مهابهاراتا · أدهيايا 12.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.209.1
पितामह महाप्राज्ञ केशवस्य महात्मनः ।
वक्तुमर्हसि तत्त्वेन माहात्म्यं पुनरेव तु ॥ १२.२०९.१ ॥
أيها الجد، يا عظيم الحكمة، أنت جدير بأن تبيّن من جديد بالحق عظمة كيشافا ذي النفس العظيمة.
12.209.2
न तृप्याम्यहमप्येनं पश्यञ्शृण्वंश्च भारत ।
एवं कृष्णं महाबाहो तस्मादेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.२ ॥
يا من من نسل بهاراتا، ولا أشبع حتى بالنظر إليه والاستماع إليه. فلذلك يا ذا الذراعين القويتين، قل لي هذا عن كريشنا.
12.209.3
शृणु राजन्कथामेतां वैष्णवीं पापनाशनीम् ।
नारदो मां पुरा प्राह यामहं ते वदामि ताम् ॥ १२.२०९.३ ॥
اسمع يا ملك هذه الحكاية الفيشنوية المبيدة للذنوب، التي قالها لي ناراداً في الزمن الماضي، وها أنا أرويها لك.
12.209.4
देवर्षिर्नारदः पूर्वं तत्वं वेत्स्यामि वै हरेः ।
इति संचिन्त्य मनसा दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.२०९.४ ॥
فكّر الحكيم الإلهي ناراداً في نفسه قائلاً: «سأعرف بالتأكيد حقيقة هاري»، ثم تأمّل في البراهمان الأزلي.
12.209.5
हिमालये शुभे दिव्ये दिव्यं वर्षशतं किल ।
अनुच्छ्वसन्निराहारः संयतात्मा जितेन्द्रियः ॥ १२.२०९.५ ॥
في الهيمالايا المباركة الإلهية، مئة عام إلهي، لا يزفر ولا يأكل، ضابطاً لنفسه، مغلوباً للحواس، ممارساً للتقشف.
12.209.6
ततोऽन्तरिक्षे वागासीत्तं मुनिप्रवरं प्रति ।
मेघगम्भीरनिर्घोषा दिव्या वाह्याऽशरीरिणी ॥ १२.२०९.६ ॥
عندئذ جاء من السماء صوتٌ نحو ذلك الأفضل بين الحكماء — إلهيٌّ، خارجيٌّ، لا جسد له، عميقٌ كدوي الغيم.
12.209.7
किमर्थं त्वं समापन्नो ध्यानं मुनिवरोत्तम ।
अहं ददामि ते ज्ञानं धर्माद्यं वा वृणीष्व माम् ॥ १२.२०९.७ ॥
يا أفضل الحكماء، لماذا غرقت في التأمل؟ سأمنحك المعرفة، أو اختر مني ما تشاء بدءاً بالدارما.
12.209.8
तच्छ्रुत्वा मुनिरालोच्य संभ्रमाविष्टमानसः ।
किंनु स्यादिति संचिन्त्य वाक्यमाहापरं प्रति ॥ १२.२०९.८ ॥
فلما سمع الحكيم ذلك، امتلأ قلبه اضطراباً، ففكّر: «ما عسى أن يكون هذا؟» ثم قال هذا القول لآخر.
12.209.9
कस्त्वं भवानण्डं बिभेद मध्ये ।
समास्थितो वाक्यमुदीरयन्माम्।
न रूपमन्यत्तव दृश्यते वै ।
ईदृग्विधस्त्वं समधिष्ठितोऽसि ॥ १२.२०९.९ ॥
من أنت، أيها الذي شققت البيضة من وسطها؟ تقف في الوسط وتخاطبني بهذا القول، ولا ترى لك صورة أخرى؛ بمثل هذه الهيئة تقف.
12.209.10
पुनस्तमाह स मुनिमनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
न मां मूढा विजानन्ति ज्ञानिनो मां विदन्त्युत ॥ १२.२०९.१० ॥
ثم قال له ذلك الحكيم مرة أخرى: «أنا لا نهاية لي، وأنا أعظم وأوسع. الجهلاء لا يعرفونني، أما الحكماء فيعرفونني.»
12.209.11
तं प्रत्याह मुनिः श्रीमान्प्रणतो विनयान्वितः ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि तव तत्वं ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.११ ॥
فقال له ذلك الحكيم المبجل، منحنياً بتواضع: «أريد أن أعرفك؛ فأخبرني بحقيقتك.»
12.209.12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदं प्राह लोकपः ।
ज्ञानेन मां विजानीहि नान्यथा शक्तिरस्ति ते ॥ १२.२०९.१२ ॥
فلما سمع ذلك القول، قال حاكم العوالم لنارادا: «اعرفني بالمعرفة؛ وإلا فليس لك على ذلك قدرة.»
12.209.13
कीदृग्विधं तु तज्ज्ञानं येन जानामि ते तनुम् ।
अनन्त तन्मे ब्रूहि त्वं यद्यनुग्रहवानहम् ॥ १२.२०९.१३ ॥
ما نوع تلك المعرفة التي بها أعرف صورتك؟ يا أنانتا، إن كنت عليّ ذا فضل فأخبرني بها.
12.209.14
विकल्पहीनं विपुलं तस्य चूरं शिवं परम् ।
ज्ञानं तत्तेन जानासि साधनं प्रति ते मुने ॥ १२.२०९.१४ ॥
تلك المعرفة خالية من التفرقة، واسعة، طاهرة، مباركة وعليا. أيها الحكيم، بها تعرفه وسيلةً.
12.209.15
अत्रावृत्य स्थितं ह्येतत्तच्छुद्धमितरन्मृषा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं संक्षेपान्मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.१५ ॥
ما يقيم هنا مستورًا هو الطاهر، وما عداه باطل. يا أفضل الحكماء، قد قيل لك هذا كله باختصار.
12.209.16
त्वमेव तव यत्तत्वं ब्रूहि लोकगुरो मम ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.१६ ॥
أخبرني أنت بتلك الحقيقة التي لك، يا معلم العوالم. يا أفيايا، أريد أن أعرف أيّ صورة أنت.
12.209.17
ततः प्रहस्य भगवान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां न मे चास्यं श्रुतिर्न च ॥ १२.२०९.१७ ॥
فضحك الربّ ذو الجلال، وتكلم بصوت عميق كالسحاب: قال ربّ جميع الكائنات: ليس لي فمٌ، ولا لي سمع.
12.209.18
न घ्राणजिह्वे दृक्चैव त्वचा नास्ति तथा मुने ।
कथं वक्ष्यामि चात्मानमशरीरस्तथाप्यहम् ॥ १२.२०९.१८ ॥
أيها الحكيم، ليس لي أنف ولا لسان، ولا عين، ولا جلد. فكيف أتكلم عن نفسي وأنا بلا جسد؟
12.209.19
तज्ज्ञात्वा विस्मयाविष्टो मुनिराह प्रणम्य तम् ।
येन त्वं पूर्वमात्मानमनन्तोऽहं बृहत्तरः।
शतोऽहमिति मां प्रीतः प्रोक्तवानसि तत्कथम् ॥ १२.२०९.१९ ॥
فلما عرف ذلك، امتلأ الحكيم عجبًا، فانحنى له وقال: "لقد قلتَ من قبل إنك لا نهائي وأعظم، ثم قلتَ لي مسرورًا إنني «مئة»، فكيف ذلك؟"
12.209.20
पुनस्तमाह भगवांस्तवाप्यक्षाणि सन्ति वै ।
त्वमेनं ब्रूहि चात्मानं यदि शक्नोषि नारद ॥ १२.२०९.२० ॥
ثم قال له الإله المبارك مرة أخرى: "لك أيضًا حواس. يا نارادا، إن استطعت فقل هذا، وقل عن ذاتك."
12.209.21
आत्मा यथा तव मुने विदितस्तु भविष्यति ।
मां च जानासि तेन त्वमेकं साधनमावयोः।
इत्युक्त्वा भगवान्देवस्ततो नोवाच किंचन ॥ १२.२०९.२१ ॥
"أيها الحكيم، ستُعرف ذاتك كما تُعرف. وأنت تعرفني أيضًا؛ فهذه إذن وسيلة لنا نحن الاثنين." وبعد أن قال ذلك، لم ينطق الإله المبارك بشيء بعد ذلك.
12.209.22
नारदोऽप्युत्स्मयन्खिन्नः क्व गतोऽसाविति प्रभुः ।
स्थित्वा स दीर्घकालं च मुनिर्व्यामूढमानसः ॥ १२.२०९.२२ ॥
وتساءل نارادا أيضًا، مبتسمًا ومضطربًا: "إلى أين ذهب ذلك الرب؟" ووقف الحكيم هناك زمنًا طويلًا، وعقله مشوَّش.
12.209.23
आह मां भगवान्देवस्त्वनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
तेनाहमिति सर्वस्य को वानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.२३ ॥
قال لي الإله المبارك: "أنا لا نهائي وأعظم. فمن هو «الأنا» لكل شيء، أو من هو اللانهائي والأعظم؟"
12.209.24
केयमुर्वी ह्यनन्ताख्या बृहती नूनमेव सा ।
यस्यां जानन्ति भूतानि विलीनानि ततस्ततः।
एनां पृच्छामि तरुणीं सैषा नूनमुवाच माम् ॥ १२.२०९.२४ ॥
ما هذه الأرض المسماة أننتا؟ إنها حقاً عظيمة، وفيها تنحل الكائنات مراراً. أسأل هذه الفتاة؛ فهي التي قالت لي حقاً.
12.209.25
इत्येवं स मुनिः श्रीमान्कृत्वा निश्चयमात्मनः ।
स भूतलं समाविश्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२५ ॥
فهكذا، بعد أن عقد الحكيم المجيد عزمه في نفسه، نزل إلى سطح الأرض وانحنى وقال هذا.
12.209.26
आश्चर्यासि च धन्यासि वृहती त्वं वसुन्धरे ।
त्वामत्र वेत्तुमिच्छामि याग्दृभूताऽसि शोभने ॥ १२.२०९.२६ ॥
يا فاسوندهرا، أنتِ عجيبة ومباركة، أنتِ عظيمة. أيتها الجميلة، أودّ أن أعرف هنا أيّ كائن أنتِ.
12.209.27
तच्छ्रुत्वा धरणी देवी स्मयमानाऽब्रवीदिदम् ।
नाहं हि बृहती विप्र न चानन्ता च सत्तम ॥ १२.२०९.२७ ॥
فلما سمعت الإلهة دهرني ذلك قالت مبتسمة: لستُ عظيمة أيها البراهمي، ولستُ لا متناهية أيها الأفضل بين الأخيار.
12.209.28
कारणं मम यो गन्धो गन्धात्मानं ब्रवीहि तम् ।
ततो मुनिस्तद्धि तत्वं प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२८ ॥
سببي هو ذلك العطر؛ فأخبرني بطبيعة العطر. فلما فهم الحكيم تلك الحقيقة انحنى وقال هذا.
12.209.29
कारणं मे जलं मत्तो बृहत्तरतमं हि तत् ॥ १२.२०९.२९ ॥
سببي هو الماء؛ وهو أعظم منّي بكثير.
12.209.30
स समुद्रं मुनिर्गत्वा प्रणिपत्येदमब्रवीत् ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ॥ १२.२०९.३० ॥
ذهب الحكيم إلى المحيط، وانحنى له وقال: أنت عجيب ومبارك، وأنت حقًا لا متناهٍ وأعظم.
12.209.31
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्यमव्यय ।
तच्छ्रुत्वा सरितानाथः समुद्रो मुनिमब्रवीत् ॥ १२.२०९.३१ ॥
أريد أن أعرفك أيها الخالد: ما طبيعتك؟ فلما سمع ذلك، قال المحيط، سيد الأنهار، للحكيم.
12.209.32
कारणं मेऽत्र संपृच्छ रसात्मानं बृहत्तरम् ।
ततो बृहत्तरं विद्वंस्त्वं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३२ ॥
اسأل هنا عن سببي، الذي ذاته الجوهر وهو أعظم. ثم، أيها العالم، أفضل الحكماء، اسأل عن الأعظم منه.
12.209.33
ततो मुनिर्यथायोगं जलं तत्वमवेक्ष्य तत् ।
जलात्मानं प्रणम्याह जलतत्वस्थितो मुनिः ॥ १२.२०९.३३ ॥
ثم تأمل الحكيم مبدأ الماء كما ينبغي، وانحنى لمن ذاته الماء وقال؛ وكان الحكيم ثابتًا في مبدأ الماء.
12.209.34
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामिकीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३४ ॥
أنت عجيب ومبارك، وأنت حقًا لا متناهٍ وأعظم. أريد أن أسمع عنك أيها الخالد: ما طبيعتك؟
12.209.35
ततो रसात्म…मुनिमाह पुनः पुनः ।
ममापि कारणं पृच्छ तेजोरूपं विभावसुम्।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम् ॥ १२.२०९.३५ ॥
ثم قال الذي ذاته الجوهر…للحكيم مرارًا: اسأل أيضًا عن سببي، من صورته النار، فيبهاواسو. لست أعظم أيها البراهمي، ولا أنا لا متناهٍ يا أفضل الكائنات.
12.209.36
ततोऽग्निं प्रणिपत्याह मुनिर्विस्मितमानसः ।
यज्ञात्मानं महावासं सर्वभूतनमस्कृतम् ॥ १२.२०९.३६ ॥
فانحنى الحكيم لأغني، وقد امتلأ قلبه دهشة، وقال: أيها الذي ذاته القربان، والمسكن العظيم، المعظَّم من جميع الكائنات.
12.209.37
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३७ ॥
أنت عجيب ومبارك؛ أنت لا نهائي وأعظم. أيها الخالد، أود أن أعرف ما نوع كينونتك.
12.209.38
ततः प्रहस्य भगवान्मुनिं स्विष्टकृदब्रवीत् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम।
कारणं मम रूपं यत्तं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३८ ॥
فضحك المبارك سفيشتاكريت (أغني) وقال للحكيم: أيها البراهمي، لست أعظم ولا لا نهائي، أيها الأفضل بين الأخيار. اسأله عن سبب صورتي، أيها الأفضل بين الحكماء.
12.209.39
ततो योगक्रमेणैव प्रतीतं तं प्रविश्य सः ।
रूपात्मानं प्रणम्याह नारदो वदतांवरः ॥ १२.२०९.३९ ॥
ثم دخل نارادا، أفضل المتكلمين، إلى ذاك الذي ظهر بطريقة اليوغا، فانحنى لذات الصورة وقال:
12.209.40
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४० ॥
أنت عجيب ومبارك؛ أنت لا نهائي وأعظم. أيها الخالد، أود أن أعرف ما نوع كينونتك.
12.209.41
उत्स्मयित्वा तु रूपात्मा तं मुनिं प्रत्युवाच ह ।
वायुर्मे कारणं ब्रह्मंस्तं पृच्छ मुनिसत्तम।
मत्तो बहुतरः श्रीमाननन्तश्च महाविलम् ॥ १२.२०९.४१ ॥
فابتسم ذات الصورة وقال لذلك الحكيم: أيها البراهمي، سبب صورتي هو فايو؛ اسأله، أيها الأفضل بين الحكماء. أعظم بكثير مني، ومجيد ولا نهائي ذلك الفراغ العظيم.
12.209.42
स मारुतं प्रणम्याह भगवान्मुनिसत्तमः ।
योगसिद्धो महायोगी ज्ञानविज्ञानपारगः ॥ १२.२०९.४२ ॥
فانحنى الحكيم المبارك أفضل الحكماء أمام الريح وقال، وهو المتمكن من اليوغا، اليوغي العظيم الذي عبر إلى الشاطئ الآخر من المعرفة والحكمة.
12.209.43
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४३ ॥
أنت عجيب ومبارك، حقًا لا نهائي، أعظم حتى من العظماء. أيها الخالد، أريد أن أعرف أي نوع من الكائنات أنت.
12.209.44
ततो वायुर्हि संप्राह नारदं मुनिसत्तमम् ।
कारणं पृच्छ भगवन्स्पर्शात्मानं ममाद्य वै ॥ १२.२०९.४४ ॥
فقال الريح لنارادا أفضل الحكماء: أيها المبارك، اسأل اليوم عن السبب، فأنا من طبيعة اللمس.
12.209.45
मत्तो बृहत्तरः श्रीमाननन्तश्च तथैव सः ।
ततोस्य वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मानमुवाच सः ॥ १२.२०९.४५ ॥
إنه أعظم مني، ومجيد، وكذلك لا نهائي. ثم لما سمع كلامه قال لذلك الذي طبيعته اللمس.
12.209.46
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४६ ॥
أنت عجيب ومبارك، حقًا لا نهائي، أعظم حتى من العظماء. أيها الخالد، أريد أن أعرف أي نوع من الكائنات أنت.
12.209.47
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मा मुनिमब्रवीत् ।
नाहं वृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ॥ १२.२०९.४७ ॥
فلما سمع كلامه قال ذو طبيعة اللمس للحكيم: أيها البراهمي، يا أفضل الرجال، لستُ أعظم من العظماء، ولا لا نهائي.
12.209.48
कारणं मम चैवेममाकाशं च बृहत्तरम् ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वव्यापिनमव्ययम् ॥ १२.२०९.४८ ॥
إن سبب وجودي وهذا الفضاء أعظم من ذلك. يا نمر الحكماء، اسأله، ذاك المحيط بكل شيء الذي لا يفنى.
12.209.49
तच्छ्रुत्वा नारदः श्रीमान्वाक्यं वाक्यविशारदः ।
आकाशं समुपागम्य प्रणम्याह कृताञ्जलिः ॥ १२.२०९.४९ ॥
فلما سمع ذلك، تقدّم الحكيم المجيد ناراد، الماهر في الكلام، نحو الفضاء، وانحنى، وقال مُقدّم الكفين:
12.209.50
आश्चर्योसि न धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५० ॥
أنت عجيب، لست مباركًا؛ أنت لا نهاية لك وأعظم من ذلك. يا غير الفاني، أريد أن أعرف ما طبيعتك.
12.209.51
आकाशस्तमुवाचेदं प्रहसन्मुनिसत्तमम् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मञ्शब्दो वै कारणं मम।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स वै मत्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.५१ ॥
ضحك الفضاء وقال لأفضل الحكماء: "أيها البراهمي، لستُ أنا الأعظم؛ فالصوت هو حقًا سببي. يا نمر الحكماء، اسأله؛ فهو أعظم مني."
12.209.52
ततो ह्याविश्य चाकाशं शब्दात्मानमुवाच ह ।
स्वरव्यञ्जनसंयुक्तं नानाहेतुविभूषितम्।
वेदाख्यं परमं गुह्यं वेदकारणमच्युतम् ॥ १२.२०९.५२ ॥
ثم دخل الفضاء وقال لذات الصوت: "المقترن بالحروف الصائتة والصامتة، المزيّن بأسباب كثيرة، السر الأسمى المسمّى بالفيدا، علة الفيدا، الذي لا يزول."
12.209.53
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५३ ॥
أنت عجيب ومبارك؛ أنت لا نهاية لك وأعظم من ذلك. يا غير الفاني، أريد أن أسمع ما طبيعتك.
12.209.54
वेदात्मा प्रत्युवाचेदं नारदं मुनिपुङ्गवम् ।
मया कारणभूतेन सर्ववेत्ता पितामहः ॥ १२.२०९.५४ ॥
أجاب ذات الفيدا نارادا، أفضل الحكماء، بهذا: «أنا الذي أنا السبب، الجد العالِم بكل شيء».
12.209.55
ब्रह्मणो बुद्धिसंस्थानमास्थितोऽहं महामुने ।
तस्माद्वृहत्तरो मत्तः पद्मयोनिर्महामतिः।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०९.५५ ॥
أيها الحكيم العظيم، أنا أقيم في عقل براهما؛ لذلك فإن مولود اللوتس ذا الفهم العظيم أعظم مني. يا نمر الحكماء، اسأله، فهو سبب كل الأسباب.
12.209.56
ब्रह्मलोकं ततो गत्वा नारदो मुनिपुङ्गवैः ।
सेव्यमानं महात्मानं लोकपालैर्मरुद्गणैः ॥ १२.२०९.५६ ॥
ثم ذهب نارادا إلى عالم براهما، وهناك رأى الروح العظيم يخدمه أفضل الحكماء وحراس العوالم وجماعة المارُت.
12.209.57
समुद्रैश्च सरिद्भिश्च भूततत्वैः सभूधरैः ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च ज्योतिषां च गणैस्तथा ॥ १२.२०९.५७ ॥
وكان يخدمه أيضاً البحار والأنهار وعناصر الكون مع الجبال، والغندَرفا والأبسَراس وجماعات الأجرام السماوية.
12.209.58
स्तुतिस्तोमग्रहस्तोभैस्तथा वेदैर्मुनीश्वरैः ।
उपास्यमानं ब्रह्माणं लोकनाथं परात्परम् ॥ १२.२०९.५८ ॥
براهما، الذي تعبده تراتيل المدح وأناشيد الغراها، والفيدا، وأسياد الحكماء، رب العوالم، الأعلى من الأعلى.
12.209.59
हिरण्यगर्भं विश्वेशं चतुर्वक्रेण भूषितम् ।
प्रणम्य प्राञ्जलिः प्रह्वस्तमाह मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२०९.५९ ॥
انحنى أمامه، سيد الكون ذي الرحم الذهبي المزين بأربعة وجوه، وقال له أفضل الحكماء بتواضع ويداه مضمومتان.
12.209.60
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.६० ॥
أنت عجيب، وأنت مبارك، وحقًا أنت لا نهائي وأعظم. أريد أن أعرف: ما طبيعتك، أيها الخالد الذي لا يفنى؟
12.209.61
तच्छ्रुत्वा भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः ।
उत्स्मयन्मुनिमाहेदं कर्ममूलस्य लोपकम् ॥ १२.२०९.६१ ॥
فلما سمع ذلك، تبسم الإله براهما جد العوالم كلها، وقال للحكيم هذا الكلام الذي يقطع جذر الفعل.
12.209.62
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ।
लोकानां मम सर्वेषां नाथभूतो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६२ ॥
لست أنا الأعظم أيها البراهمي، ولا اللانهائي، يا خير الأخيار. الأعظم هو من هو سيد جميع العوالم، ومنهم أنا.
12.209.63
नन्दगोपकुले गोपकुमारैः परिवारितः ।
समस्तजगतां गोप्ता गोपवेषेण संस्थितः ॥ १२.२०९.६३ ॥
في أسرة الراعي نندا، محاطًا بفتيان الرعاة، يقيم حامي جميع العوالم في هيئة راعٍ.
12.209.64
मद्रूपं च समास्थाय जगत्सृष्टिं करोति सः ।
ऐशानमास्थितः श्रीमान्हन्ति नित्यं हि पाति च ॥ १२.२०९.६४ ॥
فيتخذ صورتي فيخلق العالم، ويتخذ صورة إيشانا فيُهلك دائمًا ويحفظ أيضًا، ذلك المجيد.
12.209.65
विष्णुः स्वरूपरूपोऽसौ कारणं स हरिर्मम ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स चानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६५ ॥
فيشنو الذي صورته جوهره نفسه، ذلك هاري هو سببي. فاسأله أيها النمر بين الحكماء؛ فهو اللانهائي والأعظم.
12.209.66
ततोऽवतीर्य भगवान्ब्रह्मलोकान्महामुनिः ।
नन्दगोपकुले विष्णुमेनं कृष्णं जगत्पतिम् ॥ १२.२०९.६६ ॥
ثم نزل الحكيم العظيم المبارك من عالم براهما، فرأى في أسرة الراعي نندا هذا فيشنو، كريشنا، سيد العالم.
12.209.67
बालक्रीडनकासक्तं वत्सजालविभूषितम् ।
पाययित्वाथ बध्नन्तं धूलिधूम्राननं परम् ॥ १२.२०९.६७ ॥
المنهمك في لعب الصبيان، المزين بقطيع من العجول، يسقيها ثم يربطها، الأعلى الذي وجهه مغبر بالتراب (رآه).
12.209.68
गाहमानैर्हसद्भिश्च नृत्यद्भिश्च समन्ततः ।
पाणिवादनकैश्चैव संवृतं वेणुवादकैः ॥ १२.२०९.६८ ॥
محاطًا من كل جانب بالذين يخوضون في الماء ويضحكون ويرقصون ويصفقون ويعزفون المزمار.
12.209.69
प्रणिपत्याब्रवीदेनं नारदो भगवान्मुनिः ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः।
वेत्ताऽसि चाव्ययश्चासि वेत्तुमिच्छामि यादृशम् ॥ १२.२०९.६९ ॥
فانحنى الحكيم المبارك ناراد وقال له: "أنت عجيب ومبارك؛ أنت لا نهائي وأعظم الكل. أنت العالم وغير الفاني؛ أريد أن أعرف كيف أنت."
12.209.70
ततः प्रहस्य भगवान्नारदं प्रत्युवाच ह ।
मत्तः परतरं नास्ति मत्तः सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०९.७० ॥
فابتسم المبارك الرب وأجاب ناراد: "ليس شيء أعلى مني؛ ومني قام كل شيء."
12.209.71
मतो बृहत्तरं नान्यदहमेव बृहत्तरः ।
आकाशे च स्थितः पूर्वमुक्तवानहमेव ते ॥ १२.२०९.७१ ॥
لا أعظم مني؛ أنا وحدي الأعظم. وقد قلت لك هذا من قبل، وأنا واقف في السماء.
12.209.72
न मां वेत्ति जनः कश्चिन्माया मम दुरत्यया ।
भक्त्या त्वनन्यया युक्ता मां विजानन्ति योगिनः ॥ १२.२०९.७२ ॥
لا يعرفني أحد؛ فمايايَ عسيرة التجاوز. أما اليوغيون المتحدون بالتفاني الخالص فيعرفونني.
12.209.73
प्रियोसि मम भक्तोसि मम तत्वं विलोकय ।
ददामि तव तज्ज्ञानं येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७३ ॥
أنت حبيب إليّ، وأنت من عبادي؛ فانظر إلى حقيقتي. سأمنحك تلك المعرفة التي بها ترى الحقيقة بجلاء.
12.209.74
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७४ ॥
وإلى سائر العابدين الذين تتلذذ أرواحهم بيوغي، أمنحهم أيضاً المعرفة الإلهية، التي بها ترى الحقيقة.
12.209.75
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च तेन ते यान्ति मत्पदम् ॥ १२.२०९.७५ ॥
وإلى سائر العابدين الذين تتلذذ أرواحهم بيوغي، أمنحهم المعرفة الإلهية، فيذهبون بها إلى مقامي.
12.209.76
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णो नन्दगोपगृहं हरिः ॥ १२.२०९.७६ ॥
وبعد أن قال هذا، مضى هاري كريشنا إلى بيت نندا الراعي.
12.209.77
एतत्ते कथितं राजन्विष्णुतत्वमनुत्तमम् ।
भजस्वैनं विशालाक्षं जपन्कृष्णेति सत्तम ॥ १२.२०९.७७ ॥
أيها الملك، لقد أُلقيت عليك هذه الحقيقة العليا لفيشنو. يا خيرة الأخيار، اعبده ذا العينين الواسعتين مردداً اسم كريشنا.
12.209.78
मोहयन्मां तथा त्वां च शृणोत्येष मयेरितान् ।
धर्मात्मा च महाबाहो भक्तान्रक्षति नान्यथा ॥ १२.२०९.७८ ॥
يُحيّرني وأنت أيضًا، وهو يسمع الكلمات التي أنطقها. أيها الطويل الذراعين، إنه ذو نفس بارة، ويحمي عابديه، لا على غير ذلك.