Mahābhārata · Adhyāya 12.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.209.1
पितामह महाप्राज्ञ केशवस्य महात्मनः ।
वक्तुमर्हसि तत्त्वेन माहात्म्यं पुनरेव तु ॥ १२.२०९.१ ॥
Großvater, du Hochweiser, du bist würdig, die Größe des großherzigen Keśava nach der Wahrheit noch einmal darzulegen.
12.209.2
न तृप्याम्यहमप्येनं पश्यञ्शृण्वंश्च भारत ।
एवं कृष्णं महाबाहो तस्मादेतद्ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.२ ॥
Bhārata, auch wenn ich ihn sehe und höre, werde ich nicht satt. Darum, du Starkarmiger, sag mir dies über Kṛṣṇa.
12.209.3
शृणु राजन्कथामेतां वैष्णवीं पापनाशनीम् ।
नारदो मां पुरा प्राह यामहं ते वदामि ताम् ॥ १२.२०९.३ ॥
Höre, o König, diese vaiṣṇavische Erzählung, die die Sünde vernichtet, die Nārada mir einst erzählte; die erzähle ich dir.
12.209.4
देवर्षिर्नारदः पूर्वं तत्वं वेत्स्यामि वै हरेः ।
इति संचिन्त्य मनसा दध्यौ ब्रह्म सनातनम् ॥ १२.२०९.४ ॥
Der göttliche Seher Nārada, der bei sich bedachte: »Ich werde gewiss die Wahrheit Haris erkennen«, versenkte sich darauf in das ewige Brahman.
12.209.5
हिमालये शुभे दिव्ये दिव्यं वर्षशतं किल ।
अनुच्छ्वसन्निराहारः संयतात्मा जितेन्द्रियः ॥ १२.२०९.५ ॥
Im glückverheißenden, göttlichen Himālaya, hundert göttliche Jahre lang, ohne auszuatmen, fastend, selbstbeherrscht und die Sinne bezwungen, übte er Askese.
12.209.6
ततोऽन्तरिक्षे वागासीत्तं मुनिप्रवरं प्रति ।
मेघगम्भीरनिर्घोषा दिव्या वाह्याऽशरीरिणी ॥ १२.२०९.६ ॥
Da kam vom Himmel her eine Stimme zu jenem Ersten der Weisen — göttlich, äußerlich, körperlos, tief wie das Donnern einer Wolke.
12.209.7
किमर्थं त्वं समापन्नो ध्यानं मुनिवरोत्तम ।
अहं ददामि ते ज्ञानं धर्माद्यं वा वृणीष्व माम् ॥ १२.२०९.७ ॥
Bester der Weisen, warum bist du in Meditation versunken? Ich werde dir Wissen geben; oder wähle von mir, was du willst, beginnend mit dharma.
12.209.8
तच्छ्रुत्वा मुनिरालोच्य संभ्रमाविष्टमानसः ।
किंनु स्यादिति संचिन्त्य वाक्यमाहापरं प्रति ॥ १२.२०९.८ ॥
Als der Weise dies hörte, mit erregtem Gemüt, überlegte er: „Was mag das sein?“ und sprach diese Worte zu einem anderen.
12.209.9
कस्त्वं भवानण्डं बिभेद मध्ये ।
समास्थितो वाक्यमुदीरयन्माम्।
न रूपमन्यत्तव दृश्यते वै ।
ईदृग्विधस्त्वं समधिष्ठितोऽसि ॥ १२.२०९.९ ॥
Wer bist du, der das Ei in der Mitte gespalten hat? Du stehst da und sprichst diese Worte zu mir; eine andere Gestalt von dir ist nicht zu sehen; in solcher Gestalt stehst du.
12.209.10
पुनस्तमाह स मुनिमनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
न मां मूढा विजानन्ति ज्ञानिनो मां विदन्त्युत ॥ १२.२०९.१० ॥
Wiederum sprach jener Weise zu ihm: „Ich bin unendlich, noch weiter. Die Verblendeten erkennen mich nicht; die Weisen erkennen mich.“
12.209.11
तं प्रत्याह मुनिः श्रीमान्प्रणतो विनयान्वितः ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि तव तत्वं ब्रवीहि मे ॥ १२.२०९.११ ॥
Zu ihm sprach jener glorreiche Weise, demütig sich verneigend: „Ich möchte dich erkennen; sage mir dein wahres Wesen.“
12.209.12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदं प्राह लोकपः ।
ज्ञानेन मां विजानीहि नान्यथा शक्तिरस्ति ते ॥ १२.२०९.१२ ॥
Als er seine Worte hörte, sprach der Herr der Welten zu Nārada: „Erkenne mich durch Wissen; sonst hast du dazu keine Kraft.“
12.209.13
कीदृग्विधं तु तज्ज्ञानं येन जानामि ते तनुम् ।
अनन्त तन्मे ब्रूहि त्वं यद्यनुग्रहवानहम् ॥ १२.२०९.१३ ॥
Von welcher Art ist jenes Wissen, durch das ich deine Gestalt erkennen kann? O Ananta, wenn du mir gewogen bist, so sage es mir.
12.209.14
विकल्पहीनं विपुलं तस्य चूरं शिवं परम् ।
ज्ञानं तत्तेन जानासि साधनं प्रति ते मुने ॥ १२.२०९.१४ ॥
Jenes Wissen ist frei von Alternativen, weit, rein, heilbringend und höchst. O Weiser, durch es erkennst du es als das Mittel.
12.209.15
अत्रावृत्य स्थितं ह्येतत्तच्छुद्धमितरन्मृषा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं संक्षेपान्मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.१५ ॥
Was hier verhüllt verweilt, das ist rein; das Übrige ist falsch. O Bester der Weisen, dies alles ist dir in Kürze gesagt worden.
12.209.16
त्वमेव तव यत्तत्वं ब्रूहि लोकगुरो मम ।
भवन्तं ज्ञातुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.१६ ॥
Sage du selbst mir jene deine Wirklichkeit, o Lehrer der Welten. O Unvergänglicher, ich möchte wissen, von welcher Gestalt du bist.
12.209.17
ततः प्रहस्य भगवान्मेघगम्भीरया गिरा ।
प्राहेशः सर्वभूतानां न मे चास्यं श्रुतिर्न च ॥ १२.२०९.१७ ॥
Da sprach der Erhabene lachend mit einer Stimme so tief wie eine Wolke: Der Herr aller Wesen sprach: Ich habe weder Mund noch Gehör.
12.209.18
न घ्राणजिह्वे दृक्चैव त्वचा नास्ति तथा मुने ।
कथं वक्ष्यामि चात्मानमशरीरस्तथाप्यहम् ॥ १२.२०९.१८ ॥
O Weiser, ich habe weder Nase noch Zunge, auch kein Auge und keine Haut. Wie soll ich also von mir selbst sprechen, da ich körperlos bin?
12.209.19
तज्ज्ञात्वा विस्मयाविष्टो मुनिराह प्रणम्य तम् ।
येन त्वं पूर्वमात्मानमनन्तोऽहं बृहत्तरः।
शतोऽहमिति मां प्रीतः प्रोक्तवानसि तत्कथम् ॥ १२.२०९.१९ ॥
Als der Weise dies erkannte, erstaunt, verneigte er sich vor ihm und sprach: "Du hast dich zuvor als unendlich und noch größer erklärt, und erfreut hast du mich 'hundert' genannt – wie ist das?"
12.209.20
पुनस्तमाह भगवांस्तवाप्यक्षाणि सन्ति वै ।
त्वमेनं ब्रूहि चात्मानं यदि शक्नोषि नारद ॥ १२.२०९.२० ॥
Der Erhabene sprach wieder zu ihm: "Auch du hast Sinne. Nārada, wenn du kannst, sag dies und sag dein eigenes Selbst."
12.209.21
आत्मा यथा तव मुने विदितस्तु भविष्यति ।
मां च जानासि तेन त्वमेकं साधनमावयोः।
इत्युक्त्वा भगवान्देवस्ततो नोवाच किंचन ॥ १२.२०९.२१ ॥
"O Weiser, dein Selbst wird erkannt werden, wie es erkannt wird. Auch du kennst mich; das ist also ein Mittel für uns beide." Nachdem er dies gesagt hatte, sprach der gesegnete Gott nichts weiter.
12.209.22
नारदोऽप्युत्स्मयन्खिन्नः क्व गतोऽसाविति प्रभुः ।
स्थित्वा स दीर्घकालं च मुनिर्व्यामूढमानसः ॥ १२.२०९.२२ ॥
Auch Nārada fragte sich, lächelnd und betrübt: "Wohin ist jener Herr gegangen?" Der Weise stand lange da, sein Geist verwirrt.
12.209.23
आह मां भगवान्देवस्त्वनन्तोऽहं बृहत्तरः ।
तेनाहमिति सर्वस्य को वानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.२३ ॥
Der gesegnete Gott sprach zu mir: "Ich bin unendlich und noch größer. Wer also ist das 'Ich' aller, oder wer ist unendlich und noch größer?"
12.209.24
केयमुर्वी ह्यनन्ताख्या बृहती नूनमेव सा ।
यस्यां जानन्ति भूतानि विलीनानि ततस्ततः।
एनां पृच्छामि तरुणीं सैषा नूनमुवाच माम् ॥ १२.२०९.२४ ॥
Was ist diese Erde namens Anantā? Gewiss ist sie weit, jene, in der sich die Wesen immer wieder auflösen. Ich befrage diese junge Frau; sie hat mir gewiss geantwortet.
12.209.25
इत्येवं स मुनिः श्रीमान्कृत्वा निश्चयमात्मनः ।
स भूतलं समाविश्य प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२५ ॥
So ließ sich der ehrwürdige Weise, nachdem er seinen Entschluss gefasst hatte, auf die Erdoberfläche nieder, verneigte sich und sprach dies.
12.209.26
आश्चर्यासि च धन्यासि वृहती त्वं वसुन्धरे ।
त्वामत्र वेत्तुमिच्छामि याग्दृभूताऽसि शोभने ॥ १२.२०९.२६ ॥
O Vasundharā, du bist wunderbar und gesegnet, du bist weit. O Strahlende, ich möchte hier wissen, was für ein Wesen du bist.
12.209.27
तच्छ्रुत्वा धरणी देवी स्मयमानाऽब्रवीदिदम् ।
नाहं हि बृहती विप्र न चानन्ता च सत्तम ॥ १२.२०९.२७ ॥
Als sie dies hörte, sprach die Göttin Dharaṇī lächelnd: Ich bin nicht weit, o Brahmane, und nicht unendlich, o Bester der Guten.
12.209.28
कारणं मम यो गन्धो गन्धात्मानं ब्रवीहि तम् ।
ततो मुनिस्तद्धि तत्वं प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ १२.२०९.२८ ॥
Meine Ursache ist jener Duft; sag mir das Wesen des Duftes. Da verneigte sich der Weise, der diese Wahrheit erkannt hatte, und sprach dies.
12.209.29
कारणं मे जलं मत्तो बृहत्तरतमं हि तत् ॥ १२.२०९.२९ ॥
Meine Ursache ist das Wasser; es ist noch weiter als ich.
12.209.30
स समुद्रं मुनिर्गत्वा प्रणिपत्येदमब्रवीत् ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ॥ १२.२०९.३० ॥
Der Weise ging zum Ozean, verneigte sich und sprach: Du bist wunderbar und gesegnet; wahrlich, du bist unendlich und noch größer.
12.209.31
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्यमव्यय ।
तच्छ्रुत्वा सरितानाथः समुद्रो मुनिमब्रवीत् ॥ १२.२०९.३१ ॥
Ich möchte dich kennenlernen, Unvergänglicher: Von welcher Art bist du? Als er das hörte, sprach der Ozean, Herr der Flüsse, zu dem Weisen.
12.209.32
कारणं मेऽत्र संपृच्छ रसात्मानं बृहत्तरम् ।
ततो बृहत्तरं विद्वंस्त्वं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३२ ॥
Frage hier nach meiner Ursache, dessen Selbst das Wesen des Saftes ist und der noch größer ist. Dann, o Gelehrter, bester der Weisen, frage nach dem noch Größeren.
12.209.33
ततो मुनिर्यथायोगं जलं तत्वमवेक्ष्य तत् ।
जलात्मानं प्रणम्याह जलतत्वस्थितो मुनिः ॥ १२.२०९.३३ ॥
Dann, nachdem der Weise das Wesen des Wassers gebührend betrachtet hatte, verneigte er sich vor dem, dessen Selbst Wasser ist, und sprach; der Weise war im Prinzip des Wassers gegründet.
12.209.34
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामिकीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३४ ॥
Du bist wunderbar und gesegnet; wahrlich, du bist unendlich und noch größer. Ich möchte von dir hören: Unvergänglicher, von welcher Art bist du?
12.209.35
ततो रसात्म…मुनिमाह पुनः पुनः ।
ममापि कारणं पृच्छ तेजोरूपं विभावसुम्।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम् ॥ १२.२०९.३५ ॥
Dann sprach der, dessen Selbst das Wesen des Saftes ist…immer wieder zu dem Weisen: Frage auch nach meiner Ursache, dem, dessen Gestalt Feuer ist, Vibhāvasu. Ich bin nicht größer, o Brahmane, noch bin ich unendlich, bester der Wesen.
12.209.36
ततोऽग्निं प्रणिपत्याह मुनिर्विस्मितमानसः ।
यज्ञात्मानं महावासं सर्वभूतनमस्कृतम् ॥ १२.२०९.३६ ॥
Da verneigte sich der Weise, verwundert im Geiste, vor Agni und sprach: O du, dessen Selbst das Opfer ist, große Wohnstatt, von allen Wesen verehrt.
12.209.37
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.३७ ॥
Du bist wunderbar und gesegnet; du bist unendlich und noch größer. O Unvergänglicher, ich möchte wissen, von welcher Art du bist.
12.209.38
ततः प्रहस्य भगवान्मुनिं स्विष्टकृदब्रवीत् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम।
कारणं मम रूपं यत्तं पृच्छ मुनिसत्तम ॥ १२.२०९.३८ ॥
Da sprach der gesegnete Sviṣṭakṛt (Agni) lachend zum Weisen: O Brahmane, ich bin weder größer noch unendlich, o Bester der Guten. Frage ihn nach der Ursache meiner Gestalt, o Bester der Weisen.
12.209.39
ततो योगक्रमेणैव प्रतीतं तं प्रविश्य सः ।
रूपात्मानं प्रणम्याह नारदो वदतांवरः ॥ १२.२०९.३९ ॥
Dann, in ihn eintretend, wie er durch die Methode des Yoga erschien, verneigte sich Nārada, der Beste der Redner, vor dem Selbst der Gestalt und sprach:
12.209.40
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४० ॥
Du bist wunderbar und gesegnet; du bist unendlich und noch größer. O Unvergänglicher, ich möchte wissen, von welcher Art du bist.
12.209.41
उत्स्मयित्वा तु रूपात्मा तं मुनिं प्रत्युवाच ह ।
वायुर्मे कारणं ब्रह्मंस्तं पृच्छ मुनिसत्तम।
मत्तो बहुतरः श्रीमाननन्तश्च महाविलम् ॥ १२.२०९.४१ ॥
Da sprach das Selbst der Gestalt lächelnd zu jenem Weisen: O Brahmane, die Ursache meiner Gestalt ist Vāyu; frage ihn, o Bester der Weisen. Weit größer als ich, glanzvoll und unendlich ist jener große Hohlraum.
12.209.42
स मारुतं प्रणम्याह भगवान्मुनिसत्तमः ।
योगसिद्धो महायोगी ज्ञानविज्ञानपारगः ॥ १२.२०९.४२ ॥
Nachdem er sich vor dem Wind verneigt hatte, sprach der gesegnete Beste der Weisen, im Yoga vollendet, großer Yogin, der das jenseitige Ufer von Wissen und Erkenntnis erreicht hatte.
12.209.43
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४३ ॥
Du bist wunderbar und gesegnet, in der Tat unendlich, noch größer als die Großen. O Unvergänglicher, ich möchte wissen, was für ein Wesen du bist.
12.209.44
ततो वायुर्हि संप्राह नारदं मुनिसत्तमम् ।
कारणं पृच्छ भगवन्स्पर्शात्मानं ममाद्य वै ॥ १२.२०९.४४ ॥
Dann sprach der Wind zu Nārada, dem besten der Weisen: O Gesegneter, frage heute nach der Ursache, denn ich bin von der Natur der Berührung.
12.209.45
मत्तो बृहत्तरः श्रीमाननन्तश्च तथैव सः ।
ततोस्य वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मानमुवाच सः ॥ १२.२०९.४५ ॥
Er ist größer als ich, herrlich und ebenfalls unendlich. Dann, nachdem er seine Worte gehört hatte, sprach er zu dem, dessen Wesen Berührung ist.
12.209.46
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.४६ ॥
Du bist wunderbar und gesegnet, in der Tat unendlich, noch größer als die Großen. O Unvergänglicher, ich möchte wissen, was für ein Wesen du bist.
12.209.47
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्पर्शात्मा मुनिमब्रवीत् ।
नाहं वृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ॥ १२.२०९.४७ ॥
Als er seine Worte gehört hatte, sprach der, dessen Wesen Berührung ist, zum Weisen: O Brahmane, o Bester der Menschen, ich bin weder größer als die Großen noch unendlich.
12.209.48
कारणं मम चैवेममाकाशं च बृहत्तरम् ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वव्यापिनमव्ययम् ॥ १२.२०९.४८ ॥
Die Ursache von mir und diesem Himmel ist noch größer. O Tiger unter den Weisen, frage ihn, den Allgegenwärtigen und Unvergänglichen.
12.209.49
तच्छ्रुत्वा नारदः श्रीमान्वाक्यं वाक्यविशारदः ।
आकाशं समुपागम्य प्रणम्याह कृताञ्जलिः ॥ १२.२०९.४९ ॥
Als er diese Worte gehört hatte, trat der glorreiche Nārada, redegewandt, zum Himmel, verneigte sich und sprach mit gefalteten Händen:
12.209.50
आश्चर्योसि न धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५० ॥
Du bist wunderbar, nicht glückselig; du bist unendlich und noch größer. O Unvergänglicher, ich möchte wissen, von welcher Art du bist.
12.209.51
आकाशस्तमुवाचेदं प्रहसन्मुनिसत्तमम् ।
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मञ्शब्दो वै कारणं मम।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स वै मत्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.५१ ॥
Lachend sprach der Himmel zu jenem besten der Weisen: "Brahmane, ich bin nicht der Größere; der Klang ist wahrlich meine Ursache. O Tiger unter den Weisen, frage ihn; er ist größer als ich."
12.209.52
ततो ह्याविश्य चाकाशं शब्दात्मानमुवाच ह ।
स्वरव्यञ्जनसंयुक्तं नानाहेतुविभूषितम्।
वेदाख्यं परमं गुह्यं वेदकारणमच्युतम् ॥ १२.२०९.५२ ॥
Dann, in den Himmel eintretend, sprach er zum Selbst des Klanges: "Verbunden mit Vokalen und Konsonanten, geschmückt mit vielen Gründen, das höchste Geheimnis namens Veda, die Ursache der Veden, der Unwandelbare."
12.209.53
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं श्रोतुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.५३ ॥
Du bist wunderbar und glückselig; du bist unendlich und noch größer. O Unvergänglicher, ich möchte hören, von welcher Art du bist.
12.209.54
वेदात्मा प्रत्युवाचेदं नारदं मुनिपुङ्गवम् ।
मया कारणभूतेन सर्ववेत्ता पितामहः ॥ १२.२०९.५४ ॥
Das Selbst der Vedas antwortete dies dem Nārada, dem besten der Weisen: »Ich, der ich die Ursache bin, bin der Großvater, der alles weiß.«
12.209.55
ब्रह्मणो बुद्धिसंस्थानमास्थितोऽहं महामुने ।
तस्माद्वृहत्तरो मत्तः पद्मयोनिर्महामतिः।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०९.५५ ॥
Großer Weiser, ich wohne im Verstand Brahmās; darum ist der lotosgeborene, großsinnige Brahmā größer als ich. Tiger unter den Weisen, frage ihn, die Ursache aller Ursachen.
12.209.56
ब्रह्मलोकं ततो गत्वा नारदो मुनिपुङ्गवैः ।
सेव्यमानं महात्मानं लोकपालैर्मरुद्गणैः ॥ १२.२०९.५६ ॥
Dann ging Nārada in die Welt Brahmās und sah dort die große Seele, umsorgt von den besten Weisen, den Weltenhütern und der Schar der Maruts.
12.209.57
समुद्रैश्च सरिद्भिश्च भूततत्वैः सभूधरैः ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च ज्योतिषां च गणैस्तथा ॥ १२.२०९.५७ ॥
Auch Ozeane und Flüsse, die Elemente mit den Bergen, die Gandharvas, die Apsaras und die Scharen der Gestirne dienten ihm.
12.209.58
स्तुतिस्तोमग्रहस्तोभैस्तथा वेदैर्मुनीश्वरैः ।
उपास्यमानं ब्रह्माणं लोकनाथं परात्परम् ॥ १२.२०९.५८ ॥
Brahmā, verehrt mit Lobpreisungen und Graha-Gesängen, von den Veden und den Herren der Weisen, Herr der Welten, höher als das Höchste.
12.209.59
हिरण्यगर्भं विश्वेशं चतुर्वक्रेण भूषितम् ।
प्रणम्य प्राञ्जलिः प्रह्वस्तमाह मुनिपुङ्गवः ॥ १२.२०९.५९ ॥
Er verneigte sich vor ihm, dem goldenen Schoß, dem Herrn des Alls mit vier Gesichtern; mit gefalteten Händen und demütig sprach der beste der Weisen zu ihm.
12.209.60
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तोसि बृहत्तरः ।
भवन्तं वेत्तुमिच्छामि कीदृग्भूतस्त्वमव्यय ॥ १२.२०९.६० ॥
Du bist wunderbar, du bist gesegnet, wahrlich du bist unendlich und der Größte. Ich möchte dich erkennen: Von welcher Art bist du, o Unvergänglicher?
12.209.61
तच्छ्रुत्वा भगवान्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः ।
उत्स्मयन्मुनिमाहेदं कर्ममूलस्य लोपकम् ॥ १२.२०९.६१ ॥
Als er das hörte, lächelte der erhabene Brahmā, der Urgroßvater aller Welten, und sprach zu dem Weisen diese Worte, die die Wurzel des Handelns zerstören.
12.209.62
नाहं बृहत्तरो ब्रह्मन्नाप्यनन्तश्च सत्तम ।
लोकानां मम सर्वेषां नाथभूतो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६२ ॥
Ich bin nicht der Größte, o Brahmane, auch nicht unendlich, o Bester der Guten. Der Größte ist der, der der Herr aller Welten ist, auch meiner.
12.209.63
नन्दगोपकुले गोपकुमारैः परिवारितः ।
समस्तजगतां गोप्ता गोपवेषेण संस्थितः ॥ १२.२०९.६३ ॥
In der Familie des Hirten Nanda, umgeben von Hirtenknaben, weilt der Beschützer aller Welten in der Gestalt eines Hirten.
12.209.64
मद्रूपं च समास्थाय जगत्सृष्टिं करोति सः ।
ऐशानमास्थितः श्रीमान्हन्ति नित्यं हि पाति च ॥ १२.२०९.६४ ॥
In meiner Gestalt erschafft er die Welt; in der Gestalt Īśānas nimmt der Glorreiche stets zerstörend und auch bewahrend.
12.209.65
विष्णुः स्वरूपरूपोऽसौ कारणं स हरिर्मम ।
तं पृच्छ मुनिशार्दूल स चानन्तो बृहत्तरः ॥ १२.२०९.६५ ॥
Viṣṇu, dessen Gestalt seine eigene Wesenheit ist, dieser Hari ist meine Ursache. Frage ihn, o Tiger unter den Weisen; er ist der Unendliche und der Größte.
12.209.66
ततोऽवतीर्य भगवान्ब्रह्मलोकान्महामुनिः ।
नन्दगोपकुले विष्णुमेनं कृष्णं जगत्पतिम् ॥ १२.२०९.६६ ॥
Da stieg der gesegnete große Weise aus der Welt Brahmās herab und sah in der Familie des Hirten Nanda diesen Viṣṇu, Kṛṣṇa, den Herrn der Welt.
12.209.67
बालक्रीडनकासक्तं वत्सजालविभूषितम् ।
पाययित्वाथ बध्नन्तं धूलिधूम्राननं परम् ॥ १२.२०९.६७ ॥
In Kinderspiele versunken, mit einer Herde Kälber geschmückt, sie tränkend und dann bindend, der Höchste mit staubgrauem Gesicht (sah er).
12.209.68
गाहमानैर्हसद्भिश्च नृत्यद्भिश्च समन्ततः ।
पाणिवादनकैश्चैव संवृतं वेणुवादकैः ॥ १२.२०९.६८ ॥
Von allen Seiten umgeben von jenen, die im Wasser tobten, lachten, tanzten, in die Hände klatschten und die Flöte bliesen.
12.209.69
प्रणिपत्याब्रवीदेनं नारदो भगवान्मुनिः ।
आश्चर्योसि च धन्योसि ह्यनन्तश्च बृहत्तरः।
वेत्ताऽसि चाव्ययश्चासि वेत्तुमिच्छामि यादृशम् ॥ १२.२०९.६९ ॥
Sich verneigend sprach der gesegnete Weise Nārada zu ihm: "Du bist wunderbar und gesegnet; du bist unendlich und der Größte. Du bist der Wissende und Unvergängliche; ich möchte wissen, wie du beschaffen bist."
12.209.70
ततः प्रहस्य भगवान्नारदं प्रत्युवाच ह ।
मत्तः परतरं नास्ति मत्तः सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०९.७० ॥
Da lächelte der gesegnete Herr und antwortete Nārada: "Nichts ist höher als ich; von mir aus ist alles gegründet."
12.209.71
मतो बृहत्तरं नान्यदहमेव बृहत्तरः ।
आकाशे च स्थितः पूर्वमुक्तवानहमेव ते ॥ १२.२०९.७१ ॥
Es gibt kein Größeres als mich; ich allein bin der Größte. Im Himmel stehend habe ich es dir selbst früher gesagt.
12.209.72
न मां वेत्ति जनः कश्चिन्माया मम दुरत्यया ।
भक्त्या त्वनन्यया युक्ता मां विजानन्ति योगिनः ॥ १२.२०९.७२ ॥
Niemand erkennt mich; meine Māyā ist schwer zu überwinden. Doch die Yogins, vereint in ungeteilter Hingabe, erkennen mich.
12.209.73
प्रियोसि मम भक्तोसि मम तत्वं विलोकय ।
ददामि तव तज्ज्ञानं येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७३ ॥
Du bist mir lieb, du bist mein Verehrer; betrachte mein tattva. Ich gebe dir jene Erkenntnis, durch die du die Wahrheit klar sehen wirst.
12.209.74
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च येन तत्वं प्रपश्यसि ॥ १२.२०९.७४ ॥
Auch den übrigen Verehrern, deren Seele in meinem Yoga Freude findet, gebe ich die göttliche Erkenntnis, durch die du die Wahrheit sehen wirst.
12.209.75
अन्येषां चैव भक्तानां मम योगरतात्मनाम् ।
ददामि दिव्यं ज्ञानं च तेन ते यान्ति मत्पदम् ॥ १२.२०९.७५ ॥
Auch den übrigen Verehrern, deren Seele in meinem Yoga Freude findet, gebe ich die göttliche Erkenntnis; durch sie gehen sie zu meinem Wohnsitz.
12.209.76
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णो नन्दगोपगृहं हरिः ॥ १२.२०९.७६ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, ging Hari Kṛṣṇa zum Haus des Kuhhirten Nanda.
12.209.77
एतत्ते कथितं राजन्विष्णुतत्वमनुत्तमम् ।
भजस्वैनं विशालाक्षं जपन्कृष्णेति सत्तम ॥ १२.२०९.७७ ॥
O König, dir ist diese höchste Wahrheit Viṣṇus verkündet worden. O Bester der Guten, verehre ihn, den Breitäugigen, indem du den Namen Kṛṣṇa rezitierst.
12.209.78
मोहयन्मां तथा त्वां च शृणोत्येष मयेरितान् ।
धर्मात्मा च महाबाहो भक्तान्रक्षति नान्यथा ॥ १२.२०९.७८ ॥
Mich und auch dich verwirrend, hört er die Worte, die von mir gesprochen werden. O Starkarmiger, er ist von rechtschaffener Seele und beschützt seine Verehrer, und nicht anders.