Mahābhārata · Adhyāya 12.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.209.1
पितामह महाप्राज्ञ केशवस्य महात्मनः ।
वक्तुमर्हसि तत्त्वेन माहात्म्यं पुनरेव तु ॥ १२.२०९.१ ॥
Avô, grande sábio, és digno de novamente declarar, na verdade, a grandeza do magnânimo Keśava.
12.209.2
न तृप्याम्यहमप्येनं पश्यञ्शृण्वंश्च भारत ।
एवं कृष्णं महाबाहो तस्मादेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.२ ॥
Bhārata, nem vendo-o e ouvindo-o fico satisfeito. Por isso, ó de braços poderosos, diz-me isto sobre Kṛṣṇa.
12.209.3
शृणु राजन्कथामेतां वैष्णवीं पापनाशनीम् ।
नारदो मां पुरा प्राह यामहं ते वदामि ताम् ॥ १२.२०९.३ ॥
Ouve, ó rei, esta narrativa vaiṣṇava que destrói o pecado, a que Nārada me contou outrora; eu ta conto.
12.209.4
देवर्षिर्नारदः पूर्वं तत्वं वेत्स्यामि वै हरेः ।
इति संचिन्त्य मनसा दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.२०९.४ ॥
O sábio divino Nārada, tendo refletido em sua mente: «Certamente conhecerei a verdade de Hari», meditou então sobre o Brahman eterno.
12.209.5
हिमालये शुभे दिव्ये दिव्यं वर्षशतं किल ।
अनुच्छ्वसन्निराहारः संयतात्मा जितेन्द्रियः ॥ १२.२०९.५ ॥
No Himālaya auspicioso e divino, por cem anos divinos, sem expirar, em jejum, senhor de si e vencedor dos sentidos, praticou austeridade.
12.209.6
ततोऽन्तरिक्षे वागासीत्तं मुनिप्रवरं प्रति ।
मेघगम्भीरनिर्घोषा दिव्या वाह्याऽशरीरिणी ॥ १२.२०९.६ ॥
Então, do céu, uma voz dirigiu-se àquele primeiro dos sábios — divina, externa, incorpórea, profunda como o estrondo de uma nuvem.
12.209.7
किमर्थं त्वं समापन्नो ध्यानं मुनिवरोत्तम ।
अहं ददामि ते ज्ञानं धर्माद्यं वा वृणीष्व माम् ॥ १२.२०९.७ ॥
Melhor dos sábios, por que te entregaste à meditação? Dar-te-ei conhecimento; ou escolhe de mim o que quiseres, começando pelo dharma.
12.209.8
तच्छ्रुत्वा मुनिरालोच्य संभ्रमाविष्टमानसः ।
किंनु स्यादिति संचिन्त्य वाक्यमाहापरं प्रति ॥ १२.२०९.८ ॥
Ao ouvir isso, o sábio, com a mente tomada de agitação, refletiu: 'O que poderá ser isto?', e disse estas palavras a outro.
12.209.9
कस्त्वं भवानण्डं बिभेद मध्ये ।
समास्थितो वाक्यमुदीरयन्माम्।
न रूपमन्यत्तव दृश्यते वै ।
ईदृग्विधस्त्वं समधिष्ठितोऽसि ॥ १२.२०९.९ ॥
Quem és tu, que partiste o ovo ao meio? De pé no meio e falando-me estas palavras, não se vê outra forma tua; nessa forma te encontras.
12.209.10
पुनस्तमाह स मुनिमनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
न मां मूढा विजानन्ति ज्ञानिनो मां विदन्त्युत ॥ १२.२०९.१० ॥
De novo aquele sábio lhe disse: 'Sou infinito, e ainda maior. Os tolos não me conhecem; os sábios me conhecem.'
12.209.11
तं प्रत्याह मुनिः श्रीमान्प्रणतो विनयान्वितः ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि तव तत्वं ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.११ ॥
A ele aquele glorioso sábio, inclinando-se com humildade, disse: 'Desejo conhecer-te; diz-me a tua verdadeira natureza.'
12.209.12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदं प्राह लोकपः ।
ज्ञानेन मां विजानीहि नान्यथा शक्तिरस्ति ते ॥ १२.२०९.१२ ॥
Ouvindo as suas palavras, o senhor dos mundos disse a Nārada: 'Conhece-me pelo conhecimento; de outro modo não tens poder para isso.'
12.209.13
कीदृग्विधं तु तज्ज्ञानं येन जानामि ते तनुम् ।
अनन्त तन्मे ब्रूहि त्वं यद्यनुग्रहवानहम् ॥ १२.२०९.१३ ॥
De que espécie é aquele conhecimento pelo qual eu possa conhecer a tua forma? Ó Ananta, se me és favorável, diz-me isso.
12.209.14
विकल्पहीनं विपुलं तस्य चूरं शिवं परम् ।
ज्ञानं तत्तेन जानासि साधनं प्रति ते मुने ॥ १२.२०९.१४ ॥
Esse conhecimento está livre de alternativas, é vasto, puro, auspicioso e supremo. Ó sábio, por ele tu o conheces como meio.
12.209.15
अत्रावृत्य स्थितं ह्येतत्तच्छुद्धमितरन्मृषा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं संक्षेपान्मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.१५ ॥
O que aqui permanece envolto é puro; o restante é falso. Ó melhor dos sábios, tudo isto foi-te dito em resumo.
12.209.16
त्वमेव तव यत्तत्वं ब्रूहि लोकगुरो मम ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.१६ ॥
Diz-me tu mesmo essa tua realidade, ó mestre dos mundos. Ó Imperecível, desejo saber de que natureza és.
12.209.17
ततः प्रहस्य भगवान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां न मे चास्यं श्रुतिर्न च ॥ १२.२०९.१७ ॥
Então o Senhor, sorrindo, falou com voz profunda como uma nuvem: o Senhor de todos os seres disse: não tenho boca, nem tenho audição.
12.209.18
न घ्राणजिह्वे दृक्चैव त्वचा नास्ति तथा मुने ।
कथं वक्ष्यामि चात्मानमशरीरस्तथाप्यहम् ॥ १२.२०९.१८ ॥
Ó sábio, não tenho nariz nem língua, nem olho, nem pele. Como, pois, falarei de mim, sendo incorpóreo?
12.209.19
तज्ज्ञात्वा विस्मयाविष्टो मुनिराह प्रणम्य तम् ।
येन त्वं पूर्वमात्मानमनन्तोऽहं बृहत्तरः।
शतोऽहमिति मां प्रीतः प्रोक्तवानसि तत्कथम् ॥ १२.२०९.१९ ॥
Ao saber disso, o sábio, tomado de espanto, curvou-se diante dele e disse: "Antes declaraste-te infinito e ainda maior, e, satisfeito, chamaste-me 'cem': como é isso?"
12.209.20
पुनस्तमाह भगवांस्तवाप्यक्षाणि सन्ति वै ।
त्वमेनं ब्रूहि चात्मानं यदि शक्नोषि नारद ॥ १२.२०९.२० ॥
O Bem-aventurado disse-lhe de novo: "Também tens sentidos. Nārada, se puderes, diz isto e diz o teu próprio eu."
12.209.21
आत्मा यथा तव मुने विदितस्तु भविष्यति ।
मां च जानासि तेन त्वमेकं साधनमावयोः।
इत्युक्त्वा भगवान्देवस्ततो नोवाच किंचन ॥ १२.२०९.२१ ॥
"Ó sábio, o teu eu será conhecido como é conhecido. Também me conheces; portanto, este é um meio para nós dois." Tendo dito isto, o Deus bem-aventurado nada mais disse.
12.209.22
नारदोऽप्युत्स्मयन्खिन्नः क्व गतोऽसाविति प्रभुः ।
स्थित्वा स दीर्घकालं च मुनिर्व्यामूढमानसः ॥ १२.२०९.२२ ॥
Nārada também, sorrindo e perturbado, perguntou-se: "Para onde foi esse Senhor?" O sábio ficou ali por longo tempo, com a mente confusa.
12.209.23
आह मां भगवान्देवस्त्वनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
तेनाहमिति सर्वस्य को वानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.२३ ॥
O Deus bem-aventurado disse-me: "Eu sou infinito e ainda maior. Quem, então, é o 'eu' de todos, ou quem é infinito e ainda maior?"
12.209.24
केयमुर्वी ह्यनन्ताख्या बृहती नूनमेव सा ।
यस्यां जानन्ति भूतानि विलीनानि ततस्ततः।
एनां पृच्छामि तरुणीं सैषा नूनमुवाच माम् ॥ १२.२०९.२४ ॥
O que é esta terra chamada Anantā? Certamente ela é vasta, aquela em quem os seres se dissolvem repetidamente. Pergunto a esta jovem; certamente foi ela quem me falou.
12.209.25
इत्येवं स मुनिः श्रीमान्कृत्वा निश्चयमात्मनः ।
स भूतलं समाविश्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२५ ॥
Assim, aquele glorioso sábio, tendo tomado sua decisão, desceu à superfície da terra, prostrou-se e disse isto.
12.209.26
आश्चर्यासि च धन्यासि वृहती त्वं वसुन्धरे ।
त्वामत्र वेत्तुमिच्छामि याग्दृभूताऽसि शोभने ॥ १२.२०९.२६ ॥
Ó Vasundharā, és maravilhosa e bendita, és vasta. Ó radiante, desejo aqui saber que tipo de ser tu és.
12.209.27
तच्छ्रुत्वा धरणी देवी स्मयमानाऽब्रवीदिदम् ।
नाहं हि बृहती विप्र न चानन्ता च सत्तम ॥ १२.२०९.२७ ॥
Ao ouvir isso, a deusa Dharaṇī, sorrindo, disse: Não sou vasta, ó brâmane, nem sou infinita, ó melhor dos bons.
12.209.28
कारणं मम यो गन्धो गन्धात्मानं ब्रवीहि तम् ।
ततो मुनिस्तद्धि तत्वं प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२८ ॥
Minha causa é aquele odor; diz-me a natureza do odor. Então o sábio, compreendendo essa verdade, prostrou-se e disse isto.
12.209.29
कारणं मे जलं मत्तो बृहत्तरतमं हि तत् ॥ १२.२०९.२९ ॥
Minha causa é a água; ela é ainda mais vasta do que eu.
12.209.30
स समुद्रं मुनिर्गत्वा प्रणिपत्येदमब्रवीत् ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ॥ १२.२०९.३० ॥
O sábio foi até o oceano, prostrou-se e disse: Tu és admirável e abençoado; de fato, és infinito e ainda maior.
12.209.31
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्यमव्यय ।
तच्छ्रुत्वा सरितानाथः समुद्रो मुनिमब्रवीत् ॥ १२.२०९.३१ ॥
Desejo conhecer-te, imperecível: de que natureza és? Ao ouvir isso, o oceano, senhor dos rios, falou ao sábio.
12.209.32
कारणं मेऽत्र संपृच्छ रसात्मानं बृहत्तरम् ।
ततो बृहत्तरं विद्वंस्त्वं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३२ ॥
Aqui, pergunta sobre a minha causa, cujo ser é a essência e que é ainda maior. Depois, ó sábio, o melhor dos sábios, pergunta sobre aquele que é ainda maior.
12.209.33
ततो मुनिर्यथायोगं जलं तत्वमवेक्ष्य तत् ।
जलात्मानं प्रणम्याह जलतत्वस्थितो मुनिः ॥ १२.२०९.३३ ॥
Então o sábio, considerando devidamente o princípio da água, prostrou-se diante daquele cujo ser é a água e falou; o sábio estava firmado no princípio da água.
12.209.34
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामिकीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३४ ॥
Tu és admirável e abençoado; de fato, és infinito e ainda maior. Desejo ouvir-te: imperecível, de que natureza és?
12.209.35
ततो रसात्म…मुनिमाह पुनः पुनः ।
ममापि कारणं पृच्छ तेजोरूपं विभावसुम्।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम् ॥ १२.२०९.३५ ॥
Então aquele cujo ser é a essência…falou ao sábio repetidas vezes: Pergunta também sobre a minha causa, aquele cuja forma é o fogo, Vibhāvasu. Eu não sou maior, ó brâmane, nem sou infinito, o melhor dos seres.
12.209.36
ततोऽग्निं प्रणिपत्याह मुनिर्विस्मितमानसः ।
यज्ञात्मानं महावासं सर्वभूतनमस्कृतम् ॥ १२.२०९.३६ ॥
Então o sábio, com a mente maravilhada, prostrou-se diante de Agni e disse: Ó tu, cujo ser é o sacrifício, grande morada, adorado por todos os seres.
12.209.37
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३७ ॥
És maravilhoso e bendito; és infinito e ainda maior. Ó imperecível, desejo saber de que natureza és.
12.209.38
ततः प्रहस्य भगवान्मुनिं स्विष्टकृदब्रवीत् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम।
कारणं मम रूपं यत्तं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३८ ॥
Então o bem-aventurado Sviṣṭakṛt (Agni), rindo, disse ao sábio: Ó brâmane, não sou maior nem infinito, ó melhor dos bons. Pergunta sobre a causa da minha forma, ó melhor dos sábios.
12.209.39
ततो योगक्रमेणैव प्रतीतं तं प्रविश्य सः ।
रूपात्मानं प्रणम्याह नारदो वदतांवरः ॥ १२.२०९.३९ ॥
Então, entrando naquele que se manifestou pelo método do yoga, Nārada, o melhor dos oradores, prostrou-se diante do ser de forma e disse:
12.209.40
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४० ॥
És maravilhoso e bendito; és infinito e ainda maior. Ó imperecível, desejo saber de que natureza és.
12.209.41
उत्स्मयित्वा तु रूपात्मा तं मुनिं प्रत्युवाच ह ।
वायुर्मे कारणं ब्रह्मंस्तं पृच्छ मुनिसत्तम।
मत्तो बहुतरः श्रीमाननन्तश्च महाविलम् ॥ १२.२०९.४१ ॥
Então o ser de forma, sorrindo, disse àquele sábio: Ó brâmane, a causa da minha forma é Vāyu; pergunta a ele, ó melhor dos sábios. Muito maior do que eu, glorioso e infinito é aquele grande vazio.
12.209.42
स मारुतं प्रणम्याह भगवान्मुनिसत्तमः ।
योगसिद्धो महायोगी ज्ञानविज्ञानपारगः ॥ १२.२०९.४२ ॥
Tendo se curvado diante do Vento, o bem-aventurado melhor dos sábios, realizado no yoga, grande iogue que atravessou à outra margem do conhecimento e da sabedoria, falou.
12.209.43
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४३ ॥
És admirável e bendito, de fato infinito, ainda maior que os grandes. Ó imperecível, desejo saber que tipo de ser és.
12.209.44
ततो वायुर्हि संप्राह नारदं मुनिसत्तमम् ।
कारणं पृच्छ भगवन्स्पर्शात्मानं ममाद्य वै ॥ १२.२०९.४४ ॥
Então o Vento falou a Nārada, o melhor dos sábios: Ó bendito, pergunta hoje sobre a causa, pois sou da natureza do toque.
12.209.45
मत्तो बृहत्तरः श्रीमाननन्तश्च तथैव सः ।
ततोस्य वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मानमुवाच सः ॥ १२.२०९.४५ ॥
Ele é maior que eu, glorioso e também infinito. Então, tendo ouvido suas palavras, falou àquele cuja natureza é o toque.
12.209.46
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४६ ॥
És admirável e bendito, de fato infinito, ainda maior que os grandes. Ó imperecível, desejo saber que tipo de ser és.
12.209.47
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मा मुनिमब्रवीत् ।
नाहं वृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ॥ १२.२०९.४७ ॥
Tendo ouvido as palavras dele, aquele cuja natureza é o toque disse ao sábio: Ó brâmane, ó melhor dos homens, não sou maior que os grandes, nem infinito.
12.209.48
कारणं मम चैवेममाकाशं च बृहत्तरम् ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वव्यापिनमव्ययम् ॥ १२.२०९.४८ ॥
A causa de mim e deste céu é ainda maior. Ó tigre entre os sábios, pergunta-lhe, o onipresente e imperecível.
12.209.49
तच्छ्रुत्वा नारदः श्रीमान्वाक्यं वाक्यविशारदः ।
आकाशं समुपागम्य प्रणम्याह कृताञ्जलिः ॥ १२.२०९.४९ ॥
Ao ouvir essas palavras, o glorioso Nārada, hábil no discurso, aproximou-se do céu, curvou-se e, de mãos postas, disse:
12.209.50
आश्चर्योसि न धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५० ॥
És admirável, não afortunado; és infinito e ainda maior. Ó Imperecível, desejo saber qual é a tua natureza.
12.209.51
आकाशस्तमुवाचेदं प्रहसन्मुनिसत्तमम् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मञ्शब्दो वै कारणं मम।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स वै मत्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.५१ ॥
Rindo, o céu falou àquele melhor dos sábios: "Brâmane, não sou eu o maior; o som é, de fato, a minha causa. Ó tigre entre os sábios, pergunta-lhe; ele é maior do que eu."
12.209.52
ततो ह्याविश्य चाकाशं शब्दात्मानमुवाच ह ।
स्वरव्यञ्जनसंयुक्तं नानाहेतुविभूषितम्।
वेदाख्यं परमं गुह्यं वेदकारणमच्युतम् ॥ १२.२०९.५२ ॥
Então, entrando no céu, falou ao Eu do som: "Unido a vogais e consoantes, adornado de muitas razões, o supremo segredo chamado Veda, causa dos Vedas, o Imutável."
12.209.53
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५३ ॥
És admirável e afortunado; és infinito e ainda maior. Ó Imperecível, desejo ouvir qual é a tua natureza.
12.209.54
वेदात्मा प्रत्युवाचेदं नारदं मुनिपुङ्गवम् ।
मया कारणभूतेन सर्ववेत्ता पितामहः ॥ १२.२०९.५४ ॥
O Eu dos Vedas respondeu isto a Nārada, o melhor dos sábios: «Eu, que sou a causa, sou o avô que tudo sabe».
12.209.55
ब्रह्मणो बुद्धिसंस्थानमास्थितोऽहं महामुने ।
तस्माद्वृहत्तरो मत्तः पद्मयोनिर्महामतिः।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०९.५५ ॥
Grande sábio, eu habito no intelecto de Brahmā; por isso o nascido do lótus, de grande entendimento, é maior que eu. Tigre entre os sábios, pergunta a ele, causa de todas as causas.
12.209.56
ब्रह्मलोकं ततो गत्वा नारदो मुनिपुङ्गवैः ।
सेव्यमानं महात्मानं लोकपालैर्मरुद्गणैः ॥ १२.२०९.५६ ॥
Então Nārada foi ao mundo de Brahmā e lá viu a grande alma servida pelos melhores sábios, pelos guardiões do mundo e pela multidão dos Maruts.
12.209.57
समुद्रैश्च सरिद्भिश्च भूततत्वैः सभूधरैः ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च ज्योतिषां च गणैस्तथा ॥ १२.२०९.५७ ॥
Era também servido pelos oceanos e rios, pelos elementos com as montanhas, pelos Gandharvas, pelas Apsaras e pelas hostes dos astros.
12.209.58
स्तुतिस्तोमग्रहस्तोभैस्तथा वेदैर्मुनीश्वरैः ।
उपास्यमानं ब्रह्माणं लोकनाथं परात्परम् ॥ १२.२०९.५८ ॥
Brahmā, adorado com hinos de louvor e cânticos graha, pelos Vedas e pelos senhores dos sábios, senhor dos mundos, mais alto que o mais alto.
12.209.59
हिरण्यगर्भं विश्वेशं चतुर्वक्रेण भूषितम् ।
प्रणम्य प्राञ्जलिः प्रह्वस्तमाह मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२०९.५९ ॥
Curvando-se diante dele, o Senhor do universo de ventre dourado, adornado com quatro faces, o melhor dos sábios, de mãos postas e humildemente, falou-lhe.
12.209.60
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.६० ॥
És admirável, és abençoado, verdadeiramente és infinito e o maior. Desejo conhecer-te: de que natureza és tu, ó Imperecível?
12.209.61
तच्छ्रुत्वा भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः ।
उत्स्मयन्मुनिमाहेदं कर्ममूलस्य लोपकम् ॥ १२.२०९.६१ ॥
Ao ouvir isto, o bem-aventurado Brahmā, avô de todos os mundos, sorriu e disse ao sábio esta palavra que destrói a raiz da ação.
12.209.62
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ।
लोकानां मम सर्वेषां नाथभूतो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६२ ॥
Eu não sou o maior, ó brâmane, nem sou infinito, ó melhor dos bons. O maior é aquele que é o senhor de todos os mundos, inclusive de mim.
12.209.63
नन्दगोपकुले गोपकुमारैः परिवारितः ।
समस्तजगतां गोप्ता गोपवेषेण संस्थितः ॥ १२.२०९.६३ ॥
Na família do pastor Nanda, cercado por jovens pastores, o protetor de todos os mundos permanece sob a forma de pastor.
12.209.64
मद्रूपं च समास्थाय जगत्सृष्टिं करोति सः ।
ऐशानमास्थितः श्रीमान्हन्ति नित्यं हि पाति च ॥ १२.२०९.६४ ॥
Assumindo a minha forma, ele cria o mundo; assumindo a forma de Īśāna, o glorioso sempre destrói e também preserva.
12.209.65
विष्णुः स्वरूपरूपोऽसौ कारणं स हरिर्मम ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स चानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६५ ॥
Viṣṇu, cuja forma é a sua própria essência, esse Hari é a minha causa. Pergunta-lhe, ó tigre entre os sábios; ele é o infinito e o maior.
12.209.66
ततोऽवतीर्य भगवान्ब्रह्मलोकान्महामुनिः ।
नन्दगोपकुले विष्णुमेनं कृष्णं जगत्पतिम् ॥ १२.२०९.६६ ॥
Então o bem-aventurado grande sábio, tendo descido do mundo de Brahmā, viu na família do pastor Nanda este Viṣṇu, Kṛṣṇa, senhor do mundo.
12.209.67
बालक्रीडनकासक्तं वत्सजालविभूषितम् ।
पाययित्वाथ बध्नन्तं धूलिधूम्राननं परम् ॥ १२.२०९.६७ ॥
Absorto em brincadeiras de criança, adornado por um rebanho de bezerros, fazendo-os beber e depois amarrando-os, o Supremo de rosto escurecido pela poeira (viu).
12.209.68
गाहमानैर्हसद्भिश्च नृत्यद्भिश्च समन्ततः ।
पाणिवादनकैश्चैव संवृतं वेणुवादकैः ॥ १२.२०९.६८ ॥
Cercado por todos os lados por aqueles que mergulhavam na água, riam, dançavam, batiam palmas e tocavam flauta.
12.209.69
प्रणिपत्याब्रवीदेनं नारदो भगवान्मुनिः ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः।
वेत्ताऽसि चाव्ययश्चासि वेत्तुमिच्छामि यादृशम् ॥ १२.२०९.६९ ॥
Prostrando-se, o bem-aventurado sábio Nārada disse-lhe: "Tu és maravilhoso e abençoado; és infinito e o maior. És o conhecedor e o imperecível; desejo saber como és."
12.209.70
ततः प्रहस्य भगवान्नारदं प्रत्युवाच ह ।
मत्तः परतरं नास्ति मत्तः सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०९.७० ॥
Então o bem-aventurado Senhor, sorrindo, respondeu a Nārada: "Nada é superior a mim; de mim tudo está estabelecido."
12.209.71
मतो बृहत्तरं नान्यदहमेव बृहत्तरः ।
आकाशे च स्थितः पूर्वमुक्तवानहमेव ते ॥ १२.२०९.७१ ॥
Não há outro maior do que eu; só eu sou o maior. Estando no céu, fui eu mesmo quem te disse isso antes.
12.209.72
न मां वेत्ति जनः कश्चिन्माया मम दुरत्यया ।
भक्त्या त्वनन्यया युक्ता मां विजानन्ति योगिनः ॥ १२.२०९.७२ ॥
Ninguém me conhece; minha māyā é difícil de superar. Mas os yogins unidos por devoção exclusiva me conhecem.
12.209.73
प्रियोसि मम भक्तोसि मम तत्वं विलोकय ।
ददामि तव तज्ज्ञानं येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७३ ॥
Você me é querido, é meu devoto; contemple meu tattva. Dou-te aquele conhecimento pelo qual verás claramente a verdade.
12.209.74
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७४ ॥
Aos outros devotos cujas almas se deleitam em meu yoga também dou o conhecimento divino, pelo qual verás a verdade.
12.209.75
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च तेन ते यान्ति मत्पदम् ॥ १२.२०९.७५ ॥
Aos outros devotos cujas almas se deleitam em meu yoga também dou o conhecimento divino; por ele vão à minha morada.
12.209.76
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णो नन्दगोपगृहं हरिः ॥ १२.२०९.७६ ॥
Tendo dito isso, Hari Kṛṣṇa foi à casa de Nanda, o pastor.
12.209.77
एतत्ते कथितं राजन्विष्णुतत्वमनुत्तमम् ।
भजस्वैनं विशालाक्षं जपन्कृष्णेति सत्तम ॥ १२.२०९.७७ ॥
Ó rei, esta suprema verdade de Viṣṇu te foi revelada. Ó melhor dos bons, adora-o, o de olhos amplos, recitando o nome de Kṛṣṇa.
12.209.78
मोहयन्मां तथा त्वां च शृणोत्येष मयेरितान् ।
धर्मात्मा च महाबाहो भक्तान्रक्षति नान्यथा ॥ १२.२०९.७८ ॥
Confundindo a mim e também a ti, ele ouve as palavras que proferi. Ó de braços poderosos, ele é justo de alma e protege os seus devotos, e não de outra forma.