Mahābhārata · Adhyāya 12.208
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.208.1
पितामह महाप्राज्ञ युधि सत्यपराक्रम ।
श्रोतुमिच्छामि कार्त्स्न्येन वृष्णमव्ययमीश्वरम् ॥ १२.२०८.१ ॥
Großvater, du großer Weiser, wahrhaft tapfer im Kampf, ich möchte vollständig von Vṛṣṇi (Kṛṣṇa), dem unvergänglichen Herrn, hören.
12.208.2
यच्चास्य तेजः सुमहद्यच्च कर्म पुरा कृतम् ।
तन्मे सर्वं यथातत्त्वं ब्रूहि त्वं पुरुषर्षभ ॥ १२.२०८.२ ॥
Erzähle mir wahrhaftig all seinen gewaltigen Glanz und die Taten, die er einst vollbrachte, du Bester der Männer.
12.208.3
तिर्यग्योनिगतो रूपं कथं धारितवान्प्रभुः ।
केन कार्यनिसर्गेण तमाख्याहि महाबल ॥ १२.२०८.३ ॥
Wie nahm der Herr eine Gestalt in einer tierischen Geburt an? Aus welchem Zweck des Handelns? Erkläre es mir, du Mächtiger.
12.208.4
पुराऽहं मृगयां यातो मार्कण्डेयाश्रमे स्थितः ।
तत्रापश्यं मुनिगणान्समासीनान्सहस्रशः ॥ १२.२०८.४ ॥
Einst ging ich zur Jagd und blieb in der Einsiedelei Mārkaṇḍeyas; dort sah ich Scharen von Weisen, zu Tausenden beisammen sitzend.
12.208.5
ततस्ते मधुपर्केण पूजां चक्रुरथो मयि ।
प्रतिगृह्य च तां पूजां चक्रुरथो मयि। ॥ १२.२०८.५ ॥
Dann ehrten sie mich mit dem Madhuparka; ich nahm diese Ehre an und ehrte sie ebenfalls; dann ehrten sie mich wieder.
12.208.6
कथैषा कथिता तत्र कश्यपेन महर्षिणा ।
मनः प्रह्वादिनीं दिव्यां तामिहैकमनाः शृणु ॥ १२.२०८.६ ॥
Diese Geschichte wurde dort vom großen Weisen Kaśyapa erzählt; höre nun mit ungeteiltem Sinn diese göttliche Erzählung, die das Herz erfreut.
12.208.7
पुरा दानवमुख्या हि क्रोधलोभसमन्विताः ।
बलेन मत्ताः शतशो नरकाद्या महासुराः ॥ १२.२०८.७ ॥
Einst waren die führenden Dānavas, erfüllt von Zorn und Gier, berauscht von Kraft, zu Hunderten — Naraka und die anderen großen Asuras.
12.208.8
तथैव चान्ये बहवो दानवा युद्धदुर्मदाः ।
न सहन्ते स्म देवानां समृद्धिं तामनुत्तमाम् ॥ १२.२०८.८ ॥
Ebenso konnten viele andere Dānavas, im Kampf überheblich, den unübertroffenen Wohlstand der Götter nicht ertragen.
12.208.9
नराकाद्या महाघोरा हिरण्याक्षमुपाश्रिताः ।
उद्योगं परमं चक्रुर्देवानां निग्रहे तदा ॥ १२.२०८.९ ॥
Die gewaltig schrecklichen Asuras, angeführt von Naraka, suchten Zuflucht bei Hiraṇyākṣa und unternahmen dann die höchste Anstrengung, die Götter zu bezwingen.
12.208.10
नियुतं वत्सराणां तु वायुभक्षोऽभवत्तदा ।
हिरण्याक्षो महारौद्रो लेभे देवात्पितामहात्।
वरानचिन्त्यानतुलाञ्शतशोऽथ सहस्रशः ॥ १२.२०८.१० ॥
Da wurde Hiraṇyākṣa, der überaus grimmige, für eine Niyuta von Jahren zum Luftesser, und vom Gott, dem Urgroßvater, erhielt er unfassbare, unvergleichliche Gaben, hunderte und tausende.
12.208.11
दानवैरर्द्यमानास्तु देवा देवर्षयस्तथा ।
न शर्म लेभिरे राजन्क्लिश्यमानास्ततस्ततः ॥ १२.२०८.११ ॥
Die von den Dānavas bedrängten Götter und göttlichen Seher fanden, o König, keinen Frieden, sondern wurden hierhin und dorthin gequält.
12.208.12
पृथिवीमार्तरूपां ते समपश्यन्दिवौकसः ।
दानवैरभिसंकीर्णां घोररूपैर्महाबलैः।
भारार्तामप्रहृष्टां च दुःखितां संनिमज्जतीम् ॥ १२.२०८.१२ ॥
Da sahen die Bewohner des Himmels die Erde in leidender Gestalt, überfüllt von Dānavas schrecklicher Gestalt und großer Macht, von der Last bedrückt, freudlos, betrübt und versinkend.
12.208.13
गृहीत्वा पृथिवी देवी पाताले न्यवसत्तदा ।
ततस्त्रैलोक्यमखिलं निरोषधिगणान्वितम्।
निःस्वाध्यायवषट्कारमभूत्सर्वं समन्ततः ॥ १२.२०८.१३ ॥
Da ergriff die Göttin die Erde und wohnte in der Unterwelt; und dann wurden die gesamten drei Welten, ohne die Schar der Heilkräuter, ohne Veda-Rezitation und ohne den vaṣaṭ-Opfergruß, überall so.
12.208.14
अथादितेयाः संत्रस्ता ब्रह्माणमिदमब्रुवन् ।
कथं शक्ष्यामहे ब्रह्मन्दानवैरभिमर्दनम् ॥ १२.२०८.१४ ॥
Da sprachen die erschrockenen Söhne der Aditi zu Brahmā: „O Brahman, wie werden wir vermögen, von den Dānavas zermalmt zu werden zu widerstehen?“
12.208.15
हिरण्याक्षेण भगवन्गृहीतेयं वसुन्धरा ।
न शक्ष्यामो वयं तत्र प्रवेष्टुं जलदुर्गमम् ॥ १२.२०८.१५ ॥
„O Erhabener, diese Vasundharā wurde von Hiraṇyākṣa ergriffen; wir werden nicht vermögen, dort einzutreten, in die unzugängliche Wasserfestung.“
12.208.16
तानाह भगवान्ब्रह्मा मुनिरेव प्रसाद्यताम् ।
अगस्त्योऽसौ महातेजाः पातु तज्जलमञ्जसा ॥ १२.२०८.१६ ॥
Der ehrwürdige Brahmā sprach zu ihnen: „Man soll jenen Weisen versöhnen; Agastya von großem Glanz möge jenes Wasser rasch trinken.“
12.208.17
तथेति चोक्त्वा ते देवा मुनिमूचुर्मुदान्विताः ।
त्रायस्व लोकान्विप्रर्षे जलमेतत्क्षयं नय ॥ १२.२०८.१७ ॥
Nach den Worten „So sei es“ sprachen jene Götter, voll Freude, zum Weisen: „O Brahmanen-Weiser, schütze die Welten; führe dieses Wasser zum Vergehen.“
12.208.18
तथेति चोक्त्वा भगवान्कालानलसमद्युतिः ।
ध्यायञ्जलादनिवहं स क्षणेन पपौ जलम् ॥ १२.२०८.१८ ॥
Nach den Worten „So sei es“ versenkte sich der Erhabene, strahlend wie das Feuer der Zeit, in die Wassermasse und trank jenes Wasser im Nu.
12.208.19
शोषिते तु समुद्रे च देवाः सर्षिपुरोगमाः ।
ब्रह्माणं प्रणिपत्योचुर्मुनिना शोषितं जलम्।
इति भूयः समाचक्ष्व किं करिष्यामहे विभो ॥ १२.२०८.१९ ॥
Als der Ozean ausgetrocknet war, verneigten sich die Götter mit den Weisen vor Brahmā und sprachen: »Der Weise hat das Wasser getrunken. Sag uns noch einmal, o Herr, was sollen wir tun?«
12.208.20
स्वयंभूस्तानुवाचेदं निसृष्टोऽत्र विधिर्मया ॥ १२.२०८.२० ॥
Svayambhū sprach zu ihnen: »Hier ist die Ordnung von mir festgesetzt worden.«
12.208.21
ते वरेणाभिसंपन्ना बलेन च मदेन च ।
नावबुद्ध्यन्ति संमूढा विष्णुमव्यक्तदर्शनम्।
वराहरूपिणं देवमधृष्यममरैरपि ॥ १२.२०८.२१ ॥
Verblendet und aufgeblasen durch Gaben, Stärke und Hochmut, erkennen sie Viṣṇu nicht, dessen Gestalt unsichtbar ist, der die Eberform angenommen hat und selbst den Unsterblichen unangreifbar ist.
12.208.22
एष वेगेन गत्वा हि यत्र ते दानवाधमाः ।
अन्तर्भूमिगता घोरा निवसन्ति सहस्रशः।
शमयिष्यति तच्छ्रुत्वा जहृषुः सुरसत्तमाः ॥ १२.२०८.२२ ॥
Er wird schnell dorthin gehen, wo jene niedrigsten Dānavas, schrecklich und tausendfach, im Erdinneren verborgen wohnen, und er wird sie bezwingen. Als die besten der Götter dies hörten, freuten sie sich.
12.208.23
ततो विष्णुर्महातेजा वाराहं रूपमास्थितः ।
अन्तर्भूमिं संप्रविश्य जगाम दितिजान्प्रति ॥ १२.२०८.२३ ॥
Da drang Viṣṇu von großer Strahlkraft in Eberform in das Innere der Erde ein und ging auf die Daityas zu.
12.208.24
दृष्ट्वा च सहिताः सर्वे दैत्याः सत्वममानुषम् ।
प्रसह्य तरसा सर्वे संतस्थुः कालमोहिताः ॥ १२.२०८.२४ ॥
Als sie jenes übermenschliche Wesen sahen, versammelten sich alle Daityas, und gewaltsam und rasch, von der Zeit verblendet, stellten sie sich fest auf.
12.208.25
ततस्ते समभिद्रुत्य वराहं जगृहुः समम् ।
संक्रुद्धाश्च वराहं तं व्यकर्षन्त समन्ततः ॥ १२.२०८.२५ ॥
Da stürzten sie sich gemeinsam auf den Eber und packten ihn; zornentbrannt zerrten sie den Eber nach allen Seiten.
12.208.26
दानवेन्द्रा महाकाया महावीर्यबलोच्छ्रिताः ।
नाशक्नुवंश्च किंचित्ते तस्य कर्तुं तदा विभो ॥ १२.२०८.२६ ॥
Die Herren der Dānavas, großen Leibes und von gewaltiger Tapferkeit und Stärke erhoben, vermochten damals nichts gegen ihn auszurichten, o Herr.
12.208.27
ततोऽगच्छन्विस्मयं ते दानवेन्द्रा भयं तथा ।
संशयं गतमात्मानं मेनिरे च सहस्रशः ॥ १२.२०८.२७ ॥
Da ergriffen die Herren der Dānavas Staunen und Furcht, und zu Tausenden glaubten sie sich in Zweifel gestürzt.
12.208.28
ततो देवाधिदेवः स योगात्मा योगसारथिः ।
योगमास्थाय भगवांस्तदा भरतसत्तम ॥ १२.२०८.२८ ॥
Da nahm der Gott der Götter, dessen Wesen Yoga und dessen Wagenlenker Yoga ist, der Erhabene, seine Zuflucht zum Yoga, o Bester der Bharatas.
12.208.29
विननाद महानादं क्षोभयन्दैत्यदानवान् ।
सन्नादिता येन लोकाः सर्वाश्चैव दिशो दश ॥ १२.२०८.२९ ॥
Er ließ ein mächtiges Brüllen erschallen, das die Daityas und Dānavas aufwühlte; davon hallten alle Welten und alle zehn Richtungen wider.
12.208.30
तेन सन्नादशब्देन लोकानां क्षोभ आगमत् ।
संश्रान्ताश्च दिशः सर्वा देवाः शक्रपुरोगमाः ॥ १२.२०८.३० ॥
Durch den Schall jenes Brüllens kam Unruhe über die Welten; alle Richtungen waren verwirrt, ebenso die von Indra angeführten Götter.
12.208.31
निर्विचेष्टं जगच्चापि बभूवातिभृशं तदा ।
स्थावरं जङ्गमं चैव तेन नादेन मोहितम् ॥ १२.२०८.३१ ॥
Da wurde die Welt völlig regungslos, und durch jenen Klang wurden das Unbewegliche und das Bewegliche betäubt.
12.208.32
ततस्ते दानवाः सर्वे तेन नादेन भीषिताः ।
पेतुर्गतासवश्चैव विष्णुतेजः प्रमोहिताः ॥ १२.२०८.३२ ॥
Da fielen alle Dānavas, vom Klang erschreckt und von Viṣṇus Glanz betäubt, leblos nieder.
12.208.33
त्रस्तांश्च देवानालोक्य ब्रह्मा प्राह पितामहः ।
योगेश्वरोऽयं भगवान्वाराहं रूपमास्थितः।
नर्दमानोऽत्र संयाति मा भैष्ट सुरसत्तमाः ॥ १२.२०८.३३ ॥
Als Brahmā, der Urahn, die verängstigten Götter sah, sprach er: »Dieser Herr des Yoga, der Erhabene, hat die Ebergestalt angenommen und kommt hierher brüllend. Fürchtet euch nicht, ihr Besten der Götter.«
12.208.34
एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा नमश्चक्रे पितामहः ।
देवता मुनयश्चैव विष्णुं वै मुक्तिहेतवे ॥ १२.२०८.३४ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, verneigte sich der Urahn Brahmā vor Viṣṇu, und auch die Götter und Weisen verneigten sich vor Viṣṇu um der Befreiung willen.
12.208.35
ततो हरिर्महातेजा ब्रह्माणमभिनन्द्य च ।
रसातलगतश्चापि वराहस्त्रिदशद्विषाम्।
खुरैर्विदारयामास मांसमेदोस्थिसंचयान् ॥ १२.२०८.३५ ॥
Darauf begrüßte der an Glanz mächtige Hari Brahmā; und der Eber, der in die Unterwelt hinabgestiegen war, zerriss die Feinde der Götter mit seinen Hufen zu Haufen von Fleisch, Fett und Knochen.
12.208.36
नादेन तेन महता सनातन इति स्मृतः ।
पद्मनाभो महायोगी भूतात्मा भूतभावनः ॥ १२.२०८.३६ ॥
Durch jenen gewaltigen Klang wird er als der Ewige erinnert; Padmanābha, der große Yogi, die Seele der Wesen, der die Wesen hervorbringt.
12.208.37
ततो देवगणाः सर्वे पितामहमुपाद्रवन् ।
तत्र गत्वा महात्मानमूचुश्चैव जगत्पतिम् ॥ १२.२०८.३७ ॥
Da eilten alle Götterscharen zum Großvater. Dort angekommen, sprachen sie zu dem großherzigen Herrn der Welt.
12.208.38
नादोऽयं कीदृशो देव नेतं विद्म वयं प्रभो ।
कोसौ हि कस्य वा नादो येन विह्वलितं जगत्।
देवाश्च दानवाश्चैव मोहितास्तस्य तेजसा ॥ १२.२०८.३८ ॥
O Gott, o Herr, was für ein Klang ist dies? Wir kennen ihn nicht. Wessen ist er? Durch wessen Klang ist die Welt erschüttert? Götter und Dämonen sind von seinem Glanz verwirrt.
12.208.39
एतस्मिन्नन्तरे विष्णुर्वाराहं रूपमास्थितः ।
उदतिष्ठन्महाबाहो स्तूयमानो महर्षिभिः ॥ १२.२०८.३९ ॥
Inzwischen erhob sich Viṣṇu, in Gestalt eines Ebers angenommen, o Starkarmiger, von den großen Weisen gepriesen.
12.208.40
दिव्यं… युद्धमासीन्महात्मनोः ।
हिरण्याक्षस्य विष्णोश्च सर्वसंक्षोभकारणम् ॥ १२.२०८.४० ॥
Es entbrannte ein göttlicher Kampf zwischen den beiden großherzigen Wesen, Hiraṇyākṣa und Viṣṇu, der zur Ursache allgemeiner Erschütterung wurde.
12.208.41
जघान च हिरण्याक्षमन्तर्भूमिगतं हरिः ।
तदाकर्ण्य महातेजा ब्रह्मा मधुरमब्रवीत् ॥ १२.२०८.४१ ॥
Hari erschlug Hiraṇyākṣa, der in das Innere der Erde geflohen war. Als Brahmā, von großem Glanz, dies hörte, sprach er sanft.
12.208.42
निहत्य दानवपतीन्महावर्ष्मा महाबलः ।
एष देवो महायोगी भूतात्मा भूतभावनः ॥ १२.२०८.४२ ॥
Nachdem er die Herren der Dämonen erschlagen hat, ist dieser Gott von gewaltiger Gestalt und großer Kraft der große Yogin, die Seele der Wesen, der Hervorbringer der Wesen.
12.208.43
सर्वभूतेश्वरो योगी मुनिरात्मा तथाऽऽत्मनः ।
स्थिरीभवत कृष्णोऽयं सर्वविध्नविनाशनः ॥ १२.२०८.४३ ॥
Er ist der Herr aller Wesen, ein Yogin, ein Weiser und die Seele seiner selbst. Möge dieser Kṛṣṇa standhaft sein, der Vernichter aller Hindernisse.
12.208.44
कृत्वा कर्मातिसाध्वेतदशक्यममितप्रभः ।
समायातः स्वमात्मानं महाभागो महाद्युतिः ॥ १२.२०८.४४ ॥
Nachdem er diese überaus vortreffliche, unmögliche Tat vollbracht hatte, kehrte der an grenzenlosem Glanz Reiche zu seinem eigenen Selbst zurück; er ist hochgesegnet und von großem Glanz.
12.208.45
पद्मनाभो महायोगी पुराणपुरुषोत्तमः ।
न संतापो न भीः कार्या शोको वा सुरसत्तमैः ॥ १२.२०८.४५ ॥
Der Lotusnabelige, der große Yogin, der beste der uralten Puruṣas: Ihr Besten der Götter, es soll weder Kummer noch Furcht noch Trauer geben.
12.208.46
विधिरेष प्रभावश्च कालः संक्षयकारकः ।
लोकान्धारयता तेन नादो मुक्तो महात्मना ॥ १२.२०८.४६ ॥
Dies ist das Schicksal, dies die Macht und die Zeit, die Vernichtung bringt; durch jenen großen Geist, der die Welten trägt, wurde jener Ton entlassen.
12.208.47
स एष हि महाबाहुः सर्वलोकनमस्कृतः ।
अच्युतः पुण्डरीकाक्षः सर्वभूतादिरीश्वरः ॥ १२.२०८.४७ ॥
Er eben ist dieser Starkarmige, von allen Welten verehrt, der Unvergängliche, lotusäugige Herr, der Ursprung aller Wesen.