మహాభారతం · అధ్యాయం 12.195

12.195.1

गतीनामुत्तमा प्राप्तिः कथिता जापकेष्विह ।
एकैवैषा गतिस्तेषामुत यान्त्यपरामपि ॥ १२.१९५.१ ॥

ఇక్కడ జపం చేసేవారికి గతులలో ఉత్తమమైన ప్రాప్తి చెప్పబడింది. వారికి ఇదే ఒక్క గతి; లేదా వారు మరొక గతిని కూడా పొందుతారు.

शृणु वहितो राजञ्जापकानां गतिं विभो ।
यथा गच्छन्ति निरयमनेकं पुरुषर्षभ ॥ १२.१९५.२ ॥

రాజా, జపం చేసేవారు ఎలా అనేక నరకాలకు వెళ్తారో శ్రద్ధగా వినుము, ఓ విభో, ఓ నరులలో వృషభమా.

यथोक्तमेतत्पूर्वं यो नानुतिष्ठति जापकः ।
एकदेशक्रियश्चात्र निरयं स निगच्छति ॥ १२.१९५.३ ॥

ముందు చెప్పినట్లు జపం చేసేవాడు అనుసరించకపోతే, ఇక్కడ కేవలం ఒక భాగమే చేసేవాడు నరకానికి వెళ్తాడు.

अवमानेन कुरुते न तुष्यति न शोचति ।
ईदृशो जापको याति निरयं नात्र संशयः ॥ १२.१९५.४ ॥

అవమానంతో జపం చేసి, సంతోషించక, దుఃఖించక ఉండే అటువంటి జపం చేసేవాడు నరకానికి వెళ్తాడు; ఇందులో సందేహం లేదు.

अहंकारकृतश्चैव सर्वे निरयग्रामिनः ।
परावमानी पुरुषो भविता निरयोपगः ॥ १२.१९५.५ ॥

అహంకారం వల్ల కలిగిన వారందరూ నరకగాములే; ఇతరులను అవమానించే మనిషి నరకాన్ని పొందుతాడు.

अभिध्यापूर्वकं जप्यं कुरुते यश्च मोहितः ।
यत्रास्य रागः पतति तत्रतत्रोपपद्यते ॥ १२.१९५.६ ॥

మోహితుడై ఆశతో జపం చేసేవాడు, అతని అనురాగం ఎక్కడ పడుతుందో అక్కడే అతడు జన్మిస్తాడు.

अथैश्वर्यप्रसक्तः सञ्जापको यत्र रज्यते ।
स एव निरयस्तस्य नासौ तस्मात्प्रमुच्यते ॥ १२.१९५.७ ॥

ఐశ్వర్యంలో ఆసక్తి చెందిన జపకుడు ఎక్కడ అనురక్తుడవుతాడో, అదే అతనికి నరకం; అతను దాని నుండి విముక్తి పొందడు.

रागेण जापको जप्यं कुरुते यश्च मोहितः ।
यत्रास्य रागः पतति तत्र तत्रोपजायते ॥ १२.१९५.८ ॥

ఆసక్తితో, మోహంతో జపం చేసే జపకుడు ఎక్కడ అతని అనురాగం పడుతుందో అక్కడే జన్మిస్తాడు.

दुर्बुद्धिरकृतप्रज्ञश्चले मनसि तिष्ठति ।
फलस्यापचितिं याति निरयं चाधिगच्छति ॥ १२.१९५.९ ॥

దుర్బుద్ధి, అకృతప్రజ్ఞుడైనవాడు చంచల మనసులో ఉంటాడు; ఫలం తగ్గిపోయి నరకాన్ని చేరుకుంటాడు.

अकृतव्रज्ञको बालो मोहं गच्छति जापकः ।
स मोहान्निरयं याति यत्र गत्वाऽनुशोचति ॥ १२.१९५.१० ॥

అకృతవ్రతుడైన బాలజపకుడు మోహంలో పడతాడు; ఆ మోహంతో నరకానికి వెళ్తాడు, అక్కడికి చేరి దుఃఖిస్తాడు.

दृढग्राही करोमीति जाप्यं जपति जापकः ।
न संपूर्णो न वा युक्तो निरयं सोऽधिगच्छति ॥ १२.१९५.११ ॥

'నేను చేస్తున్నాను' అని దృఢంగా పట్టుకుని జపకుడు జపం చేస్తాడు; సంపూర్ణుడూ కాక, యుక్తుడూ కాక అతడు నరకాన్ని పొందుతాడు.

अनिमित्तं परं यत्तदव्यक्तं ब्रह्मणि स्थितम् ।
तद्भूतो जापकः कस्मात्सशरीरमिहाविशेत् ॥ १२.१९५.१२ ॥

నిమిత్తం లేని, పరమమైన, అవ్యక్త బ్రహ్మంలో నిలిచి ఉన్నదే; ఆ స్థితిని పొందిన జపకుడు ఇక్కడ శరీరంతో ఎందుకు ప్రవేశించాలి?

दुष्प्रज्ञानेन निरया बहवः समुदाहृताः ।
प्रशस्तं जापकत्वं च दोषाश्चैते तदात्मकाः ॥ १२.१९५.१३ ॥

దుష్ట జ్ఞానం వల్ల అనేక నరకాలు చెప్పబడ్డాయి. జపం చేయువారి స్థితి ప్రశంసింపబడింది; కానీ ఈ దోషాలు కూడా దానికే చెందినవి.