ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.209.1
पितामह महाप्राज्ञ केशवस्य महात्मनः ।
वक्तुमर्हसि तत्त्वेन माहात्म्यं पुनरेव तु ॥ १२.२०९.१ ॥
ହେ ପିତାମହ, ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ, ମହାତ୍ମା କେଶବଙ୍କ ମହିମା ତତ୍ତ୍ୱତଃ ଆପଣ ପୁନର୍ବାର କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
12.209.2
न तृप्याम्यहमप्येनं पश्यञ्शृण्वंश्च भारत ।
एवं कृष्णं महाबाहो तस्मादेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.२ ॥
ହେ ଭାରତ, ଏହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୃପ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ। ଅତଏବ ହେ ମହାବାହୋ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
12.209.3
शृणु राजन्कथामेतां वैष्णवीं पापनाशनीम् ।
नारदो मां पुरा प्राह यामहं ते वदामि ताम् ॥ १२.२०९.३ ॥
ହେ ରାଜନ, ପାପନାଶିନୀ ଏହି ବୈଷ୍ଣବୀ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ପୂର୍ବରେ ନାରଦ ମୋତେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହୁଛି।
12.209.4
देवर्षिर्नारदः पूर्वं तत्वं वेत्स्यामि वै हरेः ।
इति संचिन्त्य मनसा दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.२०९.४ ॥
ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ପୂର୍ବରେ 'ହରିଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିବି' ବୋଲି ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
12.209.5
हिमालये शुभे दिव्ये दिव्यं वर्षशतं किल ।
अनुच्छ्वसन्निराहारः संयतात्मा जितेन्द्रियः ॥ १२.२०९.५ ॥
ଶୁଭ ଓ ଦିବ୍ୟ ହିମାଳୟରେ ଦିବ୍ୟ ଶହେ ବର୍ଷ ଧରି, ଶ୍ୱାସ ରୋଧ କରି, ନିରାହାରେ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ (ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ)।
12.209.6
ततोऽन्तरिक्षे वागासीत्तं मुनिप्रवरं प्रति ।
मेघगम्भीरनिर्घोषा दिव्या वाह्याऽशरीरिणी ॥ १२.२०९.६ ॥
ତେବେ ଆକାଶରୁ ସେହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ବାଣୀ ହେଲା—ମେଘଗର୍ଜନ ପରି ଗମ୍ଭୀର, ଦିବ୍ୟ, ବାହ୍ୟ ଓ ଅଶରୀରୀ।
12.209.7
किमर्थं त्वं समापन्नो ध्यानं मुनिवरोत्तम ।
अहं ददामि ते ज्ञानं धर्माद्यं वा वृणीष्व माम् ॥ १२.२०९.७ ॥
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କାହିଁକି ଧ୍ୟାନରେ ମଗ୍ନ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେବି; କିମ୍ବା ଧର୍ମ ପ୍ରଭୃତି ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ଚାହଁ, ମୋଠାରୁ ମାଗ।
12.209.8
तच्छ्रुत्वा मुनिरालोच्य संभ्रमाविष्टमानसः ।
किंनु स्यादिति संचिन्त्य वाक्यमाहापरं प्रति ॥ १२.२०९.८ ॥
ତାହା ଶୁଣି ମୁନି ମନରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଭାବିଲେ। 'ଏହା କଣ ହୋଇପାରେ?' ଏହା ଭାବି ସେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
12.209.9
कस्त्वं भवानण्डं बिभेद मध्ये ।
समास्थितो वाक्यमुदीरयन्माम्।
न रूपमन्यत्तव दृश्यते वै ।
ईदृग्विधस्त्वं समधिष्ठितोऽसि ॥ १२.२०९.९ ॥
ଅଣ୍ଡାକୁ ମଧ୍ୟରୁ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ତୁମେ କିଏ? ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ମୋ ସହିତ ଏହି ବାକ୍ୟ କହୁଥିବା ତୁମର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ; ଏହି ପ୍ରକାର ରୂପରେ ତୁମେ ସ୍ଥିତ।
12.209.10
पुनस्तमाह स मुनिमनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
न मां मूढा विजानन्ति ज्ञानिनो मां विदन्त्युत ॥ १२.२०९.१० ॥
ପୁଣି ସେହି ମୁନି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅନନ୍ତ ଓ ମହତ୍ତର। ମୂର୍ଖମାନେ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ହିଁ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି।'
12.209.11
तं प्रत्याह मुनिः श्रीमान्प्रणतो विनयान्वितः ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि तव तत्वं ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.११ ॥
ତାଙ୍କୁ ସେହି ଶ୍ରୀମାନ ମୁନି ବିନୟ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ଆପଣଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।'
12.209.12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदं प्राह लोकपः ।
ज्ञानेन मां विजानीहि नान्यथा शक्तिरस्ति ते ॥ १२.२०९.१२ ॥
ତାଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଲୋକପାଳ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜାଣ; ଅନ୍ୟଥା ତୁମ ପାଖରେ ସେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ।'
12.209.13
कीदृग्विधं तु तज्ज्ञानं येन जानामि ते तनुम् ।
अनन्त तन्मे ब्रूहि त्वं यद्यनुग्रहवानहम् ॥ १२.२०९.१३ ॥
ସେହି ଜ୍ଞାନ କିପରି ପ୍ରକାରର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିପାରିବି? ହେ ଅନନ୍ତ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହଶୀଳ, ତେବେ ତାହା ମୋତେ କୁହ।
12.209.14
विकल्पहीनं विपुलं तस्य चूरं शिवं परम् ।
ज्ञानं तत्तेन जानासि साधनं प्रति ते मुने ॥ १२.२०९.१४ ॥
ସେହି ଜ୍ଞାନ ବିକଳ୍ପହୀନ, ବିଶାଳ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶିବ ଓ ପରମ। ହେ ମୁନି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସାଧନକୁ ଜାଣୁଛ।
12.209.15
अत्रावृत्य स्थितं ह्येतत्तच्छुद्धमितरन्मृषा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं संक्षेपान्मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.१५ ॥
ଏଠାରେ ଆବୃତ ହୋଇ ରହିଥିବା ତାହା ହିଁ ଶୁଦ୍ଧ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ମିଥ୍ୟା। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏ ସବୁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କୁହାଯାଇଛି।
12.209.16
त्वमेव तव यत्तत्वं ब्रूहि लोकगुरो मम ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.१६ ॥
ତୁମର ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମେ ନିଜେ କୁହ, ହେ ଲୋକଗୁରୁ। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ତୁମେ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ତାହା ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.17
ततः प्रहस्य भगवान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां न मे चास्यं श्रुतिर्न च ॥ १२.२०९.१७ ॥
ତା'ପରେ ଭଗବାନ ହସି ମେଘ ପରି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ — ସର୍ବଭୂତଙ୍କର ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ମୋର ମୁଖ ନାହିଁ, ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
12.209.18
न घ्राणजिह्वे दृक्चैव त्वचा नास्ति तथा मुने ।
कथं वक्ष्यामि चात्मानमशरीरस्तथाप्यहम् ॥ १२.२०९.१८ ॥
ହେ ମୁନି, ମୋର ନାକ ଓ ଜିଭ ନାହିଁ, ଆଖି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଚର୍ମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତଥାପି ଅଶରୀରୀ ହୋଇ ମୁଁ ନିଜ ବିଷୟରେ କିପରି କହିବି?
12.209.19
तज्ज्ञात्वा विस्मयाविष्टो मुनिराह प्रणम्य तम् ।
येन त्वं पूर्वमात्मानमनन्तोऽहं बृहत्तरः।
शतोऽहमिति मां प्रीतः प्रोक्तवानसि तत्कथम् ॥ १२.२०९.१९ ॥
ଏହା ଜାଣି ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ନିଜକୁ ଅନନ୍ତ ଓ ବୃହତ୍ତର କହିଥିଲେ; ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୋତେ 'ଶତ' କହିଥିଲେ; ତାହା କିପରି?"
12.209.20
पुनस्तमाह भगवांस्तवाप्यक्षाणि सन्ति वै ।
त्वमेनं ब्रूहि चात्मानं यदि शक्नोषि नारद ॥ १२.२०९.२० ॥
ଭଗବାନ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଛି। ହେ ନାରଦ, ଯଦି ପାରିବ ତେବେ ଏହା ଏବଂ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ କୁହ।"
12.209.21
आत्मा यथा तव मुने विदितस्तु भविष्यति ।
मां च जानासि तेन त्वमेकं साधनमावयोः।
इत्युक्त्वा भगवान्देवस्ततो नोवाच किंचन ॥ १२.२०९.२१ ॥
"ହେ ମୁନି, ତୁମ ଆତ୍ମା ଯେପରି ଜଣାଯିବ ସେପରି ହେବ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜାଣ; ତେଣୁ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଗୋଟିଏ ସାଧନ।" ଏହା କହି ଭଗବାନ ଦେବ ପରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
12.209.22
नारदोऽप्युत्स्मयन्खिन्नः क्व गतोऽसाविति प्रभुः ।
स्थित्वा स दीर्घकालं च मुनिर्व्यामूढमानसः ॥ १२.२०९.२२ ॥
ନାରଦ ମଧ୍ୟ ହସି ହସି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଭାବିଲେ, "ସେ ପ୍ରଭୁ କେଉଁଠିକୁ ଚାଲିଗଲେ?" ସେ ମୁନି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲେ, ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ।
12.209.23
आह मां भगवान्देवस्त्वनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
तेनाहमिति सर्वस्य को वानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.२३ ॥
ଭଗବାନ ଦେବ ମୋତେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଅନନ୍ତ ଓ ବୃହତ୍ତର। ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ମୁଁ' କିଏ, କିମ୍ବା ଅନନ୍ତ ଓ ବୃହତ୍ତର କିଏ?"
12.209.24
केयमुर्वी ह्यनन्ताख्या बृहती नूनमेव सा ।
यस्यां जानन्ति भूतानि विलीनानि ततस्ततः।
एनां पृच्छामि तरुणीं सैषा नूनमुवाच माम् ॥ १२.२०९.२४ ॥
ଅନନ୍ତା ନାମର ଏହି ପୃଥିବୀ କେଉଁପରି? ସେ ନିଶ୍ଚୟ ବିଶାଳ। ତାହାଙ୍କଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବାରମ୍ବାର ବିଲୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ତରୁଣୀକୁ ମୁଁ ପଚାରେ; ଏ ନିଶ୍ଚୟ ମୋତେ କହିଥିଲା।
12.209.25
इत्येवं स मुनिः श्रीमान्कृत्वा निश्चयमात्मनः ।
स भूतलं समाविश्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२५ ॥
ଏହିପରି ସେ ଶ୍ରୀମାନ ମୁନି ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଭୂତଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପ୍ରଣାମ କରି ଏହା କହିଲେ।
12.209.26
आश्चर्यासि च धन्यासि वृहती त्वं वसुन्धरे ।
त्वामत्र वेत्तुमिच्छामि याग्दृभूताऽसि शोभने ॥ १२.२०९.२६ ॥
ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ତୁମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟୀ ଓ ଧନ୍ୟା, ତୁମେ ବିଶାଳ। ହେ ଶୋଭନେ, ତୁମେ କେଉଁପରି ତାହା ଏଠାରେ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.27
तच्छ्रुत्वा धरणी देवी स्मयमानाऽब्रवीदिदम् ।
नाहं हि बृहती विप्र न चानन्ता च सत्तम ॥ १२.२०९.२७ ॥
ତାହା ଶୁଣି ଦେବୀ ଧରଣୀ ହସି ହସି କହିଲେ: ହେ ବିପ୍ର, ମୁଁ ବୃହତୀ ନୁହେଁ; ହେ ସତ୍ତମ, ମୁଁ ଅନନ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
12.209.28
कारणं मम यो गन्धो गन्धात्मानं ब्रवीहि तम् ।
ततो मुनिस्तद्धि तत्वं प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२८ ॥
ମୋର କାରଣ ଯେ ଗନ୍ଧ, ସେହି ଗନ୍ଧର ସ୍ୱରୂପ କୁହ। ତାପରେ ମୁନି ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି ପ୍ରଣାମ କରି ଏହା କହିଲେ।
12.209.29
कारणं मे जलं मत्तो बृहत्तरतमं हि तत् ॥ १२.२०९.२९ ॥
ମୋର କାରଣ ଜଳ; ତାହା ମୋ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅତି ବିଶାଳ।
12.209.30
स समुद्रं मुनिर्गत्वा प्रणिपत्येदमब्रवीत् ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ॥ १२.२०९.३० ॥
ସେ ମୁନି ସମୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପ୍ରଣାମ କରି ଏହା କହିଲେ: ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଧନ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ଅନନ୍ତ ଓ ଅତି ମହାନ।
12.209.31
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्यमव्यय ।
तच्छ्रुत्वा सरितानाथः समुद्रो मुनिमब्रवीत् ॥ १२.२०९.३१ ॥
ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ଅଟନ୍ତି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଏହା ଶୁଣି ନଦୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ସମୁଦ୍ର ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
12.209.32
कारणं मेऽत्र संपृच्छ रसात्मानं बृहत्तरम् ।
ततो बृहत्तरं विद्वंस्त्वं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३२ ॥
ଏଠାରେ ମୋର କାରଣ ପଚାର, ଯିଏ ରସସ୍ୱରୂପ ଓ ଅତି ମହାନ। ତା'ପରେ, ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ଅଧିକ ମହାନଙ୍କୁ ପଚାର।
12.209.33
ततो मुनिर्यथायोगं जलं तत्वमवेक्ष्य तत् ।
जलात्मानं प्रणम्याह जलतत्वस्थितो मुनिः ॥ १२.२०९.३३ ॥
ତା'ପରେ ସେ ମୁନି ଯଥାବିଧି ଜଳତତ୍ତ୍ୱ ବିଚାର କରି, ଜଳସ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ; ସେ ମୁନି ଜଳତତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
12.209.34
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामिकीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३४ ॥
ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଧନ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ଅନନ୍ତ ଓ ଅତି ମହାନ। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ଅଟନ୍ତି ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.35
ततो रसात्म…मुनिमाह पुनः पुनः ।
ममापि कारणं पृच्छ तेजोरूपं विभावसुम्।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम् ॥ १२.२०९.३५ ॥
ତା'ପରେ ରସାତ୍ମ…ସେହି ମୁନିଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ: ମୋ କାରଣ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ପଚାର, ତେଜୋରୂପ ବିଭାବସୁଙ୍କୁ। ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ସତ୍ତମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଅଧିକ ମହାନ ନୁହେଁ କିମ୍ବା ଅନନ୍ତ ନୁହେଁ।
12.209.36
ततोऽग्निं प्रणिपत्याह मुनिर्विस्मितमानसः ।
यज्ञात्मानं महावासं सर्वभूतनमस्कृतम् ॥ १२.२०९.३६ ॥
ଏହା ପରେ ବିସ୍ମିତ ମନ ଥିବା ମୁନି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ — ଯଜ୍ଞାତ୍ମା, ମହାବାସ, ସର୍ବଭୂତ ନମସ୍କୃତ ଆପଣ।
12.209.37
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३७ ॥
ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ଓ ଧନ୍ୟ; ଆପଣ ଅନନ୍ତ ଓ ଅତି ମହାନ। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.38
ततः प्रहस्य भगवान्मुनिं स्विष्टकृदब्रवीत् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम।
कारणं मम रूपं यत्तं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३८ ॥
ତା'ପରେ ଭଗବାନ ସ୍ୱିଷ୍ଟକୃତ୍ (ଅଗ୍ନି) ହସି ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ — ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୁଁ ବୃହତ୍ତର ନୁହେଁ, ଅନନ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ସତ୍ତମ। ମୋ ରୂପର କାରଣ ଯାହା, ତାଙ୍କୁ ପଚାର, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
12.209.39
ततो योगक्रमेणैव प्रतीतं तं प्रविश्य सः ।
रूपात्मानं प्रणम्याह नारदो वदतांवरः ॥ १२.२०९.३९ ॥
ତା'ପରେ ଯୋଗ କ୍ରମରେ ପ୍ରତୀତ ସେହି ରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ରୂପାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।
12.209.40
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४० ॥
ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ଓ ଧନ୍ୟ; ଆପଣ ଅନନ୍ତ ଓ ଅତି ମହାନ। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.41
उत्स्मयित्वा तु रूपात्मा तं मुनिं प्रत्युवाच ह ।
वायुर्मे कारणं ब्रह्मंस्तं पृच्छ मुनिसत्तम।
मत्तो बहुतरः श्रीमाननन्तश्च महाविलम् ॥ १२.२०९.४१ ॥
ତା'ପରେ ରୂପାତ୍ମା ହସି ସେହି ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ — ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୋ (ରୂପର) କାରଣ ବାୟୁ; ତାଙ୍କୁ ପଚାର, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୋଠାରୁ ଅନେକ ମହାନ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ଅନନ୍ତ ସେହି ମହାବିଳ।
12.209.42
स मारुतं प्रणम्याह भगवान्मुनिसत्तमः ।
योगसिद्धो महायोगी ज्ञानविज्ञानपारगः ॥ १२.२०९.४२ ॥
ସେହି ଭଗବାନ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ। ସେ ଯୋଗସିଦ୍ଧ, ମହାଯୋଗୀ ଓ ଜ୍ଞାନ-ବିଜ୍ଞାନର ପାରଗାମୀ।
12.209.43
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४३ ॥
ଆପଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଧନ୍ୟ, ପ୍ରକୃତରେ ଅନନ୍ତ ଏବଂ ମହତରଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ମହତ୍ତର। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କିପରି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.44
ततो वायुर्हि संप्राह नारदं मुनिसत्तमम् ।
कारणं पृच्छ भगवन्स्पर्शात्मानं ममाद्य वै ॥ १२.२०९.४४ ॥
ତାପରେ ବାୟୁ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ: ହେ ଭଗବନ୍, ଆଜି ସ୍ପର୍ଶସ୍ୱରୂପ ମୋର କାରଣ ପଚାରନ୍ତୁ।
12.209.45
मत्तो बृहत्तरः श्रीमाननन्तश्च तथैव सः ।
ततोस्य वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मानमुवाच सः ॥ १२.२०९.४५ ॥
ମୋ ଅପେକ୍ଷା ମହତ୍ତର, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ଅନନ୍ତ ସେହି। ତାଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ସେ ସ୍ପର୍ଶସ୍ୱରୂପଙ୍କୁ କହିଲେ।
12.209.46
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४६ ॥
ଆପଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଧନ୍ୟ, ପ୍ରକୃତରେ ଅନନ୍ତ ଏବଂ ମହତରଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ମହତ୍ତର। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କିପରି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.47
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मा मुनिमब्रवीत् ।
नाहं वृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ॥ १२.२०९.४७ ॥
ତାଙ୍କ ସେହି ବଚନ ଶୁଣି ସ୍ପର୍ଶସ୍ୱରୂପ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ହେ ସତ୍ତମ, ମୁଁ ମହତ୍ତର ନୁହେଁ, ଅନନ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
12.209.48
कारणं मम चैवेममाकाशं च बृहत्तरम् ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वव्यापिनमव्ययम् ॥ १२.२०९.४८ ॥
ମୋର କାରଣ ଏବଂ ଏହି ଆକାଶ ଏଥିରୁ ମଧ୍ୟ ବୃହତ୍ତର। ହେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଅବ୍ୟୟଙ୍କୁ ପଚାର।
12.209.49
तच्छ्रुत्वा नारदः श्रीमान्वाक्यं वाक्यविशारदः ।
आकाशं समुपागम्य प्रणम्याह कृताञ्जलिः ॥ १२.२०९.४९ ॥
ତାହା ଶୁଣି ବାକ୍ୟବିଶାରଦ ଶ୍ରୀମାନ ନାରଦ ଆକାଶ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଣାମ କରି, କୃତାଞ୍ଜଳି ହୋଇ କହିଲେ।
12.209.50
आश्चर्योसि न धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५० ॥
ତୁମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଧନ୍ୟ ନୁହଁ; ତୁମେ ଅନନ୍ତ ଓ ବୃହତ୍ତର। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ତୁମେ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.51
आकाशस्तमुवाचेदं प्रहसन्मुनिसत्तमम् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मञ्शब्दो वै कारणं मम।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स वै मत्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.५१ ॥
ଆକାଶ ହସି ସେହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲା: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ବୃହତ୍ତର ନୁହେଁ; ଶବ୍ଦ ହିଁ ମୋର କାରଣ। ହେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ, ତାଙ୍କୁ ପଚାର; ସେ ହିଁ ମୋଠାରୁ ବୃହତ୍ତର।
12.209.52
ततो ह्याविश्य चाकाशं शब्दात्मानमुवाच ह ।
स्वरव्यञ्जनसंयुक्तं नानाहेतुविभूषितम्।
वेदाख्यं परमं गुह्यं वेदकारणमच्युतम् ॥ १२.२०९.५२ ॥
ତା'ପରେ ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶବ୍ଦାତ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: ସ୍ୱର ଓ ବ୍ୟଞ୍ଜନଯୁକ୍ତ, ଅନେକ ହେତୁରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ବେଦନାମକ ପରମ ଗୁହ୍ୟ, ବେଦର କାରଣ, ଅଚ୍ୟୁତ।
12.209.53
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५३ ॥
ତୁମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧନ୍ୟ; ତୁମେ ଅନନ୍ତ ଓ ବୃହତ୍ତର। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ତୁମେ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.54
वेदात्मा प्रत्युवाचेदं नारदं मुनिपुङ्गवम् ।
मया कारणभूतेन सर्ववेत्ता पितामहः ॥ १२.२०९.५४ ॥
ବେଦାତ୍ମା ସେହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: କାରଣଭୂତ ମୁଁ ହିଁ ସର୍ବଜ୍ଞ ପିତାମହ।
12.209.55
ब्रह्मणो बुद्धिसंस्थानमास्थितोऽहं महामुने ।
तस्माद्वृहत्तरो मत्तः पद्मयोनिर्महामतिः।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०९.५५ ॥
ହେ ମହାମୁନି, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ସ୍ଥିତ। ତେଣୁ ମୋଠାରୁ ବଡ଼ ମହାମତି ପଦ୍ମଯୋନି। ହେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ, ସର୍ବକାରଣର କାରଣଙ୍କୁ ହିଁ ପଚାର।
12.209.56
ब्रह्मलोकं ततो गत्वा नारदो मुनिपुङ्गवैः ।
सेव्यमानं महात्मानं लोकपालैर्मरुद्गणैः ॥ १२.२०९.५६ ॥
ତା'ପରେ ନାରଦ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ଲୋକପାଳ ଓ ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
12.209.57
समुद्रैश्च सरिद्भिश्च भूततत्वैः सभूधरैः ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च ज्योतिषां च गणैस्तथा ॥ १२.२०९.५७ ॥
ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀ, ଭୂତତତ୍ତ୍ୱ, ପର୍ବତସହ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଜ୍ୟୋତିର୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସେ ସେବିତ ଥିଲେ।
12.209.58
स्तुतिस्तोमग्रहस्तोभैस्तथा वेदैर्मुनीश्वरैः ।
उपास्यमानं ब्रह्माणं लोकनाथं परात्परम् ॥ १२.२०९.५८ ॥
ସ୍ତୁତି-ସ୍ତୋମ ଓ ଗ୍ରହସ୍ତୋଭ ଦ୍ୱାରା, ବେଦ ଓ ମୁନୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପାସିତ ବ୍ରହ୍ମା — ଲୋକନାଥ, ପରାତ୍ପର।
12.209.59
हिरण्यगर्भं विश्वेशं चतुर्वक्रेण भूषितम् ।
प्रणम्य प्राञ्जलिः प्रह्वस्तमाह मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२०९.५९ ॥
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ବିଶ୍ୱେଶ, ଚାରି ମୁଖରେ ଶୋଭିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ହାତଯୋଡ଼ି, ନମ୍ରଭାବରେ ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କହିଲେ।
12.209.60
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.६० ॥
ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ, ଧନ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ ଅନନ୍ତ ଓ ମହତ୍ତମ। ହେ ଅବ୍ୟୟ, ଆପଣ କେଉଁ ସ୍ୱରୂପର ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
12.209.61
तच्छ्रुत्वा भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः ।
उत्स्मयन्मुनिमाहेदं कर्ममूलस्य लोपकम् ॥ १२.२०९.६१ ॥
ଏହା ଶୁଣି ସର୍ବଲୋକପିତାମହ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ହସି କର୍ମମୂଳ ନାଶକାରୀ ଏହି କଥା ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
12.209.62
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ।
लोकानां मम सर्वेषां नाथभूतो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६२ ॥
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ମହତ୍ତମ ନୁହେଁ, ଅନନ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ସତ୍ତମ। ମୋର ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ ଯିଏ, ସେ ହିଁ ମହତ୍ତମ।
12.209.63
नन्दगोपकुले गोपकुमारैः परिवारितः ।
समस्तजगतां गोप्ता गोपवेषेण संस्थितः ॥ १२.२०९.६३ ॥
ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କ କୁଳରେ, ଗୋପବାଳକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଗୋପବେଶରେ ସେ ରହିଛନ୍ତି।
12.209.64
मद्रूपं च समास्थाय जगत्सृष्टिं करोति सः ।
ऐशानमास्थितः श्रीमान्हन्ति नित्यं हि पाति च ॥ १२.२०९.६४ ॥
ସେ ମୋର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ଈଶାନଙ୍କ ରୂପ ଧରି ସେ ଶ୍ରୀମାନ ନିତ୍ୟ ସଂହାର କରନ୍ତି ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି।
12.209.65
विष्णुः स्वरूपरूपोऽसौ कारणं स हरिर्मम ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स चानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६५ ॥
ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ହିଁ ରୂପ ଭାବେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ସେ ହରି ମୋର କାରଣ। ହେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ, ତାଙ୍କୁ ହିଁ ପଚାର; ସେ ଅନନ୍ତ ଓ ମହତ୍ତମ।
12.209.66
ततोऽवतीर्य भगवान्ब्रह्मलोकान्महामुनिः ।
नन्दगोपकुले विष्णुमेनं कृष्णं जगत्पतिम् ॥ १२.२०९.६६ ॥
ତା'ପରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଭଗବାନ ମହାମୁନି ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କ କୁଳରେ ଏହି ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତ୍ପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ (ଦେଖିଲେ)।
12.209.67
बालक्रीडनकासक्तं वत्सजालविभूषितम् ।
पाययित्वाथ बध्नन्तं धूलिधूम्राननं परम् ॥ १२.२०९.६७ ॥
ବାଳକ୍ରୀଡ଼ାରେ ମଗ୍ନ, ବାଛୁରିଙ୍କ ସମୂହରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ପାଣି ପିଆଇ ବାନ୍ଧୁଥିବା, ଧୂଳିରେ ଧୂସର ମୁଖ ଥିବା ପରମଙ୍କୁ (ଦେଖିଲେ)।
12.209.68
गाहमानैर्हसद्भिश्च नृत्यद्भिश्च समन्ततः ।
पाणिवादनकैश्चैव संवृतं वेणुवादकैः ॥ १२.२०९.६८ ॥
ଚାରିପାଖରେ ପାଣିରେ ଡେଇଁ, ହସି, ନାଚି, ହାତତାଳି ଦେଇ ଏବଂ ବଂଶୀ ବଜାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ହୋଇ (ଥିଲେ)।
12.209.69
प्रणिपत्याब्रवीदेनं नारदो भगवान्मुनिः ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः।
वेत्ताऽसि चाव्ययश्चासि वेत्तुमिच्छामि यादृशम् ॥ १२.२०९.६९ ॥
ଭଗବାନ ମୁନି ନାରଦ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ଓ ଧନ୍ୟ; ଆପଣ ଅନନ୍ତ ଓ ଅତି ମହାନ। ଆପଣ ଜ୍ଞାତା ଓ ଅବ୍ୟୟ; ଆପଣ କିପରି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।"
12.209.70
ततः प्रहस्य भगवान्नारदं प्रत्युवाच ह ।
मत्तः परतरं नास्ति मत्तः सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०९.७० ॥
ତା'ପରେ ଭଗବାନ ହସି ନାରଦଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ: "ମୋଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଛି ନାହିଁ; ମୋଠାରେ ସବୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।"
12.209.71
मतो बृहत्तरं नान्यदहमेव बृहत्तरः ।
आकाशे च स्थितः पूर्वमुक्तवानहमेव ते ॥ १२.२०९.७१ ॥
ମୋଠାରୁ ବଡ଼ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ମୁଁ ହିଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆକାଶରେ ଠିଆ ହୋଇ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ହିଁ ତୁମକୁ ଏହା କହିଥିଲି।
12.209.72
न मां वेत्ति जनः कश्चिन्माया मम दुरत्यया ।
भक्त्या त्वनन्यया युक्ता मां विजानन्ति योगिनः ॥ १२.२०९.७२ ॥
କେହି ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ମୋର ମାୟା ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର। କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି।
12.209.73
प्रियोसि मम भक्तोसि मम तत्वं विलोकय ।
ददामि तव तज्ज्ञानं येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७३ ॥
ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ମୋର ଭକ୍ତ; ମୋର ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିବ, ସେହି ଜ୍ଞାନ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।
12.209.74
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७४ ॥
ମୋ ଯୋଗରେ ରତ ମନବାଲା ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦିଏ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖିବ।
12.209.75
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च तेन ते यान्ति मत्पदम् ॥ १२.२०९.७५ ॥
ମୋ ଯୋଗରେ ରତ ମନବାଲା ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦିଏ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମୋ ପଦକୁ ଯାଆନ୍ତି।
12.209.76
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णो नन्दगोपगृहं हरिः ॥ १२.२०९.७६ ॥
ଏପରି କହି ହରି କୃଷ୍ଣ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
12.209.77
एतत्ते कथितं राजन्विष्णुतत्वमनुत्तमम् ।
भजस्वैनं विशालाक्षं जपन्कृष्णेति सत्तम ॥ १२.२०९.७७ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଉତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁତତ୍ତ୍ୱ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ହେ ସତ୍ତମ, କୃଷ୍ଣ ନାମ ଜପି ସେହି ବିଶାଳାକ୍ଷଙ୍କୁ ଭଜନ କର।
12.209.78
मोहयन्मां तथा त्वां च शृणोत्येष मयेरितान् ।
धर्मात्मा च महाबाहो भक्तान्रक्षति नान्यथा ॥ १२.२०९.७८ ॥
ଏ ମୋତେ ଓ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରି, ମୋ ଦ୍ୱାରା କଥିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି। ହେ ମହାବାହୁ, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା; ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।