இயல்பில் நிலைபெறுகின்றனர்.
12.193.4
निर्द्वन्द्वा नित्यसत्वस्था विमुक्तिं नित्यमश्रिताः ।
असङ्गीन्यविवादीनि मनः शान्तिकराणि च ॥ १२.१९३.४ ॥
இருமைகளைக் கடந்தவர்கள், எப்போதும் சத்துவத்தில் நிலைபெற்றவர்கள், நித்திய விடுதலையை அடைக்கலமாகக் கொண்டவர்கள்; பற்றற்றவையும் வாதமற்றவையும் அமைதியைத் தருபவையுமான மனதை உடையவர்கள்.
12.193.5
तत्र ध्यानेन संश्लिष्टमेकाग्रे धारयेन्मनः ।
तत्र च ध्यानसंरोधादथ ज्ञानी भवत्युत ॥ १२.१९३.५ ॥
அங்கே தியானத்தால் ஒன்றுபட்டு மனதை ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்; அங்கேயே தியானத்தை அடக்குவதால் ஒருவன் ஞானியாகிறான்.
12.193.6
चतुर्विधेषु भावेषु योऽर्थसक्तः सदैव हि ।
तज्ज्ञात्वा वास्तवं तेषामर्थेषु परिवर्तते।
पिण्डीकृत्येन्द्रियग्राममासीनः काष्ठवन्मुनिः ॥ १२.१९३.६ ॥
நான்கு வகை நிலைகளில் எவன் எப்போதும் விஷயங்களில் பற்றுடையவனாக இருக்கிறானோ, அவன் அவற்றின் உண்மை இயல்பை அறிந்தும் விஷயங்களிலேயே சுழல்கிறான்; ஆனால் முனிவர் புலன்களின் தொகுதியைத் திரட்டி மரக்கட்டைபோல் அமர்ந்திருக்கிறார்.
12.193.7
शब्दं न विन्देच्छ्रोत्रेण त्वचा स्पर्शं न वेदयेत् ।
रूपं न चक्षुषा विद्याज्जिह्वया न रसांस्तथा ॥ १२.१९३.७ ॥
ஒலியைச் செவியால் உணராதிருக்கட்டும்; தோலால் தொடுதலை உணராதிருக்கட்டும். வடிவத்தைக் கண்ணால் அறியாதிருக்கட்டும்; நாவால் சுவைகளையும் அவ்வாறே அறியாதிருக்கட்டும்.
12.193.8
घ्रेयाण्यपि च सर्वाणि जह्याद्राणेन योगवित् ।
पञ्चवर्गप्रमाथीनि नेच्छेच्चैतानि वीर्यवान् ॥ १२.१९३.८ ॥
யோகம் அறிந்தவன் நாசியால் அனைத்து நறுமணங்களையும் விட்டுவிட வேண்டும்; ஐம்பெரும் வகையைக் கலக்கும் இவற்றை வீரன் விரும்பக்கூடாது.
12.193.9
ततो मनसि संसृज्य पञ्चवर्ग विचक्षणः ।
समादध्यान्मनो भ्रान्तमिन्द्रियैः सह पञ्चमिः ॥ १२.१९३.९ ॥
பின்னர் விவேகியானவன் ஐம்பெரும் வகையை மனத்தில் இணைத்து, ஐந்து புலன்களுடன் அலையும் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்.
12.193.10
विसंचारि निरालम्बं पञ्चद्वारं चलाचलम् ।
पूर्वं ध्यानपदे धीरः समादध्यान्मनो नरः ॥ १२.१९३.१० ॥
அலைந்து திரியும், ஆதாரமற்ற, ஐந்து வாயில்களையுடைய, நிலையற்ற மனத்தை, அமைதியுள்ள மனிதன் முதலில் தியானத்தின் இடத்தில் ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்.
12.193.11
इन्द्रियाणि मनश्चैव यदा पिण्डीकरोत्ययम् ।
एव ध्यानपथः पूर्वो मया समनुवर्णितः ॥ १२.१९३.११ ॥
இவன் புலன்களையும் மனத்தையும் ஒன்றாகத் திரட்டும்போது, நான் முன்பு விவரித்த தியானத்தின் வழி இதுவே.
12.193.12
तस्य तत्पूर्वसंरुद्धमात्सषष्ठं मनोऽन्तरा ।
स्फुरिष्यति समुद्धान्तं विद्युदम्बुधरे यथा ॥ १२.१९३.१२ ॥
முன்பு அடக்கப்பட்ட, ஆத்மாவைச் சேர்த்து ஆறாவதாகக் கொண்ட அவனது மனம், மேகத்தில் மின்னல் போல உள்ளிருந்து கலங்கி ஒளிரும்.
12.193.13
जलबिन्दुर्यथा लोलः पर्णस्थः सर्वतश्चलः ।
एवमेवास्य तच्चित्तं भ्रमति ध्यानवर्त्मनि ॥ १२.१९३.१३ ॥
இலையின் மேல் நிற்கும் நீர்த்துளி எவ்வாறு அசைந்து நாலா பக்கமும் நகருமோ, அவ்வாறே அவனுடைய அந்த மனம் தியானத்தின் வழியில் அலைகிறது.
12.193.14
समाहितं क्षणं किंचिद्ध्यानवर्त्मनि तिष्ठति ।
पुनर्वायुपथं प्राप्तं मनो भवति वायुवत् ॥ १२.१९३.१४ ॥
தியானத்தின் வழியில் அந்த மனம் ஒரு கணம் சற்று ஒருமுகப்பட்டு நிற்கிறது; பின்னர் காற்றின் வழியை அடைந்து மனம் காற்றைப் போல் ஆகிறது.
12.193.15
अनिर्वेदो गतक्लेशो गततन्द्रीरमत्सरः ।
समादध्यात्पुनश्चेतो ध्यानेन ध्यानयोगवित् ॥ १२.१९३.१५ ॥
சோர்வடையாதவனும், துன்பம் நீங்கியவனும், சோம்பல் இல்லாதவனும், பொறாமை அற்றவனுமான தியானயோகம் அறிந்தவன், தியானத்தின் மூலம் தன் மனதை மீண்டும் ஒருமுகப்படுத்த வேண்டும்.
12.193.16
विचारश्च विवेकश्च वितर्कश्चोपजायते ।
मुनेः समादधानस्य प्रथमं ध्यानमादितः ॥ १२.१९३.१६ ॥
தன்னை ஒருமுகப்படுத்தும் முனிவருக்கு, முதல் தியானத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே ஆராய்ச்சியும், விவேகமும், தர்க்கமும் தோன்றுகின்றன.
12.193.17
मनसा क्लिश्यमानस्तु समाधानं च कारयेत् ।
न निर्वेदं मुनिर्गच्छेत्कुर्यादेवात्मनो हितम् ॥ १२.१९३.१७ ॥
மனத்தால் துன்புறுத்தப்படும்போதும் சமாதானத்தை உண்டாக்க வேண்டும்; முனிவர் சோர்வை அடையக்கூடாது; தனக்கு நன்மையானதையே செய்ய வேண்டும்.
12.193.18
पांसुभस्मकरीषाणां यथा वै राशयश्चिताः ।
सहसा वारिणा सिक्ता न यान्ति परिभावनम् ॥ १२.१९३.१८ ॥
தூசி, சாம்பல், சாணி வறட்டிகளின் குவியல்கள் திடீரென நீரால் நனைக்கப்பட்டாலும் கரைந்து போவதில்லையே, அதுபோல்.
12.193.19
किंचित्स्निग्धं यथा च स्याच्छुष्कचूर्णमभावितम् ।
क्रमशस्तु शनैर्गच्छेत्सर्वं तत्परिभावनम् ॥ १२.१९३.१९ ॥
சிறிது ஈரமானதும், இன்னும் நனையாத உலர்ந்த தூளும் போல, படிப்படியாக மெதுவாக அந்த முழு ஊறலும் நிகழும்.
12.193.20
एवमेवेन्द्रियग्रामं शनैः संपरिभावयेत् ।
संहरेत्क्रमशश्चैनं स सम्यक्प्रशमिष्यति ॥ १२.१९३.२० ॥
அதுபோலவே புலன்களின் கூட்டத்தை மெதுவாகப் பக்குவப்படுத்த வேண்டும்; படிப்படியாக அதை அடக்கினால் அது நன்றாக அமைதியடையும்.
12.193.21
स्वयमेव मनश्चैवं पञ्चवर्गं च भारत ।
पूर्वं ध्यानपथे स्थाप्य नित्ययोगेन शाम्यति ॥ १२.१९३.२१ ॥
ஓ பாரதா, மனமும் தானே, அதுபோல ஐந்து வர்க்கங்களும், முதலில் தியானப் பாதையில் நிலைநிறுத்தி, நித்திய யோகத்தால் அமைதியடைகின்றன.
12.193.22
न तत्पुरुषकारेण न च दैवेन केनचित् ।
सुखमेष्यति तत्तस्य न भवन्ति विपत्तयः ॥ १२.१९३.२२ ॥
அது மனித முயற்சியாலும் இல்லை, எந்த தெய்வத்தாலும் இல்லை; அவனுக்கு அந்த இன்பம் வரும், அவனுக்கு துன்பங்கள் நேராது.
12.193.23
सुखेन तेन संयुक्तो रस्यते ध्यानकर्मणि ।
गच्छन्ति योगिनो ह्येवं निर्वाणं तन्निरामयम् ॥ १२.१९३.२३ ॥
அந்த இன்பத்துடன் இணைந்தவன் தியான செயலில் மகிழ்கிறான். இவ்வாறே யோகிகள் அந்த நோயற்ற நிர்வாணத்தை அடைகின்றனர்.