Mahābhārata · Adhyāya 12.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.232.1
शतक्रतुरथापश्यद्बलेर्दीप्तां महात्मनः ।
स्वरूपिणीं शरीराद्धि निष्क्रामन्तीं तदा श्रियम् ॥ १२.२३२.१ ॥
Da sah Indra, der Hundertopferer, die strahlende Śrī, in sichtbarer Gestalt, aus dem Körper des großseeligen Bali hervortreten.
12.232.2
तां दृष्ट्वा प्रभया दीप्तां भगवान्पाककशासनः ।
विस्मयोत्फुल्लनयनो बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३२.२ ॥
Als er sie in ihrem Glanz strahlen sah, fragte der gesegnete Indra, der Bezwinger Pākas, mit vor Staunen geweiteten Augen Bali.
12.232.3
बले केयमपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
त्वत्तः स्थिता सकेयूरा दीप्यमाना स्वतेजसा ॥ १२.२३२.३ ॥
O Bali, wer ist diese Gekrönte, die strahlt, von dir fortgegangen, mit ihren Armreifen dasteht, von ihrem eigenen Glanz entflammt?
12.232.4
न हीमामासुरीं वेद्मि न दैवीं च न मानुषीम् ।
त्वमेनां पृच्छ वा मा वा यथेष्टं कुरु वासव ॥ १२.२३२.४ ॥
Ich weiß nicht, ob sie zu den Asuras, zu den Göttern oder zu den Menschen gehört. Frag sie oder frag nicht, o Vāsava, tu, was du willst.
12.232.5
का त्वं बलेरपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
अजानतो ममाचक्ष्व नामधेयं शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.५ ॥
Wer bist du, strahlende Gekrönte, von Bali fortgegangen? O du mit dem reinen Lächeln, nenne mir deinen Namen, denn ich kenne ihn nicht.
12.232.6
का त्वं तिष्ठसि मामेवं दीप्यमाना स्वतेजसा ।
हित्वा दैत्यवरं सुभ्रु तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ १२.२३२.६ ॥
O du Schöngebrauchte, wer bist du, die du so vor mir stehst, von deinem eigenen Glanz entflammt, nachdem du den besten der Daitya verlassen hast? Sag es mir, der ich frage.
12.232.7
न मां विरोचनो वेद नायं वैरोचनो बलिः ।
आहुर्मां दुःसहेत्येवं विधित्सेति च मां विदुः ॥ १२.२३२.७ ॥
Virocana kennt mich nicht, und auch dieser Bali, Virocanas Sohn, kennt mich nicht. Man nennt mich »die Unerträgliche« und kennt mich als »den Wunsch zu ordnen«.
12.232.8
भूतिर्लक्ष्मीति मामाहुः श्रीरित्येव च वासव ।
त्वं मां शक्र न जानीषे सर्वे देवा न मां विदुः ॥ १२.२३२.८ ॥
Man nennt mich Bhūti, Lakṣmī, und auch Śrī. O Vāsava, o Śakra, du kennst mich nicht; keiner der Götter kennt mich.
12.232.9
किमिदं त्वं मम कृते उताहो बलिनः कृते ।
दुःसहे विजहास्येनं चिरसंवासिनी सती ॥ १२.२३२.९ ॥
O Unerträgliche, was ist das? Tust du dies um meinetwillen oder um Balis willen? Als treue Gefährtin, die lange bei ihm weilte, verlässt du ihn.
12.232.10
नो धाता न विधाता मां विदधाति कथंचन ।
कालस्तु शक्र पर्यागान्मैवं शक्रावमन्यथाः ॥ १२.२३२.१० ॥
Weder der Schöpfer noch der Ordner bestimmt mich in irgendeiner Weise. Es ist allein die Zeit, o Śakra, die vergangen ist; verachte mich nicht so, o Śakra.
12.232.11
कथं त्वया बलिस्त्यक्तः किमर्थं वा शिखण्डिनि ।
कथं च मां न जह्यास्त्वं तन्मे ब्रूहि शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.११ ॥
Wie und warum hast du Bali verlassen, o du mit dem Federschmuck? Und wie kommt es, dass du mich nicht verlässt? Sag mir dies, o du mit dem reinen Lächeln.
12.232.12
सत्ये स्थिताऽस्मि दाने च व्रते तपसि चैव हि ।
पराक्रमे च धर्मे च पराचीनस्ततो बलिः ॥ १२.२३२.१२ ॥
Ich verweile in der Wahrheit, im Geben, in den Gelübden und der Askese, auch in Tapferkeit und Dharma; daher hat sich Bali abgewandt.
12.232.13
ब्रह्मण्योऽयं पुरा भूत्वा सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
अभ्यसूयन्ब्राह्मणान्वै उच्छिष्टश्चास्पृशद्धृतम् ॥ १२.२३२.१३ ॥
Einst war er den Brāhmaṇas ergeben, wahrhaftig und seiner Sinne Herr; doch er neidete den Brāhmaṇas, und obwohl er von Speiseresten unrein war, berührte er das Ghee.
12.232.14
यज्ञशीलः सदा भूत्वा मामेव यजते स्वयम् ।
ततः प्रहाय मूढात्मा कालेनोपनिपीडितः ॥ १२.२३२.१४ ॥
Stets dem Opfer ergeben, verehrte er mich selbst; doch dann, verwirrten Geistes und vom Schicksal bedrängt, verließ er mich.
12.232.15
अपक्रान्ता ततः शक्र त्वयि वत्स्यामि वासव ।
अप्रमत्तेन धार्याऽस्मि तपसा विक्रमेण च ॥ १२.२३२.१५ ॥
Dann ging ich fort; o Śakra, o Vāsava, ich werde in dir wohnen. Von dem Wachsamen werde ich gehalten, durch Askese und Tapferkeit.
12.232.16
कोऽस्ति देवमनुष्येषु सर्वभूतेषु वा पुमान् ।
यस्त्वामेको विषहितुं शक्नुयात्कमलालये ॥ १२.२३२.१६ ॥
Unter Göttern und Menschen, oder unter allen Wesen, wer ist der Mann, der dich allein ertragen könnte, o Lotusbewohnerin?
12.232.17
नैव देवो न गन्धर्वो नासुरो नं च न्राक्षसः ।
यो मामेको विषहितुं शक्तः कश्चित्पुरंदर ॥ १२.२३२.१७ ॥
Weder Gott noch Gandharva, weder Asura noch Rākṣasa, o Purandara, gibt es jemanden, der mich allein ertragen könnte.
12.232.18
तिष्ठेथा मयि नित्यं त्वं यथा तद्ब्रूहि मे शुभे ।
तत्करिष्यामि ते वाक्यमृतं तद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३२.१८ ॥
Bleib stets in mir; o Glückliche, sag mir, wie das geschehen kann. Ich werde tun, was du sagst; du solltest diese Wahrheit aussprechen.
12.232.19
स्थास्यामि नित्यं देवेन्द्र यथा त्वयि निबोध तत् ।
विधिना वेददृष्टेन चतुर्धा विभजस्व माम् ॥ १२.२३२.१९ ॥
Ich werde immer in dir verweilen, o Herr der Götter; begreife dies. Teile mich in vier Teile nach der im Veda vorgeschriebenen Regel.
12.232.20
अहं वै त्वां निधास्यामि यथाशक्ति यथाबलम् ।
न तु मेऽतिक्रमः स्याद्वै सदा लक्ष्मि तवान्तिके ॥ १२.२३२.२० ॥
Ich werde dich nach meiner Kraft und meinem Vermögen einsetzen; doch, o Lakṣmī, solange du in meiner Nähe bist, soll es niemals ein Übertreten von meiner Seite geben.
12.232.21
भूमिरेव मनुष्येषु धारिणी भूतभाविनी ।
सा ते पादं तितिक्षेत समर्था हीति मे मतिः ॥ १२.२३२.२१ ॥
Unter den Menschen ist allein die Erde die Tragende und die Quelle aller Wesen. Sie kann deinen Fuß ertragen, denn sie ist fähig; so lautet meine Ansicht.
12.232.22
एष मे निहितः पादो योऽयं भूमौ प्रतिष्ठितः ।
द्वितीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२२ ॥
Dieser mein Fuß, der auf der Erde festgestellt ist, ist gesetzt. Darum, o Śakra, setze meinen zweiten Fuß gut.
12.232.23
आप एव मनुष्येषु द्रवन्त्यः परिधारणे ।
तास्ते पादं तितिक्षन्तामलमापस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२३ ॥
Unter den Menschen sind es die Wasser, die fließen und tragen. Mögen sie deinen Fuß ertragen; die Wasser allein genügen, ihn zu tragen.
12.232.24
एष मे निहितः पादो योऽयमप्सु प्रतिष्ठितः ।
तृतीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२४ ॥
Dieser mein Fuß, der im Wasser festgestellt ist, ist gesetzt. Darum, o Śakra, setze meinen dritten Fuß gut.
12.232.25
यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च यस्मिन्देवाः प्रतिष्ठिताः ।
तृतीयं पादमग्निस्ते सुधृतं धारयिष्यति ॥ १२.२३२.२५ ॥
In dem die Veden, die Opfer und die Götter gegründet sind, wird das Feuer deinen dritten Fuß wohl halten.
12.232.26
एष मे निहितः पादो योऽयमग्नौ प्रतिष्ठितः ।
चतुर्थं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२६ ॥
Dies ist mein Fuß, der im Feuer gegründet ist; darum, o Śakra, setze meinen vierten Fuß wohl fest.
12.232.27
ये वै सन्तो मनुष्येषु ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
तेते पादं तितिक्षन्तामलं सन्तस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२७ ॥
Jene Guten unter den Menschen, die den Brahmanen ergeben sind und die Wahrheit sprechen, mögen jenen Fuß ertragen; die Guten vermögen es vollauf zu ertragen.
12.232.28
एष मे निहितः पादो योऽयं सत्सु प्रतिष्ठितः ।
एवं हि निहितां शक्र भूतेषु परिधत्स्व माम् ॥ १२.२३२.२८ ॥
Dies ist mein Fuß, der unter den Guten gegründet ist; so, o Śakra, halte mich, nachdem ich festgesetzt bin, unter den Wesen.
12.232.29
भूमिशुद्धिं ततः कृत्वा अद्भिः संतर्पयन्ति ये ।
भूतानि च यजन्त्यग्नौ तेषां त्वमनपायिनी ॥ १२.२३२.२९ ॥
Jene, die danach den Boden reinigen und mit Wasser erquicken und die Wesen im Feuer verehren — für sie wirst du unvergänglich sein.
12.232.30
ये क्रियाभिः सुरक्ताभिर्हेतुयुक्ताः समाहिताः ।
ज्ञानवन्तो विवत्सायां लब्धा माद्यन्ति योगिनः ॥ १२.२३२.३० ॥
Jene Yogins, die durch wohl vollzogene Riten mit Vernunft verbunden und gesammelt sind und Erkenntnis besitzen — nachdem sie es erlangt haben, freuen sie sich.
12.232.31
भूतानामिह यो वै त्वां मया विनिहितां सतीम् ।
उपहन्यात्स मे द्वेष्यस्तथा शृण्वन्तु मे वचः ॥ १२.२३२.३१ ॥
Wer unter den Wesen hier dir schadet, der treuen, die ich eingesetzt habe, der ist mir verhasst. So sollen sie alle meine Worte hören.
12.232.32
तथेति चोक्त्वा सा भ्रष्टा सर्वलोकनमस्कृता ।
वासवं पालयामास सा देवी कमलालया ॥ १२.२३२.३२ ॥
Nachdem sie 'so sei es' gesagt hatte, verehrt von allen Welten, obwohl gefallen, schützte die Göttin, die im Lotus wohnt, Vāsava.
12.232.33
ततस्त्यक्तः श्रिया राजा दैत्यानां बलिरब्रवीत् ॥ १२.२३२.३३ ॥
Da sprach Bali, der König der Daityas, von Śrī verlassen.
12.232.34
यावत्पुरस्तात्प्रतपेत्तावद्वै दक्षिणां दिशम् ।
पश्चिमां तावदेवापि तथोदीचीं दिवाकरः ॥ १२.२३२.३४ ॥
Solange die Sonne im Osten glüht, so lange glüht sie im Süden; ebenso im Westen und auch im Norden.
12.232.35
तथा मध्यंदिने सूर्यो नास्तमेति यदा तदा ।
पुनर्देवासुरं युद्धं भावि जेताऽस्मि वस्तदा ॥ १२.२३२.३५ ॥
Ebenso, wenn mittags die Sonne nicht untergeht, dann wird es wieder eine Schlacht der Götter und Asuras geben, und dann werde ich der Sieger sein.
12.232.36
सर्वलोकान्यदाऽऽदित्यो मध्यस्थस्तापयिष्यति ।
तदा देवासुरे युद्धे जेताऽहं त्वां शतक्रतो ॥ १२.२३२.३६ ॥
Wenn die Sonne, in der Mitte stehend, alle Welten versengt, dann werde ich in der Schlacht der Götter und Asuras, o Śatakratu, dein Sieger sein.
12.232.37
ब्रह्मणाऽस्मि समादिष्टो न हन्तव्यो भवानिति ।
तेन तेऽहं बले वज्रं न विमुञ्जामि मूर्धनि ॥ १२.२३२.३७ ॥
Von Brahmā angewiesen, dass du nicht getötet werden sollst, werde ich meinen Donnerkeil nicht mit Kraft auf dein Haupt niederfahren lassen.
12.232.38
यथेष्टं गच्छ दैत्येन्द्र स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३२.३८ ॥
Geh, wie du willst, Herr der Daityas; möge dir Wohlergehen zuteilwerden, großer Asura.
12.232.39
आदित्यो नैव तपिता कदाचिन्मध्यतः स्थितः ।
स्थापितो ह्यस्य समयः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १२.२३२.३९ ॥
Die Sonne verweilt niemals in der Mitte und brennt; ihre Zeit wurde zuvor von Svayaṃbhū festgesetzt.
12.232.40
अजस्रं परियात्येष सत्येनावतपन्प्रजाः ।
अयनं तस्य षण्मासा उत्तरं दक्षिणं तथा।
येन संयाति लोकेषु शीतोष्णे विसृजन्रविः ॥ १२.२३२.४० ॥
Diese Sonne kreist unablässig und erwärmt die Geschöpfe durch ihre Wahrheit; ihr Lauf führt sechs Monate nach Norden und sechs Monate nach Süden, und auf ihm durchzieht er die Welten, Kälte und Hitze ausgießend.
12.232.41
एवमुक्तस्तु दैत्येन्द्रो बलिरिन्द्रेण भारत ।
जगाम दक्षिणामाशामुदीचीं तु पुरंदरः ॥ १२.२३२.४१ ॥
So angesprochen von Indra, o Bhārata, zog Bali, der Herr der Daityas, in die südliche Richtung, und Puraṃdara in die nördliche.
12.232.42
इत्येतद्बलिना गीतमनहंकारसंज्ञितम् ।
वाक्यं श्रुत्वा सहस्राक्षः स्वमेवारुरुहे तदा ॥ १२.२३२.४२ ॥
Als er diese von Bali gesprochenen Worte hörte, die 'frei von Hochmut' genannt werden, bestieg der Tausendäugige Indra damals seinen eigenen Sitz.