மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.232.1
शतक्रतुरथापश्यद्बलेर्दीप्तां महात्मनः ।
स्वरूपिणीं शरीराद्धि निष्क्रामन्तीं तदा श्रियम् ॥ १२.२३२.१ ॥
அப்போது நூறு யாகங்கள் செய்த இந்திரன், மஹாத்மாவான பலியின் உடலிலிருந்து வெளியேறும் ஒளிமிக்க, உருவம் கொண்ட ஸ்ரீ தேவியைக் கண்டான்.
12.232.2
तां दृष्ट्वा प्रभया दीप्तां भगवान्पाककशासनः ।
विस्मयोत्फुल्लनयनो बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३२.२ ॥
அவளை அவளுடைய ஒளியால் ஜொலிப்பவளாகக் கண்டு, பாகனை அடக்கிய பகவான் இந்திரன், வியப்பினால் விரிந்த கண்களுடன் பலியிடம் கேட்டான்.
12.232.3
बले केयमपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
त्वत्तः स्थिता सकेयूरा दीप्यमाना स्वतेजसा ॥ १२.२३२.३ ॥
பலியே, தன் ஒளியால் ஜொலித்து, கேயூரம் அணிந்து, சிகண்டினியாக நிற்கும் இவள் யார், உன்னிடமிருந்து விலகிப் போனவள்?
12.232.4
न हीमामासुरीं वेद्मि न दैवीं च न मानुषीम् ।
त्वमेनां पृच्छ वा मा वा यथेष्टं कुरु वासव ॥ १२.२३२.४ ॥
இவளை அசுரர்களுடையவளென்றோ, தேவர்களுடையவளென்றோ, மனிதர்களுடையவளென்றோ நான் அறியேன். நீ இவளிடம் கேள் அல்லது கேளாதே, வாசவனே, உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்.
12.232.5
का त्वं बलेरपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
अजानतो ममाचक्ष्व नामधेयं शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.५ ॥
தூய புன்னகையுடையவளே, பலியிடமிருந்து விலகி ஒளிர்ந்து நிற்கும் சிகண்டினியே, நீ யார்? அறியாத எனக்கு உன் பெயரைச் சொல்.
12.232.6
का त्वं तिष्ठसि मामेवं दीप्यमाना स्वतेजसा ।
हित्वा दैत्यवरं सुभ्रु तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ १२.२३२.६ ॥
அழகிய புருவமுடையவளே, தைத்யர்களில் சிறந்தவனை விட்டு, தன் ஒளியால் ஜொலித்து என் முன் இவ்வாறு நிற்கும் நீ யார்? கேட்கும் எனக்கு அதைச் சொல்.
12.232.7
न मां विरोचनो वेद नायं वैरोचनो बलिः ।
आहुर्मां दुःसहेत्येवं विधित्सेति च मां विदुः ॥ १२.२३२.७ ॥
விரோசனன் என்னை அறியமாட்டான்; விரோசனின் மகனான இந்த பலியும் அறியமாட்டான். என்னை ‘துஸ்ஸஹா’ என்றும், ‘விதித்ஸா’ என்றும் மக்கள் அழைக்கின்றனர்.
12.232.8
भूतिर्लक्ष्मीति मामाहुः श्रीरित्येव च वासव ।
त्वं मां शक्र न जानीषे सर्वे देवा न मां विदुः ॥ १२.२३२.८ ॥
மக்கள் என்னை பூதி, லக்ஷ்மி என்றும், ஸ்ரீ என்றும் அழைக்கின்றனர். ஓ வாசவா, ஓ சக்ரா, நீ என்னை அறியவில்லை; எல்லா தேவர்களும் என்னை அறியவில்லை.
12.232.9
किमिदं त्वं मम कृते उताहो बलिनः कृते ।
दुःसहे विजहास्येनं चिरसंवासिनी सती ॥ १२.२३२.९ ॥
ஓ துஸ்ஸஹே, இது என்ன? என் பொருட்டா அல்லது பலியின் பொருட்டா இதைச் செய்கிறாய்? நீண்டகாலம் உடனிருந்த சாட்சியாக இருந்தும் நீ இவனை விட்டுவிடுகிறாய்.
12.232.10
नो धाता न विधाता मां विदधाति कथंचन ।
कालस्तु शक्र पर्यागान्मैवं शक्रावमन्यथाः ॥ १२.२३२.१० ॥
படைப்பாளனோ, விதியை நிர்ணயிப்பவனோ என்னை எந்த வகையிலும் நிர்ணயிப்பதில்லை. ஓ சக்ரா, காலமே (என்னை நடத்துகிறது), அது கடந்துவிட்டது. ஓ சக்ரா, இவ்வாறு என்னை அவமதிக்காதே.
12.232.11
कथं त्वया बलिस्त्यक्तः किमर्थं वा शिखण्डिनि ।
कथं च मां न जह्यास्त्वं तन्मे ब्रूहि शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.११ ॥
ஓ சிகண்டினி, நீ பலியை எப்படி விட்டாய், எதற்காக? என்னையும் நீ ஏன் விட்டுவிட மாட்டாய்? ஓ சுசிஸ்மிதே, அதை எனக்குச் சொல்.
12.232.12
सत्ये स्थिताऽस्मि दाने च व्रते तपसि चैव हि ।
पराक्रमे च धर्मे च पराचीनस्ततो बलिः ॥ १२.२३२.१२ ॥
நான் உண்மையிலும், தானத்திலும், விரதத்திலும், தவத்திலும் நிலைத்திருக்கிறேன்; வீரத்திலும், தர்மத்திலும் கூட. எனவே பலி (இவற்றிலிருந்து) விலகிவிட்டான்.
12.232.13
ब्रह्मण्योऽयं पुरा भूत्वा सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
अभ्यसूयन्ब्राह्मणान्वै उच्छिष्टश्चास्पृशद्धृतम् ॥ १२.२३२.१३ ॥
இவர் முன்பு பிராமணர்களைப் போற்றி, உண்மை பேசி, புலன்களை வென்றவராக இருந்தார்; ஆனால் பின்னர் பிராமணர்களிடம் பொறாமை கொண்டார், எச்சில் பட்டிருந்தபோதும் நெய்யைத் தொட்டார்.
12.232.14
यज्ञशीलः सदा भूत्वा मामेव यजते स्वयम् ।
ततः प्रहाय मूढात्मा कालेनोपनिपीडितः ॥ १२.२३२.१४ ॥
எப்போதும் யாகசீலராக இருந்து அவர் என்னையே தானே வழிபட்டார்; பின்னர் மயங்கிய மனத்தவராய், காலத்தால் வருத்தப்பட்டு என்னைக் கைவிட்டார்.
12.232.15
अपक्रान्ता ततः शक्र त्वयि वत्स्यामि वासव ।
अप्रमत्तेन धार्याऽस्मि तपसा विक्रमेण च ॥ १२.२३२.१५ ॥
அதன்பின் நான் விலகிவிட்டேன்; ஓ சக்ரா, ஓ வாசவா, நான் உன்னிடம் வசிப்பேன். விழிப்புள்ள ஒருவரால், தவத்தாலும் வீரத்தாலும் நான் தாங்கப்படுகிறேன்.
12.232.16
कोऽस्ति देवमनुष्येषु सर्वभूतेषु वा पुमान् ।
यस्त्वामेको विषहितुं शक्नुयात्कमलालये ॥ १२.२३२.१६ ॥
தேவர்களிலும் மனிதர்களிலும், அல்லது எல்லா உயிர்களிலும், உன்னை ஒருவராகத் தாங்கக்கூடிய ஆண் யார் இருக்கிறான், ஓ கமலாலயே?
12.232.17
नैव देवो न गन्धर्वो नासुरो नं च न्राक्षसः ।
यो मामेको विषहितुं शक्तः कश्चित्पुरंदर ॥ १२.२३२.१७ ॥
தேவனும் இல்லை, கந்தர்வனும் இல்லை, அசுரனும் இல்லை, ராட்சசனும் இல்லை; ஓ புரந்தரா, என்னை ஒருவராகத் தாங்கக்கூடியவர் எவரும் இல்லை.
12.232.18
तिष्ठेथा मयि नित्यं त्वं यथा तद्ब्रूहि मे शुभे ।
तत्करिष्यामि ते वाक्यमृतं तद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३२.१८ ॥
நீ எப்போதும் என்னிடம் நிலைத்திரு; ஓ சுபையே, அது எவ்வாறு இருக்கும் என்று எனக்குச் சொல். உன் சொல்லை நான் செய்வேன்; நீ அதை உண்மையாகவே சொல்ல வேண்டும்.
12.232.19
स्थास्यामि नित्यं देवेन्द्र यथा त्वयि निबोध तत् ।
विधिना वेददृष्टेन चतुर्धा विभजस्व माम् ॥ १२.२३२.१९ ॥
தேவேந்திரனே, நான் எப்போதும் உன்னிடம் நிலைத்திருப்பேன்; அதை அறிந்துகொள். வேதத்தில் கூறிய விதிப்படி என்னை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்துவிடு.
12.232.20
अहं वै त्वां निधास्यामि यथाशक्ति यथाबलम् ।
न तु मेऽतिक्रमः स्याद्वै सदा लक्ष्मि तवान्तिके ॥ १२.२३२.२० ॥
உன்னை என் ஆற்றலுக்கும் வலிமைக்கும் ஏற்ப நிலைநிறுத்துவேன். ஆனால் ஓ லக்ஷ்மி, உன் அருகில் இருக்கும்போது என் கட்டளையை மீறுதல் ஒருபோதும் இருக்காது.
12.232.21
भूमिरेव मनुष्येषु धारिणी भूतभाविनी ।
सा ते पादं तितिक्षेत समर्था हीति मे मतिः ॥ १२.२३२.२१ ॥
மனிதர்களிடையே நிலமே தாங்குபவளும், உயிர்களை உருவாக்குபவளுமாவாள். அவளே உன் பாதத்தைத் தாங்கக்கூடியவள், ஏனெனில் அவள் வல்லமை உடையவள் என்பது என் கருத்து.
12.232.22
एष मे निहितः पादो योऽयं भूमौ प्रतिष्ठितः ।
द्वितीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२२ ॥
இதோ என் பாதம் நிலத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. ஓ சக்ரா, என் இரண்டாம் பாதத்தையும் ஆகையால் நன்றாக நிலைநிறுத்து.
12.232.23
आप एव मनुष्येषु द्रवन्त्यः परिधारणे ।
तास्ते पादं तितिक्षन्तामलमापस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२३ ॥
மனிதர்களிடையே நீரே ஓடுபவளும் தாங்குபவளுமாவாள். அவை உன் பாதத்தைத் தாங்கட்டும்; தாங்குவதற்கு நீரே போதுமானது.
12.232.24
एष मे निहितः पादो योऽयमप्सु प्रतिष्ठितः ।
तृतीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२४ ॥
இதோ என் பாதம் நீரில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. ஓ சக்ரா, என் மூன்றாம் பாதத்தையும் ஆகையால் நன்றாக நிலைநிறுத்து.
12.232.25
यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च यस्मिन्देवाः प्रतिष्ठिताः ।
तृतीयं पादमग्निस्ते सुधृतं धारयिष्यति ॥ १२.२३२.२५ ॥
எதில் வேதங்களும் யாகங்களும் எதில் தேவர்களும் நிலைபெற்றுள்ளனரோ, உன் மூன்றாம் பாதத்தை அக்கினி நன்றாகத் தாங்கும்.
12.232.26
एष मे निहितः पादो योऽयमग्नौ प्रतिष्ठितः ।
चतुर्थं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२६ ॥
இது என் பாதம், இது அக்கினியில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஓ சக்ரா, என் நான்காம் பாதத்தை ஆகையால் நன்றாக நிலைநிறுத்து.
12.232.27
ये वै सन्तो मनुष्येषु ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
तेते पादं तितिक्षन्तामलं सन्तस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२७ ॥
மனிதர்களில் பிராமணர்களை மதித்து உண்மை பேசும் நல்லோர் எவரோ, அவர்களே அந்தப் பாதத்தைத் தாங்கட்டும்; நல்லோர் தாங்கவே போதுமானவர்கள்.
12.232.28
एष मे निहितः पादो योऽयं सत्सु प्रतिष्ठितः ।
एवं हि निहितां शक्र भूतेषु परिधत्स्व माम् ॥ १२.२३२.२८ ॥
இது என் பாதம், இது நல்லோரில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகவே, ஓ சக்ரா, நிலைநிறுத்தப்பட்ட என்னை உயிர்களிடையே தாங்கிக் கொள்.
12.232.29
भूमिशुद्धिं ततः कृत्वा अद्भिः संतर्पयन्ति ये ।
भूतानि च यजन्त्यग्नौ तेषां त्वमनपायिनी ॥ १२.२३२.२९ ॥
பின்னர் நிலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, நீரால் திருப்தி செய்பவர்களும், அக்கினியில் உயிர்களுக்குப் பூசை செய்பவர்களும் உள்ளனரோ, அவர்களுக்கு நீ நீங்காதவளாய் இருப்பாய்.
12.232.30
ये क्रियाभिः सुरक्ताभिर्हेतुयुक्ताः समाहिताः ।
ज्ञानवन्तो विवत्सायां लब्धा माद्यन्ति योगिनः ॥ १२.२३२.३० ॥
நன்கு விரும்பிச் செய்யப்படும் சடங்குகளால் காரணத்துடன் ஒருமுகப்பட்டவர்கள், ஞானமுடையவர்கள் — அந்த யோகிகள் அடைந்து மகிழ்கின்றனர்.
12.232.31
भूतानामिह यो वै त्वां मया विनिहितां सतीम् ।
उपहन्यात्स मे द्वेष्यस्तथा शृण्वन्तु मे वचः ॥ १२.२३२.३१ ॥
இங்குள்ள உயிரினங்களில் எவன் என்னால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட உன்னை, அந்த சதியை, தீங்கு செய்வானோ, அவன் எனக்கு வெறுப்புக்குரியவன். இவ்வாறு என் சொல்லை அவர்கள் அனைவரும் கேட்கட்டும்.
12.232.32
तथेति चोक्त्वा सा भ्रष्टा सर्वलोकनमस्कृता ।
वासवं पालयामास सा देवी कमलालया ॥ १२.२३२.३२ ॥
'சரி' என்று சொல்லி, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்பட்ட அவள், நிலைதவறினாலும், தாமரையில் வசிக்கும் அந்த தேவி வாசவனைக் காத்தாள்.
12.232.33
ततस्त्यक्तः श्रिया राजा दैत्यानां बलिरब्रवीत् ॥ १२.२३२.३३ ॥
பின்னர் ஸ்ரீயால் கைவிடப்பட்ட தைத்தியர்களின் அரசன் பலி கூறினான்.
12.232.34
यावत्पुरस्तात्प्रतपेत्तावद्वै दक्षिणां दिशम् ।
पश्चिमां तावदेवापि तथोदीचीं दिवाकरः ॥ १२.२३२.३४ ॥
சூரியன் கிழக்கில் எவ்வளவு நேரம் சுடுகிறானோ, அவ்வளவு நேரம் தெற்குத் திசையையும், அதே அளவு மேற்குத் திசையையும், வடக்குத் திசையையும் சூரியன் சுடுகிறான்.
12.232.35
तथा मध्यंदिने सूर्यो नास्तमेति यदा तदा ।
पुनर्देवासुरं युद्धं भावि जेताऽस्मि वस्तदा ॥ १२.२३२.३५ ॥
அதேபோல, நண்பகலில் சூரியன் அஸ்தமிக்காத போது, மீண்டும் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் போர் நிகழும்; அப்போது நான் உங்களை வெல்பவனாக இருப்பேன்.
12.232.36
सर्वलोकान्यदाऽऽदित्यो मध्यस्थस्तापयिष्यति ।
तदा देवासुरे युद्धे जेताऽहं त्वां शतक्रतो ॥ १२.२३२.३६ ॥
சூரியன் நடுவில் நின்று எல்லா உலகங்களையும் சுடும்போது, அப்போது தேவாசுர யுத்தத்தில், ஓ சதக்ரதுவே, நான் உன்னை வெல்பவனாக இருப்பேன்.
12.232.37
ब्रह्मणाऽस्मि समादिष्टो न हन्तव्यो भवानिति ।
तेन तेऽहं बले वज्रं न विमुञ्जामि मूर्धनि ॥ १२.२३२.३७ ॥
பிரம்மா எனக்கு கட்டளையிட்டுள்ளார், நீ கொல்லப்படக்கூடாது என்று. ஆகவே உன் தலையின்மேல் பலத்துடன் வஜ்ரத்தை நான் விடமாட்டேன்.
12.232.38
यथेष्टं गच्छ दैत्येन्द्र स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३२.३८ ॥
தைத்தியர் தலைவனே, நீ விரும்பியபடி செல். மகா அசுரனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
12.232.39
आदित्यो नैव तपिता कदाचिन्मध्यतः स्थितः ।
स्थापितो ह्यस्य समयः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १२.२३२.३९ ॥
சூரியன் ஒருபோதும் நடுவில் நின்று சுடுவதில்லை. அவனுடைய காலம் சுயம்புவால் முன்பே நிர்ணயிக்கப்பட்டது.
12.232.40
अजस्रं परियात्येष सत्येनावतपन्प्रजाः ।
अयनं तस्य षण्मासा उत्तरं दक्षिणं तथा।
येन संयाति लोकेषु शीतोष्णे विसृजन्रविः ॥ १२.२३२.४० ॥
இவன் இடைவிடாமல் சுற்றி வருகிறான்; சத்தியத்தால் உயிர்களைச் சுடுகிறான். அவனுடைய பாதை ஆறு மாதம் வடக்கும், ஆறு மாதம் தெற்கும் ஆகும். அதன் வழியே அவன் உலகங்களில் குளிரையும் வெப்பத்தையும் பொழிந்தபடி செல்கிறான்.
12.232.41
एवमुक्तस्तु दैत्येन्द्रो बलिरिन्द्रेण भारत ।
जगाम दक्षिणामाशामुदीचीं तु पुरंदरः ॥ १२.२३२.४१ ॥
இந்திரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின், பாரதனே, தைத்தியர் தலைவன் பலி தெற்குத் திசைக்குச் சென்றான்; புரந்தரன் வடக்குத் திசைக்குச் சென்றான்.
12.232.42
इत्येतद्बलिना गीतमनहंकारसंज्ञितम् ।
वाक्यं श्रुत्वा सहस्राक्षः स्वमेवारुरुहे तदा ॥ १२.२३२.४२ ॥
பலியால் பாடப்பட்ட இந்தச் 'அகங்காரமற்ற' சொற்களைக் கேட்ட ஆயிரங்கண்ணன் இந்திரன், அப்போது தன் இடத்திலேயே ஏறினான்.