மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.209.1
पितामह महाप्राज्ञ केशवस्य महात्मनः ।
वक्तुमर्हसि तत्त्वेन माहात्म्यं पुनरेव तु ॥ १२.२०९.१ ॥
பிதாமகரே, மகாப்ரஜ்ஞரே, மகாத்மாவான கேசவனின் மஹிமையை உண்மையுடன் மீண்டும் நீங்கள் கூறுவதற்குத் தகுதியுடையவர்.
12.209.2
न तृप्याम्यहमप्येनं पश्यञ्शृण्वंश्च भारत ।
एवं कृष्णं महाबाहो तस्मादेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.२ ॥
பாரதரே, இவரைக் கண்டும் கேட்டும் நான் திருப்தியடையவில்லை. ஆகவே மகாபாகுவே, கிருஷ்ணரைப் பற்றி இதை எனக்குக் கூறுங்கள்.
12.209.3
शृणु राजन्कथामेतां वैष्णवीं पापनाशनीम् ।
नारदो मां पुरा प्राह यामहं ते वदामि ताम् ॥ १२.२०९.३ ॥
அரசே, பாவத்தை அழிக்கும் இந்த வைஷ்ணவக் கதையைக் கேளுங்கள். முன்பு நாரதர் எனக்குச் சொன்னதையே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.
12.209.4
देवर्षिर्नारदः पूर्वं तत्वं वेत्स्यामि वै हरेः ।
इति संचिन्त्य मनसा दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.२०९.४ ॥
தேவரிஷி நாரதர் முன்பு, 'நிச்சயமாக ஹரியின் தத்துவத்தை அறிவேன்' என்று மனதில் சிந்தித்து, நித்திய பிரம்மத்தை தியானித்தார்.
12.209.5
हिमालये शुभे दिव्ये दिव्यं वर्षशतं किल ।
अनुच्छ्वसन्निराहारः संयतात्मा जितेन्द्रियः ॥ १२.२०९.५ ॥
சுபமும் தெய்வீகமுமான இமயமலையில், தெய்வீக நூறு ஆண்டுகள், மூச்சை அடக்கி, உணவின்றி, மனதை அடக்கி, புலன்களை வென்றவராய் (அவர் தவம் செய்தார்).
12.209.6
ततोऽन्तरिक्षे वागासीत्तं मुनिप्रवरं प्रति ।
मेघगम्भीरनिर्घोषा दिव्या वाह्याऽशरीरिणी ॥ १२.२०९.६ ॥
அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரை நோக்கி ஒரு குரல் எழுந்தது—மேகம் போல் ஆழ்ந்த முழக்கமுள்ள, தெய்வீகமான, வெளியிலிருந்து வந்த, உடலற்ற குரல்.
12.209.7
किमर्थं त्वं समापन्नो ध्यानं मुनिवरोत्तम ।
अहं ददामि ते ज्ञानं धर्माद्यं वा वृणीष्व माम् ॥ १२.२०९.७ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, நீ ஏன் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறாய்? நான் உனக்கு ஞானத்தைத் தருவேன்; அல்லது தர்மம் முதலானவற்றில் எதை விரும்புகிறாயோ, என்னிடம் கேள்.
12.209.8
तच्छ्रुत्वा मुनिरालोच्य संभ्रमाविष्टमानसः ।
किंनु स्यादिति संचिन्त्य वाक्यमाहापरं प्रति ॥ १२.२०९.८ ॥
அதைக் கேட்ட முனிவர் கலக்கமுற்ற மனத்துடன் ஆலோசித்தார். 'இது என்னவாக இருக்கக்கூடும்?' என்று சிந்தித்து, மற்றவரிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
12.209.9
कस्त्वं भवानण्डं बिभेद मध्ये ।
समास्थितो वाक्यमुदीरयन्माम्।
न रूपमन्यत्तव दृश्यते वै ।
ईदृग्विधस्त्वं समधिष्ठितोऽसि ॥ १२.२०९.९ ॥
முட்டையை நடுவிலே பிளந்தவன் நீ யார்? நடுவில் நின்று என்னிடம் இப்படிப் பேசுகின்ற உனக்கு வேறு உருவம் காணப்படவில்லை; இத்தகைய வடிவிலேயே நீ நிலைபெற்றிருக்கிறாய்.
12.209.10
पुनस्तमाह स मुनिमनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
न मां मूढा विजानन्ति ज्ञानिनो मां विदन्त्युत ॥ १२.२०९.१० ॥
மீண்டும் அந்த முனிவர் அவரிடம் சொன்னார்: 'நான் அளவற்றவன், மிகப் பெரியவன். மூடர்கள் என்னை அறியார்; ஞானிகளே என்னை அறிவர்.'
12.209.11
तं प्रत्याह मुनिः श्रीमान्प्रणतो विनयान्वितः ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि तव तत्वं ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.११ ॥
அவரிடம் அந்த மகிமைமிக்க முனிவர் பணிவுடன் வணங்கி இவ்வாறு சொன்னார்: 'உங்களை அறிய விரும்புகிறேன்; உங்கள் உண்மை நிலையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.'
12.209.12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदं प्राह लोकपः ।
ज्ञानेन मां विजानीहि नान्यथा शक्तिरस्ति ते ॥ १२.२०९.१२ ॥
அவருடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட உலகங்களின் அதிபதி நாரதரிடம் சொன்னார்: 'ஞானத்தால் என்னை அறிந்துகொள்; வேறு வழியால் உனக்கு அந்த ஆற்றல் இல்லை.'
12.209.13
कीदृग्विधं तु तज्ज्ञानं येन जानामि ते तनुम् ।
अनन्त तन्मे ब्रूहि त्वं यद्यनुग्रहवानहम् ॥ १२.२०९.१३ ॥
எந்த வகையான அந்த ஞானத்தால் உமது உருவத்தை நான் அறிவேன்? அனந்தரே, நீர் எனக்கு அருள் கூர்ந்தால் அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.209.14
विकल्पहीनं विपुलं तस्य चूरं शिवं परम् ।
ज्ञानं तत्तेन जानासि साधनं प्रति ते मुने ॥ १२.२०९.१४ ॥
அது மாற்றுகள் இல்லாதது, பரந்தது, அதன் தூயது, சிவமானது, மேலானது. முனிவரே, அதை நீர் அதற்கான வழியாக அறிவீர்.
12.209.15
अत्रावृत्य स्थितं ह्येतत्तच्छुद्धमितरन्मृषा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं संक्षेपान्मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.१५ ॥
இங்கு மூடப்பட்டு நிற்பதே தூயது; மற்றவை பொய். முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இவை அனைத்தும் உமக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டன.
12.209.16
त्वमेव तव यत्तत्वं ब्रूहि लोकगुरो मम ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.१६ ॥
உமது உண்மை நிலையை நீரே எனக்குச் சொல்லுங்கள், உலகின் குருவே. அழியாதவரே, நீர் எத்தகையவர் என்று அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.17
ततः प्रहस्य भगवान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां न मे चास्यं श्रुतिर्न च ॥ १२.२०९.१७ ॥
அப்போது பகவான் சிரித்துக்கொண்டு மேகம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் கூறினார் — எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசன் கூறினார்: எனக்கு வாயும் இல்லை, செவியும் இல்லை.
12.209.18
न घ्राणजिह्वे दृक्चैव त्वचा नास्ति तथा मुने ।
कथं वक्ष्यामि चात्मानमशरीरस्तथाप्यहम् ॥ १२.२०९.१८ ॥
முனிவரே, எனக்கு மூக்கும் நாக்கும் இல்லை, கண்ணும் இல்லை, தோலும் இல்லை. அப்படியிருக்க, உடலற்ற நான் எப்படித் என்னைப்பற்றிச் சொல்வேன்?
12.209.19
तज्ज्ञात्वा विस्मयाविष्टो मुनिराह प्रणम्य तम् ।
येन त्वं पूर्वमात्मानमनन्तोऽहं बृहत्तरः।
शतोऽहमिति मां प्रीतः प्रोक्तवानसि तत्कथम् ॥ १२.२०९.१९ ॥
இதை அறிந்து வியப்பால் நிறைந்த முனிவர் அவரை வணங்கி கூறினார்: "நீர் முன்பு உம்மை அனந்தரும் பெரியவருமென்று கூறினீர்; மகிழ்ச்சியுடன் என்னை 'நூறு' என்றும் சொன்னீர்; அது எப்படி?"
12.209.20
पुनस्तमाह भगवांस्तवाप्यक्षाणि सन्ति वै ।
त्वमेनं ब्रूहि चात्मानं यदि शक्नोषि नारद ॥ १२.२०९.२० ॥
பகவான் மீண்டும் அவரிடம் கூறினார்: "உனக்கும் புலன்கள் உள்ளன. நாரதா, உன்னால் முடிந்தால் இதையும், உன் ஆத்மாவையும் சொல்."
12.209.21
आत्मा यथा तव मुने विदितस्तु भविष्यति ।
मां च जानासि तेन त्वमेकं साधनमावयोः।
इत्युक्त्वा भगवान्देवस्ततो नोवाच किंचन ॥ १२.२०९.२१ ॥
"முனிவரே, உன் ஆத்மா எவ்வாறு அறியப்படுமோ அவ்வாறே ஆகும். நீ என்னையும் அறிவாய்; ஆகவே நம் இருவருக்கும் இதுவே ஒரே வழி." இவ்வாறு கூறி பகவான் தேவர் பின்னர் எதுவும் பேசவில்லை.
12.209.22
नारदोऽप्युत्स्मयन्खिन्नः क्व गतोऽसाविति प्रभुः ।
स्थित्वा स दीर्घकालं च मुनिर्व्यामूढमानसः ॥ १२.२०९.२२ ॥
நாரதரும் புன்னகைத்து, வருந்தி, "அந்த பிரபு எங்கே சென்றார்?" என்று நினைத்தார். அந்த முனிவர் நீண்ட நேரம் நின்று, மனம் குழம்பியவராக இருந்தார்.
12.209.23
आह मां भगवान्देवस्त्वनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
तेनाहमिति सर्वस्य को वानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.२३ ॥
பகவான் தேவர் என்னிடம் கூறினார்: "நான் அனந்தனும் பெரியவனும் ஆவேன். ஆகவே, எல்லாவற்றிலும் 'நான்' யார், அல்லது அனந்தனும் பெரியவனும் யார்?"
12.209.24
केयमुर्वी ह्यनन्ताख्या बृहती नूनमेव सा ।
यस्यां जानन्ति भूतानि विलीनानि ततस्ततः।
एनां पृच्छामि तरुणीं सैषा नूनमुवाच माम् ॥ १२.२०९.२४ ॥
அனந்தா என்ற பெயருடைய இந்தப் பூமி எப்படிப்பட்டது? அவள் நிச்சயமாக மிகப் பெரியவள். அவளில் உயிரினங்கள் பலமுறை ஒடுங்குகின்றன. இந்த இளம்பெண்ணிடம் நான் கேட்கிறேன்; இவள் நிச்சயமாக எனக்குச் சொன்னாள்.
12.209.25
इत्येवं स मुनिः श्रीमान्कृत्वा निश्चयमात्मनः ।
स भूतलं समाविश्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२५ ॥
இவ்வாறு அந்த மகிமைமிக்க முனிவர் தம் மனதில் உறுதி கொண்டு, பூமி மேல் இறங்கி வணங்கி இதைச் சொன்னார்.
12.209.26
आश्चर्यासि च धन्यासि वृहती त्वं वसुन्धरे ।
त्वामत्र वेत्तुमिच्छामि याग्दृभूताऽसि शोभने ॥ १२.२०९.२६ ॥
வசுந்தரையே, நீ அற்புதமானவள்; பாக்கியமுடையவள்; நீ பெரியவள். அழகியே, நீ எத்தகையவள் என்பதை இங்கே அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.27
तच्छ्रुत्वा धरणी देवी स्मयमानाऽब्रवीदिदम् ।
नाहं हि बृहती विप्र न चानन्ता च सत्तम ॥ १२.२०९.२७ ॥
அதைக் கேட்ட தேவி தரணி புன்னகைத்தபடி இதைச் சொன்னாள்: அந்தணரே, நான் பெரியவளும் அல்ல; சிறந்தவரே, நான் அனந்தையும் அல்ல.
12.209.28
कारणं मम यो गन्धो गन्धात्मानं ब्रवीहि तम् ।
ततो मुनिस्तद्धि तत्वं प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२८ ॥
என் காரணம் அந்த வாசனை; வாசனையின் சாரத்தைச் சொல். பின் முனிவர் அந்த உண்மையை உணர்ந்து வணங்கி இதைச் சொன்னார்.
12.209.29
कारणं मे जलं मत्तो बृहत्तरतमं हि तत् ॥ १२.२०९.२९ ॥
என் காரணம் நீர்; அது என்னைவிட மிகவும் பெரியது.
12.209.30
स समुद्रं मुनिर्गत्वा प्रणिपत्येदमब्रवीत् ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ॥ १२.२०९.३० ॥
அவ்வறிஞர் கடலிடம் சென்று வணங்கி இவ்வாறு கூறினார்: நீர் அற்புதமானவர், பாக்கியமுள்ளவர், உண்மையில் அநந்தமும் மிகப் பெரியவரும் ஆவீர்.
12.209.31
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्यमव्यय ।
तच्छ्रुत्वा सरितानाथः समुद्रो मुनिमब्रवीत् ॥ १२.२०९.३१ ॥
அழியாதவரே, நீர் எத்தகைய இயல்புடையவர் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன். அதைக் கேட்ட நதிகளின் தலைவனான கடல் முனிவரிடம் கூறியது.
12.209.32
कारणं मेऽत्र संपृच्छ रसात्मानं बृहत्तरम् ।
ततो बृहत्तरं विद्वंस्त्वं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३२ ॥
இங்கு என் காரணத்தைக் கேள், அவர் சாரமே ஆன்மாவாகக் கொண்டவர், மிகப் பெரியவர். பின்னர், அறிஞரே, முனிவரில் சிறந்தவரே, அந்த இன்னும் பெரியவரிடம் கேளும்.
12.209.33
ततो मुनिर्यथायोगं जलं तत्वमवेक्ष्य तत् ।
जलात्मानं प्रणम्याह जलतत्वस्थितो मुनिः ॥ १२.२०९.३३ ॥
பின்னர் அம்முனிவர் முறைப்படி நீர்த்தத்துவத்தைக் கருதி, நீர் ஆன்மாவானவரை வணங்கி கூறினார்; அவர் நீர்த்தத்துவத்தில் நிலைபெற்ற முனிவர்.
12.209.34
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामिकीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३४ ॥
நீர் அற்புதமானவர், பாக்கியமுள்ளவர், உண்மையில் அநந்தமும் மிகப் பெரியவரும் ஆவீர். அழியாதவரே, நீர் எத்தகைய இயல்புடையவர் என்பதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.209.35
ततो रसात्म…मुनिमाह पुनः पुनः ।
ममापि कारणं पृच्छ तेजोरूपं विभावसुम्।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम् ॥ १२.२०९.३५ ॥
பின்னர் ரச-ஆத்மா…முனிவரிடம் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்: என் காரணத்தைப் பற்றியும் கேளும், தேஜஸ் வடிவமான விபாவசுவிடம் (அக்னி). பிராமணரே, உயிர்களில் சிறந்தவரே, நான் பெரியவனும் அல்ல, அநந்தனும் அல்ல.
12.209.36
ततोऽग्निं प्रणिपत्याह मुनिर्विस्मितमानसः ।
यज्ञात्मानं महावासं सर्वभूतनमस्कृतम् ॥ १२.२०९.३६ ॥
பின்னர் வியப்புற்ற மனதுடன் முனிவர் அக்னியை வணங்கி கூறினார்: யக்ஞமே ஆத்மாவானவரே, மகா வாசமானவரே, எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கப்படுபவரே.
12.209.37
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३७ ॥
நீர் வியப்புக்குரியவர், பாக்கியவான்; நீர் முடிவற்றவர், மிகப் பெரியவர். அழிவற்றவரே, நீர் எத்தகைய தன்மையுடையவர் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.38
ततः प्रहस्य भगवान्मुनिं स्विष्टकृदब्रवीत् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम।
कारणं मम रूपं यत्तं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३८ ॥
பின்னர் பகவான் ஸ்விஷ்டகிருத் (அக்னி) சிரித்துக்கொண்டு முனிவரிடம் கூறினார்: பிராமணரே, நான் மிகப் பெரியவனும் அல்ல, முடிவற்றவனும் அல்ல, சத்தமரே. என் உருவத்தின் காரணத்தை அவரிடம் கேளுங்கள், முனிசிரேஷ்டரே.
12.209.39
ततो योगक्रमेणैव प्रतीतं तं प्रविश्य सः ।
रूपात्मानं प्रणम्याह नारदो वदतांवरः ॥ १२.२०९.३९ ॥
பின்னர் யோக முறையால் தோன்றிய அவரில் நுழைந்து, பேச்சாளர்களில் சிறந்த நாரதர் உருவாத்மாவை வணங்கிக் கூறினார்.
12.209.40
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४० ॥
நீர் வியப்புக்குரியவர், பாக்கியவான்; நீர் முடிவற்றவர், மிகப் பெரியவர். அழிவற்றவரே, நீர் எத்தகைய தன்மையுடையவர் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.41
उत्स्मयित्वा तु रूपात्मा तं मुनिं प्रत्युवाच ह ।
वायुर्मे कारणं ब्रह्मंस्तं पृच्छ मुनिसत्तम।
मत्तो बहुतरः श्रीमाननन्तश्च महाविलम् ॥ १२.२०९.४१ ॥
பின்னர் உருவாத்மா புன்னகைத்து அந்த முனிவரிடம் கூறினார்: பிராமணரே, என் (உருவத்தின்) காரணம் வாயு; அவரிடம் கேளுங்கள், முனிசிரேஷ்டரே. என்னைவிட மிகப் பெரியவரும் செல்வமுடையவரும் முடிவற்றவரும் அந்த மகா வெளியே.
12.209.42
स मारुतं प्रणम्याह भगवान्मुनिसत्तमः ।
योगसिद्धो महायोगी ज्ञानविज्ञानपारगः ॥ १२.२०९.४२ ॥
அந்த பகவான், முனிவர்களில் சிறந்தவர், வாயுவை வணங்கிக் கூறினார். அவர் யோக சித்தர், மகா யோகி, ஞான விஞ்ஞானங்களின் கடலைக் கடந்தவர்.
12.209.43
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४३ ॥
நீர் அற்புதமானவர், புண்ணியமானவர், உண்மையில் அனந்தரும் மகத்தினும் மகத்தானவர். அழியாதவரே, நீர் எத்தகையவர் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.44
ततो वायुर्हि संप्राह नारदं मुनिसत्तमम् ।
कारणं पृच्छ भगवन्स्पर्शात्मानं ममाद्य वै ॥ १२.२०९.४४ ॥
பின்னர் வாயு முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரிடம் கூறினார்: பகவானே, இன்று என் காரணத்தைக் கேளுங்கள், நான் ஸ்பரிச ஸ்வரூபன் ஆவேன்.
12.209.45
मत्तो बृहत्तरः श्रीमाननन्तश्च तथैव सः ।
ततोस्य वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मानमुवाच सः ॥ १२.२०९.४५ ॥
என்னை விடப் பெரியவரும், ஸ்ரீமானும், அனந்தரும் அவரே. பின்னர் அவருடைய சொல்லைக் கேட்டு, அவர் ஸ்பரிச ஸ்வரூபனிடம் பேசினார்.
12.209.46
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४६ ॥
நீர் அற்புதமானவர், புண்ணியமானவர், உண்மையில் அனந்தரும் மகத்தினும் மகத்தானவர். அழியாதவரே, நீர் எத்தகையவர் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.47
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मा मुनिमब्रवीत् ।
नाहं वृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ॥ १२.२०९.४७ ॥
அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட ஸ்பரிச ஸ்வரூபன் முனிவரிடம் கூறினார்: பிரம்மனே, சிறந்தவரே, நான் மகத்தினும் மகத்தானவன் அல்லன், அனந்தனும் அல்லன்.
12.209.48
कारणं मम चैवेममाकाशं च बृहत्तरम् ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वव्यापिनमव्ययम् ॥ १२.२०९.४८ ॥
என்னுடைய காரணமும், இந்த ஆகாயமும் இதைவிடப் பெரியது. முனிசார்தூலா, அந்த எங்கும் வியாபித்த அழிவற்றவனிடம் கேள்.
12.209.49
तच्छ्रुत्वा नारदः श्रीमान्वाक्यं वाक्यविशारदः ।
आकाशं समुपागम्य प्रणम्याह कृताञ्जलिः ॥ १२.२०९.४९ ॥
அதைக் கேட்ட சொல்வன்மை மிக்க மகிமை பொருந்திய நாரதர், ஆகாயத்தை அணுகி, வணங்கி, கைகூப்பிக் கூறினார்.
12.209.50
आश्चर्योसि न धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५० ॥
நீ ஆச்சரியமானவன்; பாக்கியவான் அல்ல; நீ முடிவற்றவன், மிகப் பெரியவன். அழிவற்றவனே, நீ எத்தன்மையுடையவன் என்று அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.51
आकाशस्तमुवाचेदं प्रहसन्मुनिसत्तमम् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मञ्शब्दो वै कारणं मम।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स वै मत्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.५१ ॥
ஆகாயம் சிரித்துக்கொண்டு அந்த முனிசிறந்தவரிடம் இவ்வாறு சொன்னது: பிராமணரே, நான் பெரியவன் அல்ல; ஒலியே என் காரணம். முனிசார்தூலா, அவனிடம் கேள்; அவனே என்னைவிடப் பெரியவன்.
12.209.52
ततो ह्याविश्य चाकाशं शब्दात्मानमुवाच ह ।
स्वरव्यञ्जनसंयुक्तं नानाहेतुविभूषितम्।
वेदाख्यं परमं गुह्यं वेदकारणमच्युतम् ॥ १२.२०९.५२ ॥
பின்னர் ஆகாயத்துள் புகுந்து, சப்தாத்மாவிடம் கூறினார்: உயிர் மெய் எழுத்துக்களுடன் கூடிய, பல காரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வேதம் என்னும் பரம ரகசியம், வேதங்களின் காரணம், அச்யுதன்.
12.209.53
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५३ ॥
நீ ஆச்சரியமானவனும் பாக்கியவானும் ஆவாய்; நீ முடிவற்றவனும் மிகப் பெரியவனும் ஆவாய். அழிவற்றவனே, நீ எத்தன்மையுடையவன் என்று கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.209.54
वेदात्मा प्रत्युवाचेदं नारदं मुनिपुङ्गवम् ।
मया कारणभूतेन सर्ववेत्ता पितामहः ॥ १२.२०९.५४ ॥
வேதாத்மா அந்த முனிசிரேஷ்டரான நாரதரிடம் இவ்வாறு பதிலளித்தார்: காரணமாக இருக்கும் நானே எல்லாம் அறிந்த பிதாமகன்.
12.209.55
ब्रह्मणो बुद्धिसंस्थानमास्थितोऽहं महामुने ।
तस्माद्वृहत्तरो मत्तः पद्मयोनिर्महामतिः।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०९.५५ ॥
மகாமுனியே, நான் பிரம்மனின் புத்தியில் நிலைபெற்றிருக்கிறேன். ஆகவே என்னைவிடப் பெரியவரும் மகாமதியுமான தாமரைப் பிறப்பாளர் இருக்கிறார். முனிசிம்மமே, எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமானவரிடம் கேளுங்கள்.
12.209.56
ब्रह्मलोकं ततो गत्वा नारदो मुनिपुङ्गवैः ।
सेव्यमानं महात्मानं लोकपालैर्मरुद्गणैः ॥ १२.२०९.५६ ॥
பின்னர் நாரதர் பிரம்மலோகம் சென்றார். அங்கே சிறந்த முனிவர்களாலும், லோகபாலர்களாலும், மருத்கணங்களாலும் சேவிக்கப்படும் மகாத்மாவைக் கண்டார்.
12.209.57
समुद्रैश्च सरिद्भिश्च भूततत्वैः सभूधरैः ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च ज्योतिषां च गणैस्तथा ॥ १२.२०९.५७ ॥
கடல்களாலும் நதிகளாலும், பூததத்துவங்களாலும், மலைகளுடன் கூடியவைகளாலும், கந்தர்வர்களாலும், அப்சரஸ்களாலும், ஜோதிர்கணங்களாலும் அவர் சேவிக்கப்பட்டார்.
12.209.58
स्तुतिस्तोमग्रहस्तोभैस्तथा वेदैर्मुनीश्वरैः ।
उपास्यमानं ब्रह्माणं लोकनाथं परात्परम् ॥ १२.२०९.५८ ॥
ஸ்துதி-ஸ்தோமங்களாலும், கிரகஸ்தோபங்களாலும், வேதங்களாலும், முனீசுவரர்களாலும் வழிபடப்படும் பிரம்மா, உலகநாதன், பரத்திற்கும் பரமானவர்.
12.209.59
हिरण्यगर्भं विश्वेशं चतुर्वक्रेण भूषितम् ।
प्रणम्य प्राञ्जलिः प्रह्वस्तमाह मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२०९.५९ ॥
ஹிரண்யகர்ப்பர், விசுவேசர், நான்கு முகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர் — அவரை வணங்கி, கைகூப்பி, பணிவுடன் அந்த முனிசிரேஷ்டர் அவரிடம் கூறினார்.
12.209.60
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.६० ॥
நீர் அதிசயமானவர், பாக்கியமானவர், உண்மையில் அனந்தரும் மிகப் பெரியவருமாவீர். அழிவற்றவரே, நீர் எத்தகையவர் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
12.209.61
तच्छ्रुत्वा भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः ।
उत्स्मयन्मुनिमाहेदं कर्ममूलस्य लोपकम् ॥ १२.२०९.६१ ॥
இதைக் கேட்ட அனைத்து உலகங்களுக்கும் பிதாமகரான பகவான் பிரம்மா புன்னகைத்து, கர்மத்தின் வேரை அழிக்கும் இதை முனிவரிடம் கூறினார்.
12.209.62
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ।
लोकानां मम सर्वेषां नाथभूतो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६२ ॥
பிராமணரே, நான் மிகப் பெரியவனும் அல்ல, அனந்தனும் அல்ல, நல்லவர்களில் சிறந்தவரே. என் எல்லா உலகங்களுக்கும் நாதனாக இருப்பவரே மிகப் பெரியவர்.
12.209.63
नन्दगोपकुले गोपकुमारैः परिवारितः ।
समस्तजगतां गोप्ता गोपवेषेण संस्थितः ॥ १२.२०९.६३ ॥
நந்த கோபரின் குலத்தில், கோபச் சிறுவர்களால் சூழப்பட்டு, அனைத்து உலகங்களின் காப்பாளராக கோபன் வேடத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறார்.
12.209.64
मद्रूपं च समास्थाय जगत्सृष्टिं करोति सः ।
ऐशानमास्थितः श्रीमान्हन्ति नित्यं हि पाति च ॥ १२.२०९.६४ ॥
அவர் என் வடிவை ஏற்று உலகைப் படைக்கிறார்; ஈசானரின் வடிவைக் கொண்டு அந்த ஸ்ரீமான் எப்போதும் அழித்தும் காத்தும் வருகிறார்.
12.209.65
विष्णुः स्वरूपरूपोऽसौ कारणं स हरिर्मम ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स चानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६५ ॥
விஷ்ணு தன் சொந்த வடிவையே வடிவாகக் கொண்டவர்; அந்த ஹரியே என் காரணம். முனிவர்களில் புலியே, அவரிடமே கேளும்; அவரே அனந்தரும் மிகப் பெரியவரும்.
12.209.66
ततोऽवतीर्य भगवान्ब्रह्मलोकान्महामुनिः ।
नन्दगोपकुले विष्णुमेनं कृष्णं जगत्पतिम् ॥ १२.२०९.६६ ॥
பின்னர் பிரம்மலோகத்திலிருந்து இறங்கிய பகவான் மகாமுனிவர், நந்தகோபன் குலத்தில் இந்த விஷ்ணுவை, உலகின் தலைவரான கிருஷ்ணரை (கண்டார்).
12.209.67
बालक्रीडनकासक्तं वत्सजालविभूषितम् ।
पाययित्वाथ बध्नन्तं धूलिधूम्राननं परम् ॥ १२.२०९.६७ ॥
சிறுவர் விளையாட்டில் ஈடுபட்டவனாய், கன்றுகளின் கூட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய், அவற்றுக்கு நீர் புகட்டிப் பின்னர் கட்டுபவனாய், தூசியால் மங்கிய முகமுடையவனாய் இருந்த பரமனை (கண்டார்).
12.209.68
गाहमानैर्हसद्भिश्च नृत्यद्भिश्च समन्ततः ।
पाणिवादनकैश्चैव संवृतं वेणुवादकैः ॥ १२.२०९.६८ ॥
சுற்றிலும் நீரில் குதித்தும், சிரித்தும், ஆடியும், கைதட்டியும், குழல் ஊதுபவர்களாலும் சூழப்பட்டவனாய் (இருந்தான்).
12.209.69
प्रणिपत्याब्रवीदेनं नारदो भगवान्मुनिः ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः।
वेत्ताऽसि चाव्ययश्चासि वेत्तुमिच्छामि यादृशम् ॥ १२.२०९.६९ ॥
பகவான் முனிவர் நாரதர் வணங்கி அவரிடம் கூறினார்: "நீர் அற்புதமானவர், பாக்கியவான், முடிவற்றவர், மிகப் பெரியவர். நீர் அறிபவர், அழியாதவர்; நீர் எத்தகையவர் என்று அறிய விரும்புகிறேன்."
12.209.70
ततः प्रहस्य भगवान्नारदं प्रत्युवाच ह ।
मत्तः परतरं नास्ति मत्तः सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०९.७० ॥
பின்னர் பகவான் சிரித்து நாரதருக்குப் பதிலளித்தார்: "என்னைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை; என்னிடமிருந்தே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளன."
12.209.71
मतो बृहत्तरं नान्यदहमेव बृहत्तरः ।
आकाशे च स्थितः पूर्वमुक्तवानहमेव ते ॥ १२.२०९.७१ ॥
என்னைவிடப் பெரியது வேறொன்றுமில்லை; நானே மிகப் பெரியவன். ஆகாயத்தில் நின்றுகொண்டு முன்பு உனக்கு நானே இதைச் சொன்னேன்.
12.209.72
न मां वेत्ति जनः कश्चिन्माया मम दुरत्यया ।
भक्त्या त्वनन्यया युक्ता मां विजानन्ति योगिनः ॥ १२.२०९.७२ ॥
எவரும் என்னை அறிவதில்லை; என் மாயையைக் கடப்பது கடினம். ஆனால் அனன்ய பக்தியுடன் கூடிய யோகிகள் என்னை அறிகின்றனர்.
12.209.73
प्रियोसि मम भक्तोसि मम तत्वं विलोकय ।
ददामि तव तज्ज्ञानं येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७३ ॥
நீ எனக்குப் பிரியமானவன், என் பக்தன்; என் தத்துவத்தைக் காண்பாயாக. அதனால் உண்மையை நீ தெளிவாகக் காண்பாய் என்ற ஞானத்தை உனக்குத் தருகிறேன்.
12.209.74
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७४ ॥
என் யோகத்தில் ஈடுபட்ட மனமுடைய மற்ற பக்தர்களுக்கும் நான் தெய்வீக ஞானத்தைத் தருகிறேன்; அதனால் நீ உண்மையைக் காண்பாய்.
12.209.75
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च तेन ते यान्ति मत्पदम् ॥ १२.२०९.७५ ॥
என் யோகத்தில் ஈடுபட்ட மனமுடைய மற்ற பக்தர்களுக்கும் நான் தெய்வீக ஞானத்தைத் தருகிறேன்; அதனால் அவர்கள் என் பதத்தை அடைகின்றனர்.
12.209.76
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णो नन्दगोपगृहं हरिः ॥ १२.२०९.७६ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, ஹரியாகிய கிருஷ்ணன் நந்த கோபரின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
12.209.77
एतत्ते कथितं राजन्विष्णुतत्वमनुत्तमम् ।
भजस्वैनं विशालाक्षं जपन्कृष्णेति सत्तम ॥ १२.२०९.७७ ॥
அரசே, உயர்ந்த விஷ்ணு தத்துவம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நல்லோரில் சிறந்தவனே, கிருஷ்ண நாமத்தை ஜபித்தபடி அந்தப் பெரிய கண்களுடையவனை வழிபடு.
12.209.78
मोहयन्मां तथा त्वां च शृणोत्येष मयेरितान् ।
धर्मात्मा च महाबाहो भक्तान्रक्षति नान्यथा ॥ १२.२०९.७८ ॥
இவர் என்னையும் உன்னையும் மயக்கியவாறு, நான் சொன்னவற்றைக் கேட்கிறார். மகாபாகுவே, இவர் தர்மாத்மா; தம் பக்தர்களை அவர் காக்கிறார், வேறு விதமாக அல்ல.