مهابهاراتا · أدهيايا 12.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.232.1
शतक्रतुरथापश्यद्बलेर्दीप्तां महात्मनः ।
स्वरूपिणीं शरीराद्धि निष्क्रामन्तीं तदा श्रियम् ॥ १२.२३२.१ ॥
عندئذ رأى إندرا، صاحب المئة قربان، شري المتألقة ذات الهيئة المرئية تخرج من جسد بالي العظيم النفس.
12.232.2
तां दृष्ट्वा प्रभया दीप्तां भगवान्पाककशासनः ।
विस्मयोत्फुल्लनयनो बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३२.२ ॥
لما رآها متألقة بنورها، سأل بالي إندرا المبارك، قاهر باكا، وعيناه متسعتان من الدهشة.
12.232.3
बले केयमपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
त्वत्तः स्थिता सकेयूरा दीप्यमाना स्वतेजसा ॥ १२.२३२.३ ॥
يا بالي، من هذه المزينة بالريش، المتألقة، التي انفصلت عنك وتقف بأساورها، مشتعلة بنورها؟
12.232.4
न हीमामासुरीं वेद्मि न दैवीं च न मानुषीम् ।
त्वमेनां पृच्छ वा मा वा यथेष्टं कुरु वासव ॥ १२.२३२.४ ॥
لا أعرفها لا من الأسورا ولا من الآلهة ولا من البشر. اسألها أو لا تسألها، يا فاسافا، افعل ما تشاء.
12.232.5
का त्वं बलेरपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
अजानतो ममाचक्ष्व नामधेयं शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.५ ॥
من أنت، يا من تتألقين وقد انفصلت عن بالي، المزينة بالريش؟ يا ذات الابتسامة الطاهرة، أخبريني باسمك فأنا لا أعرفه.
12.232.6
का त्वं तिष्ठसि मामेवं दीप्यमाना स्वतेजसा ।
हित्वा दैत्यवरं सुभ्रु तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ १२.२३२.६ ॥
يا جميلة الحاجبين، من أنت، وقد وقفتِ أمامي هكذا تتوهجين بنورك، بعد أن تركتِ خيرَ الدايتيا؟ أخبريني، أنا السائل.
12.232.7
न मां विरोचनो वेद नायं वैरोचनो बलिः ।
आहुर्मां दुःसहेत्येवं विधित्सेति च मां विदुः ॥ १२.२३२.७ ॥
لا يعرفني فيروتشانا، ولا يعرفني هذا بالي ابن فيروتشانا. يسمونني «التي لا تُحتمل»، ويعرفونني أيضًا باسم «رغبة التدبير».
12.232.8
भूतिर्लक्ष्मीति मामाहुः श्रीरित्येव च वासव ।
त्वं मां शक्र न जानीषे सर्वे देवा न मां विदुः ॥ १२.२३२.८ ॥
يسميني الناس بهوتي ولakشمي، وكذلك شري. أيها الواسافا، أيها شاكرا، أنت لا تعرفني؛ ولا تعرفني الآلهة جميعًا.
12.232.9
किमिदं त्वं मम कृते उताहो बलिनः कृते ।
दुःसहे विजहास्येनं चिरसंवासिनी सती ॥ १२.२३२.९ ॥
أيتها التي لا تُحتمل، ما هذا؟ أتفعلين هذا من أجلي أم من أجل بالي؟ وأنتِ الزوجة الوفية التي طال مقامها معه، ها أنتِ تتركينه.
12.232.10
नो धाता न विधाता मां विदधाति कथंचन ।
कालस्तु शक्र पर्यागान्मैवं शक्रावमन्यथाः ॥ १२.२३२.१० ॥
لا الخالق ولا المقدِّر يحددانني بأي وجه. إنما الزمن، أيها شاكرا، هو الذي مضى؛ فلا تحتقرني هكذا أيها شاكرا.
12.232.11
कथं त्वया बलिस्त्यक्तः किमर्थं वा शिखण्डिनि ।
कथं च मां न जह्यास्त्वं तन्मे ब्रूहि शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.११ ॥
كيف ولماذا تركتِ بالي، أيتها ذات التاج؟ وكيف لا تتركينني أنا؟ قولي لي ذلك، أيتها ذات الابتسامة الطاهرة.
12.232.12
सत्ये स्थिताऽस्मि दाने च व्रते तपसि चैव हि ।
पराक्रमे च धर्मे च पराचीनस्ततो बलिः ॥ १२.२३२.१२ ॥
أنا ثابتة في الصدق والعطاء والنذور والتقشف، وكذلك في الشجاعة والدارما؛ ولذلك انصرف بالي عن هذه.
12.232.13
ब्रह्मण्योऽयं पुरा भूत्वा सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
अभ्यसूयन्ब्राह्मणान्वै उच्छिष्टश्चास्पृशद्धृतम् ॥ १२.२३२.१३ ॥
كان في سالف الزمان محبًّا للبراهمة، صادقَ القول، ضابطًا لحواسه، ثم حسدهم، فمسّ السمن وهو مُلوَّث ببقايا الطعام.
12.232.14
यज्ञशीलः सदा भूत्वा मामेव यजते स्वयम् ।
ततः प्रहाय मूढात्मा कालेनोपनिपीडितः ॥ १२.२३२.१४ ॥
كان دائمًا مواظبًا على القرابين، يعبدني بنفسه، ثم أضلّه الهوى وأثقله الزمان فتركني.
12.232.15
अपक्रान्ता ततः शक्र त्वयि वत्स्यामि वासव ।
अप्रमत्तेन धार्याऽस्मि तपसा विक्रमेण च ॥ १२.२३२.१५ ॥
ثم انصرفتُ؛ يا شكرا، يا فاسافا، سأسكن فيك. أُمسَك بالمتيقّظ، بالتقشّف والشجاعة.
12.232.16
कोऽस्ति देवमनुष्येषु सर्वभूतेषु वा पुमान् ।
यस्त्वामेको विषहितुं शक्नुयात्कमलालये ॥ १२.२३२.१६ ॥
من بين الآلهة والبشر، أو بين جميع الكائنات، من ذا الرجل الذي يستطيع وحده أن يحتملك، يا ساكنة اللوتس؟
12.232.17
नैव देवो न गन्धर्वो नासुरो नं च न्राक्षसः ।
यो मामेको विषहितुं शक्तः कश्चित्पुरंदर ॥ १२.२३२.१७ ॥
لا إله ولا غاندهاروا ولا أسورا ولا راكشاسا، يا بورندارا، ليس أحد يستطيع وحده أن يحتملني.
12.232.18
तिष्ठेथा मयि नित्यं त्वं यथा तद्ब्रूहि मे शुभे ।
तत्करिष्यामि ते वाक्यमृतं तद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३२.१८ ॥
فاثبتي فيّ أبدًا؛ يا مباركة، أخبريني كيف يكون ذلك. سأفعل ما تقولين؛ فينبغي لك أن تقولي ذلك الحق.
12.232.19
स्थास्यामि नित्यं देवेन्द्र यथा त्वयि निबोध तत् ।
विधिना वेददृष्टेन चतुर्धा विभजस्व माम् ॥ १२.२३२.१९ ॥
سأبقى فيك أبدًا أيها سيد الآلهة، فافهم ذلك. اقسمني أربعة أقسام وفق القاعدة التي قررتها الفيدا.
12.232.20
अहं वै त्वां निधास्यामि यथाशक्ति यथाबलम् ।
न तु मेऽतिक्रमः स्याद्वै सदा लक्ष्मि तवान्तिके ॥ १२.२३२.२० ॥
سأُقيمك بحسب طاقتي وقوتي؛ ولكن يا لاكشمي، ما دمتِ قريبة مني فلا ينبغي أن يقع مني تجاوز أبدًا.
12.232.21
भूमिरेव मनुष्येषु धारिणी भूतभाविनी ।
सा ते पादं तितिक्षेत समर्था हीति मे मतिः ॥ १२.२३२.२१ ॥
بين البشر، الأرض وحدها هي الحاملة ومنبع جميع الكائنات. هي تستطيع أن تتحمل قدمك، لأنها قادرة؛ هذا رأيي.
12.232.22
एष मे निहितः पादो योऽयं भूमौ प्रतिष्ठितः ।
द्वितीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२२ ॥
لقد وُضعت قدمي هذه، المستقرة على الأرض. فلذلك، أيها شكرا، ضع قدمي الثانية بإحكام.
12.232.23
आप एव मनुष्येषु द्रवन्त्यः परिधारणे ।
तास्ते पादं तितिक्षन्तामलमापस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२३ ॥
بين البشر، المياه هي التي تجري وتحمل. فلتحمل قدمك؛ والمياه وحدها كافية لتحملها.
12.232.24
एष मे निहितः पादो योऽयमप्सु प्रतिष्ठितः ।
तृतीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२४ ॥
لقد وُضعت قدمي هذه، المستقرة في المياه. فلذلك، أيها شكرا، ضع قدمي الثالثة بإحكام.
12.232.25
यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च यस्मिन्देवाः प्रतिष्ठिताः ।
तृतीयं पादमग्निस्ते सुधृतं धारयिष्यति ॥ १२.२३२.२५ ॥
فيه تقوم الفيدات والقرابين والآلهة، والنار ستحمل قدمك الثالثة حملاً حسناً.
12.232.26
एष मे निहितः पादो योऽयमग्नौ प्रतिष्ठितः ।
चतुर्थं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२६ ॥
هذه قدمي التي استقرت في النار؛ فلذلك يا شكرا، ثبّت قدمي الرابعة تثبيتاً حسناً.
12.232.27
ये वै सन्तो मनुष्येषु ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
तेते पादं तितिक्षन्तामलं सन्तस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२७ ॥
أولئك الأخيار بين البشر المخلصون للبراهمة الصادقون في القول، فليحتملوا تلك القدم؛ فالأخيار قادرون تماماً على الاحتمال.
12.232.28
एष मे निहितः पादो योऽयं सत्सु प्रतिष्ठितः ।
एवं हि निहितां शक्र भूतेषु परिधत्स्व माम् ॥ १२.२३२.२८ ॥
هذه قدمي التي استقرت بين الأخيار؛ فهكذا يا شكرا، وقد ثُبّتُ، فاحملني بين الكائنات.
12.232.29
भूमिशुद्धिं ततः कृत्वा अद्भिः संतर्पयन्ति ये ।
भूतानि च यजन्त्यग्नौ तेषां त्वमनपायिनी ॥ १२.२३२.२९ ॥
ثم الذين يطهّرون الأرض ويُرضون بالماء، ويعبدون الكائنات في النار، لهؤلاء تكونين غير زائلة.
12.232.30
ये क्रियाभिः सुरक्ताभिर्हेतुयुक्ताः समाहिताः ।
ज्ञानवन्तो विवत्सायां लब्धा माद्यन्ति योगिनः ॥ १२.२३२.३० ॥
اليوغيون الذين يتصفون بالعقل والتركيز بالطقوس المُحسنة، ويمتلكون المعرفة؛ فإذا نالوها فرحوا.
12.232.31
भूतानामिह यो वै त्वां मया विनिहितां सतीम् ।
उपहन्यात्स मे द्वेष्यस्तथा शृण्वन्तु मे वचः ॥ १२.२३२.३१ ॥
من بين الكائنات هنا يؤذيك، أنتِ الوفية التي أقمتُها، فهو مبغوض عندي. فليسمعوا كلامي هكذا.
12.232.32
तथेति चोक्त्वा सा भ्रष्टा सर्वलोकनमस्कृता ।
वासवं पालयामास सा देवी कमलालया ॥ १२.२३२.३२ ॥
قالت «ليكن ذلك»، فهي المكرَّمة من كل العوالم، ومع أنها سقطت، فإن الإلهة المقيمة في اللوتس حفظت فاسافا.
12.232.33
ततस्त्यक्तः श्रिया राजा दैत्यानां बलिरब्रवीत् ॥ १२.२३२.३३ ॥
فقال بالي، ملك الدايتيا، المتروك من شري.
12.232.34
यावत्पुरस्तात्प्रतपेत्तावद्वै दक्षिणां दिशम् ।
पश्चिमां तावदेवापि तथोदीचीं दिवाकरः ॥ १२.२३२.३४ ॥
ما دامت الشمس تتوهج في الشرق، فهي تتوهج في الجنوب بقدر ذلك؛ وكذلك تتوهج في الغرب وفي الشمال أيضًا.
12.232.35
तथा मध्यंदिने सूर्यो नास्तमेति यदा तदा ।
पुनर्देवासुरं युद्धं भावि जेताऽस्मि वस्तदा ॥ १२.२३२.३५ ॥
وكذلك، عندما لا تغرب الشمس في منتصف النهار، عندها ستقع حرب الآلهة والأسورا من جديد، وعندها سأكون أنا المنتصر عليكم.
12.232.36
सर्वलोकान्यदाऽऽदित्यो मध्यस्थस्तापयिष्यति ।
तदा देवासुरे युद्धे जेताऽहं त्वां शतक्रतो ॥ १२.२३२.३६ ॥
عندما تُحرق الشمس، واقفةً في وسط السماء، جميع العوالم، عندها، في حرب الآلهة والأسورا، يا شتكراتو، سأكون أنا المنتصر عليك.
12.232.37
ब्रह्मणाऽस्मि समादिष्टो न हन्तव्यो भवानिति ।
तेन तेऽहं बले वज्रं न विमुञ्जामि मूर्धनि ॥ १२.२३२.३७ ॥
لقد أمرني براهما ألا أقتلك، فلن أُطلق صاعقتي على رأسك بقوة.
12.232.38
यथेष्टं गच्छ दैत्येन्द्र स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३२.३८ ॥
اذهب كما تشاء يا سيد الدايتيا، ولْيكن لك السلام أيها الأسورا العظيم.
12.232.39
आदित्यो नैव तपिता कदाचिन्मध्यतः स्थितः ।
स्थापितो ह्यस्य समयः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १२.२३२.३९ ॥
لا تقف الشمس أبداً في المنتصف لتحرق؛ فقد حدد زمانها الخالق الذاتي من قبل.
12.232.40
अजस्रं परियात्येष सत्येनावतपन्प्रजाः ।
अयनं तस्य षण्मासा उत्तरं दक्षिणं तथा।
येन संयाति लोकेषु शीतोष्णे विसृजन्रविः ॥ १२.२३२.४० ॥
تدور هذه الشمس بلا انقطاع، تُدفئ الخلائق بحقها؛ مسارها ستة أشهر نحو الشمال وستة أشهر نحو الجنوب، وبه تمضي بين العوالم تُفيض البرد والحر.
12.232.41
एवमुक्तस्तु दैत्येन्द्रो बलिरिन्द्रेण भारत ।
जगाम दक्षिणामाशामुदीचीं तु पुरंदरः ॥ १२.२३२.४१ ॥
فلما خاطبه إندرا بذلك، يا بهارتا، مضى بالي سيد الدايتيا نحو الجهة الجنوبية، ومضى بورندارا نحو الشمالية.
12.232.42
इत्येतद्बलिना गीतमनहंकारसंज्ञितम् ।
वाक्यं श्रुत्वा सहस्राक्षः स्वमेवारुरुहे तदा ॥ १२.२३२.४२ ॥
فلما سمع إندرا ذا الألف عين هذه الكلمات التي قالها بالي، وهي التي تُسمّى 'خالية من الكبرياء'، صعد حينئذ إلى مقامه.