مهابهاراتا · أدهيايا 12.208
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.208.1
पितामह महाप्राज्ञ युधि सत्यपराक्रम ।
श्रोतुमिच्छामि कार्त्स्न्येन वृष्णमव्ययमीश्वरम् ॥ १२.२०८.१ ॥
أيها الجد، يا عظيم الحكمة، يا صاحب البأس الحق في الحرب، أريد أن أسمع كاملاً عن فريشني (كريشنا)، الرب الذي لا يفنى.
12.208.2
यच्चास्य तेजः सुमहद्यच्च कर्म पुरा कृतम् ।
तन्मे सर्वं यथातत्त्वं ब्रूहि त्वं पुरुषर्षभ ॥ १२.२०८.२ ॥
أخبرني بحقيقة كل عظيم بهائه وأعماله التي صنعها في القديم، يا خير الرجال.
12.208.3
तिर्यग्योनिगतो रूपं कथं धारितवान्प्रभुः ।
केन कार्यनिसर्गेण तमाख्याहि महाबल ॥ १२.२०८.३ ॥
كيف اتخذ الرب هيئة في ولادة حيوانية؟ ولأي غاية من الفعل؟ اشرحها لي يا ذا القوة العظيمة.
12.208.4
पुराऽहं मृगयां यातो मार्कण्डेयाश्रमे स्थितः ।
तत्रापश्यं मुनिगणान्समासीनान्सहस्रशः ॥ १२.२०८.४ ॥
في القديم خرجت للصيد ونزلت في خلوة ماركنديا، فرأيت هناك جموع الحكماء جالسين معاً بالآلاف.
12.208.5
ततस्ते मधुपर्केण पूजां चक्रुरथो मयि ।
प्रतिगृह्य च तां पूजां चक्रुरथो मयि। ॥ १२.२०८.५ ॥
فأكرموني بالمادهوبركا، فقبلت ذلك الإكرام وأكرمتهم بدوري، ثم أكرموني ثانية.
12.208.6
कथैषा कथिता तत्र कश्यपेन महर्षिणा ।
मनः प्रह्वादिनीं दिव्यां तामिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२०८.६ ॥
رواها هناك الحكيم العظيم كاشياب؛ فاسمع الآن بقلب واحد هذه الحكاية الإلهية التي تسر القلب.
12.208.7
पुरा दानवमुख्या हि क्रोधलोभसमन्विताः ।
बलेन मत्ताः शतशो नरकाद्या महासुराः ॥ १२.२०८.७ ॥
في سالف الزمان، كان كبار الدانافا المملوئون غضبا وطمعا، سكارى بالقوة بالمئات — ناراكا وسائر الأسورا العظام.
12.208.8
तथैव चान्ये बहवो दानवा युद्धदुर्मदाः ।
न सहन्ते स्म देवानां समृद्धिं तामनुत्तमाम् ॥ १२.२०८.८ ॥
وكذلك كان كثير من الدانافا الآخرين، المتكبرين في الحرب، لا يحتملون تلك الازدهار الفريد للآلهة.
12.208.9
नराकाद्या महाघोरा हिरण्याक्षमुपाश्रिताः ।
उद्योगं परमं चक्रुर्देवानां निग्रहे तदा ॥ १२.२०८.९ ॥
فلجأ الأسورا المرعبون، ناراكا وسواه، إلى هيرانياكشا، فبذلوا حينئذ أقصى جهدهم لقهر الآلهة.
12.208.10
नियुतं वत्सराणां तु वायुभक्षोऽभवत्तदा ।
हिरण्याक्षो महारौद्रो लेभे देवात्पितामहात्।
वरानचिन्त्यानतुलाञ्शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १२.२०८.१० ॥
فصار هيرانياكشا، الشديد الرعب، آكلا للريح مدة نيوتا من السنين، ونال من الإله الجد نعما لا تُدرك ولا تُقارن، مئات وآلافا.
12.208.11
दानवैरर्द्यमानास्तु देवा देवर्षयस्तथा ।
न शर्म लेभिरे राजन्क्लिश्यमानास्ततस्ततः ॥ १२.२०८.११ ॥
لم تجد الآلهة والحكماء الإلهيون، المعذبون من الدانافا، أي سلام أيها الملك، بل عُذّبوا هنا وهناك.
12.208.12
पृथिवीमार्तरूपां ते समपश्यन्दिवौकसः ।
दानवैरभिसंकीर्णां घोररूपैर्महाबलैः।
भारार्तामप्रहृष्टां च दुःखितां संनिमज्जतीम् ॥ १२.२०८.१२ ॥
فرأى سكان السماء الأرض في هيئة متألمة، مزدحمة بالدانافا ذوي الهيئات المرعبة والقوة العظيمة، مثقلة بالحمل، لا فرح فيها، حزينة وغارقة.
12.208.13
गृहीत्वा पृथिवी देवी पाताले न्यवसत्तदा ।
ततस्त्रैलोक्यमखिलं निरोषधिगणान्वितम्।
निःस्वाध्यायवषट्कारमभूत्सर्वं समन्ततः ॥ १२.२०८.१३ ॥
عندئذ أمسكت الإلهة بالأرض وسكنت في العالم السفلي؛ ثم صارت العوالم الثلاثة كلها، المجردة من جماعة الأعشاب، بلا تلاوة للفيدا ولا قربان ڤاشاتكارا، على هذه الحال في كل مكان.
12.208.14
अथादितेयाः संत्रस्ता ब्रह्माणमिदमब्रुवन् ।
कथं शक्ष्यामहे ब्रह्मन्दानवैरभिमर्दनम् ॥ १२.२०८.१४ ॥
فقال أبناء أديتي المذعورون لبراهما: «يا براهمن، كيف نستطيع أن نصمد أمام سحق الدانافا لنا؟»
12.208.15
हिरण्याक्षेण भगवन्गृहीतेयं वसुन्धरा ।
न शक्ष्यामो वयं तत्र प्रवेष्टुं जलदुर्गमम् ॥ १२.२०८.१५ ॥
«أيها المبجل، لقد أمسك هيرانياكشا بهذه الفاسوندهارا؛ لن نستطيع الدخول هناك إلى الحصن المائي الذي لا يُدرك.»
12.208.16
तानाह भगवान्ब्रह्मा मुनिरेव प्रसाद्यताम् ।
अगस्त्योऽसौ महातेजाः पातु तज्जलमञ्जसा ॥ १२.२०८.१६ ॥
قال لهم براهما المبجل: «فليُرضَ ذلك الحكيم؛ ولْيشرب أغاستيا عظيم البهاء ذلك الماء سريعاً.»
12.208.17
तथेति चोक्त्वा ते देवा मुनिमूचुर्मुदान्विताः ।
त्रायस्व लोकान्विप्रर्षे जलमेतत्क्षयं नय ॥ १२.२०८.१७ ॥
فقالت الآلهة بعد أن قالت «فليكن كذلك»، وقد امتلأت فرحاً، للحكيم: «أيها الحكيم البراهمي، احمِ العوالم؛ أفنِ هذا الماء.»
12.208.18
तथेति चोक्त्वा भगवान्कालानलसमद्युतिः ।
ध्यायञ्जलादनिवहं स क्षणेन पपौ जलम् ॥ १२.२०८.१८ ॥
فقال «فليكن كذلك»، ثم تأمل الجليل، المتألق كنار الزمن، كتلةَ الماء، فشربه في لحظة.
12.208.19
शोषिते तु समुद्रे च देवाः सर्षिपुरोगमाः ।
ब्रह्माणं प्रणिपत्योचुर्मुनिना शोषितं जलम्।
इति भूयः समाचक्ष्व किं करिष्यामहे विभो ॥ १२.२०८.१९ ॥
ولما جفّ المحيط، سجدت الآلهة بقيادة الحكماء لبراهما وقالوا: «لقد شرب الحكيم المياه. قل لنا مرة أخرى أيها السيد، ماذا نفعل؟»
12.208.20
स्वयंभूस्तानुवाचेदं निसृष्टोऽत्र विधिर्मया ॥ १२.२०८.२० ॥
قال لهم سفيامبهو: «لقد قررتُ أنا هنا هذا الحكم.»
12.208.21
ते वरेणाभिसंपन्ना बलेन च मदेन च ।
नावबुद्ध्यन्ति संमूढा विष्णुमव्यक्तदर्शनम्।
वराहरूपिणं देवमधृष्यममरैरपि ॥ १२.२०८.२१ ॥
لقد أعماهم الغرور والقوة والنعم، فلا يدركون فيشنو، الذي لا تُرى صورته، والذي اتخذ هيئة الخنزير، والذي لا تقدر عليه حتى الخالدون.
12.208.22
एष वेगेन गत्वा हि यत्र ते दानवाधमाः ।
अन्तर्भूमिगता घोरा निवसन्ति सहस्रशः।
शमयिष्यति तच्छ्रुत्वा जहृषुः सुरसत्तमाः ॥ १२.२०८.२२ ॥
سيمضي مسرعاً إلى حيث يقيم أولئك الداناف الأحطّ، المرعبون بالآلاف، مختبئين في باطن الأرض، فيخضعهم. ولما سمع الآلهة الأفضل هذا فرحوا.
12.208.23
ततो विष्णुर्महातेजा वाराहं रूपमास्थितः ।
अन्तर्भूमिं संप्रविश्य जगाम दितिजान्प्रति ॥ १२.२०८.२३ ॥
ثم دخل فيشنو، ذو البهاء العظيم، متخذاً هيئة الخنزير، باطن الأرض، ومضى نحو الدَّيتيين.
12.208.24
दृष्ट्वा च सहिताः सर्वे दैत्याः सत्वममानुषम् ।
प्रसह्य तरसा सर्वे संतस्थुः कालमोहिताः ॥ १२.२०८.२४ ॥
فلما رأى الدَّيتيون ذلك الكائن الفوق-بشري، اجتمعوا جميعاً، وانتصبوا بقوة وسرعة، وقد أعماهم الزمان، واقفين في ثبات.
12.208.25
ततस्ते समभिद्रुत्य वराहं जगृहुः समम् ।
संक्रुद्धाश्च वराहं तं व्यकर्षन्त समन्ततः ॥ १२.२०८.२५ ॥
ثم اندفعوا جميعًا نحو الخنزير فأمسكوه، وغاضبين جرّوا ذلك الخنزير من كل جانب.
12.208.26
दानवेन्द्रा महाकाया महावीर्यबलोच्छ्रिताः ।
नाशक्नुवंश्च किंचित्ते तस्य कर्तुं तदा विभो ॥ १२.२०८.२६ ॥
سادة الدانافا، عظام الأجسام، المتعاظمون بشجاعة عظيمة وقوة، لم يستطيعوا حينئذٍ أن يفعلوا به شيئًا، أيها السيد.
12.208.27
ततोऽगच्छन्विस्मयं ते दानवेन्द्रा भयं तथा ।
संशयं गतमात्मानं मेनिरे च सहस्रशः ॥ १२.२०८.२७ ॥
فأصاب سادة الدانافا العجب والخوف، وظن الآلاف أنفسهم قد وقعوا في الشك.
12.208.28
ततो देवाधिदेवः स योगात्मा योगसारथिः ।
योगमास्थाय भगवांस्तदा भरतसत्तम ॥ १२.२०८.२८ ॥
فلجأ حينئذٍ إلى اليوغا إله الآلهة، الذي ذاته اليوغا وسائقه اليوغا، المبارك، يا أفضل البهاراتا.
12.208.29
विननाद महानादं क्षोभयन्दैत्यदानवान् ।
सन्नादिता येन लोकाः सर्वाश्चैव दिशो दश ॥ १२.२०८.२९ ॥
أطلق زئيرًا عظيمًا أربك الدايتيا والدانافا، فتردد بذلك الزئير صداه في جميع العوالم والجهات العشر كلها.
12.208.30
तेन सन्नादशब्देन लोकानां क्षोभ आगमत् ।
संश्रान्ताश्च दिशः सर्वा देवाः शक्रपुरोगमाः ॥ १२.२०८.३० ॥
بصوت ذلك الزئير اجتاح الاضطراب العوالم؛ وتاهت الجهات كلها، وكذلك الآلهة بقيادة إندرا.
12.208.31
निर्विचेष्टं जगच्चापि बभूवातिभृशं तदा ।
स्थावरं जङ्गमं चैव तेन नादेन मोहितम् ॥ १२.२०८.३१ ॥
فصار العالم حينئذٍ ساكنًا تمامًا، وبذلك الصوت أُذهل الساكن والمتحرك جميعًا.
12.208.32
ततस्ते दानवाः सर्वे तेन नादेन भीषिताः ।
पेतुर्गतासवश्चैव विष्णुतेजः प्रमोहिताः ॥ १२.२०८.३२ ॥
فسقط حينئذٍ جميع الدانافا، مذعورين من ذلك الصوت، مبهورين بنور فشنو، بلا أنفاس.
12.208.33
त्रस्तांश्च देवानालोक्य ब्रह्मा प्राह पितामहः ।
योगेश्वरोऽयं भगवान्वाराहं रूपमास्थितः।
नर्दमानोऽत्र संयाति मा भैष्ट सुरसत्तमाः ॥ १२.२०८.३३ ॥
فلما رأى براهما الآلهة مرتاعة قال: «هذا سيد اليوغا، الجليل، قد اتخذ هيئة الخنزير وهو آتٍ هنا يزمجر. لا تخافوا أيها الأفضل بين الآلهة.»
12.208.34
एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा नमश्चक्रे पितामहः ।
देवता मुनयश्चैव विष्णुं वै मुक्तिहेतवे ॥ १२.२०८.३४ ॥
وبعد أن قال هذا، انحنى الجد براهما لفشنو، وانحنى الآلهة والحكماء أيضًا لفشنو طلبًا للتحرر.
12.208.35
ततो हरिर्महातेजा ब्रह्माणमभिनन्द्य च ।
रसातलगतश्चापि वराहस्त्रिदशद्विषाम्।
खुरैर्विदारयामास मांसमेदोस्थिसंचयान् ॥ १२.२०८.३५ ॥
ثم حيّا هاري عظيم البهاء براهما؛ وكان الخنزير، الذي هبط إلى العالم السفلي، يمزق أعداء الآلهة بحوافره حتى صاروا أكوامًا من لحم وشحم وعظام.
12.208.36
नादेन तेन महता सनातन इति स्मृतः ।
पद्मनाभो महायोगी भूतात्मा भूतभावनः ॥ १२.२०८.३६ ॥
وبذلك الصوت العظيم يُذكر بأنه الأزلي؛ بادمانابها، اليوغي العظيم، روح الكائنات، مُنشئ الكائنات.
12.208.37
ततो देवगणाः सर्वे पितामहमुपाद्रवन् ।
तत्र गत्वा महात्मानमूचुश्चैव जगत्पतिम् ॥ १२.२०८.३७ ॥
فاندفعت جميع جماعات الآلهة نحو الجد. وبعد أن ذهبوا إلى هناك، خاطبوا سيد العالم العظيم الروح.
12.208.38
नादोऽयं कीदृशो देव नेतं विद्म वयं प्रभो ।
कोसौ हि कस्य वा नादो येन विह्वलितं जगत्।
देवाश्च दानवाश्चैव मोहितास्तस्य तेजसा ॥ १२.२०८.३८ ॥
أيها الإله، أيها السيد، ما هذا الصوت؟ إننا لا نعرفه. لمن هو؟ ومن صوته ارتج العالم؟ وقد أُذهل الآلهة والدانافا بتوهّج سطوعه.
12.208.39
एतस्मिन्नन्तरे विष्णुर्वाराहं रूपमास्थितः ।
उदतिष्ठन्महाबाहो स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १२.२०८.३९ ॥
وفي هذه الأثناء نهض فيشنو متخذاً هيئة الخنزير، أيها ذو الذراعين القويتين، وهو يُمجَّد من كبار الحكماء.
12.208.40
दिव्यं… युद्धमासीन्महात्मनोः ।
हिरण्याक्षस्य विष्णोश्च सर्वसंक्षोभकारणम् ॥ १२.२०८.४० ॥
وقعت معركة إلهية بين الكائنين العظيمين هيرانياكشا وفيشنو، فكانت سبب اضطراب الكون كله.
12.208.41
जघान च हिरण्याक्षमन्तर्भूमिगतं हरिः ।
तदाकर्ण्य महातेजा ब्रह्मा मधुरमब्रवीत् ॥ १२.२०८.४१ ॥
قتل هاري هيرانياكشا الذي دخل باطن الأرض. ولما سمع ذلك، تكلم براهما العظيم الإشراق بكلام عذب.
12.208.42
निहत्य दानवपतीन्महावर्ष्मा महाबलः ।
एष देवो महायोगी भूतात्मा भूतभावनः ॥ १२.२०८.४२ ॥
هذا الإله، ذو الهيئة الضخمة والقوة العظيمة، بعد أن قتل سادة الدانافا، هو اليوغي العظيم، روح الكائنات، ومُبدِع الكائنات.
12.208.43
सर्वभूतेश्वरो योगी मुनिरात्मा तथाऽऽत्मनः ।
स्थिरीभवत कृष्णोऽयं सर्वविध्नविनाशनः ॥ १२.२०८.४३ ॥
هو رب جميع الكائنات، ويوغي، وحكيم، وذات نفسه. ليثبت هذا كريشنا، مُبيد كل العقبات.
12.208.44
कृत्वा कर्मातिसाध्वेतदशक्यममितप्रभः ।
समायातः स्वमात्मानं महाभागो महाद्युतिः ॥ १२.२०८.४४ ॥
بعد أن أنجز هذا العمل الفائق الجلال الذي لا يُستطاع، عاد صاحب الضياء اللامحدود إلى ذاته؛ إنه عظيم الحظ وعظيم البهاء.
12.208.45
पद्मनाभो महायोगी पुराणपुरुषोत्तमः ।
न संतापो न भीः कार्या शोको वा सुरसत्तमैः ॥ १२.२०८.४५ ॥
ذو السُّرّة اللوتسية، العظيم اليوغي، أفضل الأرواح القديمة: يا أفضل الآلهة، لا ينبغي أن يكون هناك كرب ولا خوف ولا حزن.
12.208.46
विधिरेष प्रभावश्च कालः संक्षयकारकः ।
लोकान्धारयता तेन नादो मुक्तो महात्मना ॥ १२.२०८.४६ ॥
هذا هو القدر، وهذه هي القدرة، والزمن الذي يجلب الفناء؛ وبذلك الروح العظيمة الحافظة للعوالم انطلق ذلك الصوت.
12.208.47
स एष हि महाबाहुः सर्वलोकनमस्कृतः ।
अच्युतः पुण्डरीकाक्षः सर्वभूतादिरीश्वरः ॥ १२.२०८.४७ ॥
إنه حقًا ذلك ذو الذراعين القويتين، الذي تسجد له جميع العوالم، الثابت الذي لا يسقط، ذو العينين كاللوتس، الرب، أصل جميع الكائنات.