Mahābhārata · Adhyāya 12.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.232.1
शतक्रतुरथापश्यद्बलेर्दीप्तां महात्मनः ।
स्वरूपिणीं शरीराद्धि निष्क्रामन्तीं तदा श्रियम् ॥ १२.२३२.१ ॥
Então Indra, o do centenário sacrifício, viu a radiante Śrī, de forma visível, saindo do corpo do magnânimo Bali.
12.232.2
तां दृष्ट्वा प्रभया दीप्तां भगवान्पाककशासनः ।
विस्मयोत्फुल्लनयनो बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३२.२ ॥
Ao vê-la resplandecente com seu brilho, o bem-aventurado Indra, o punidor de Pāka, de olhos arregalados de espanto, perguntou a Bali.
12.232.3
बले केयमपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
त्वत्तः स्थिता सकेयूरा दीप्यमाना स्वतेजसा ॥ १२.२३२.३ ॥
Ó Bali, quem é esta de crista, que resplandece, afastada de ti, de pé com seus braceletes, ardendo com seu próprio esplendor?
12.232.4
न हीमामासुरीं वेद्मि न दैवीं च न मानुषीम् ।
त्वमेनां पृच्छ वा मा वा यथेष्टं कुरु वासव ॥ १२.२३२.४ ॥
Não a conheço, nem como asura, nem como deva, nem como humana. Pergunta-lhe ou não, ó Vāsava, faz como quiseres.
12.232.5
का त्वं बलेरपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
अजानतो ममाचक्ष्व नामधेयं शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.५ ॥
Quem és tu, resplandecente de crista, afastada de Bali? Ó tu de sorriso puro, diz-me o teu nome, pois não o conheço.
12.232.6
का त्वं तिष्ठसि मामेवं दीप्यमाना स्वतेजसा ।
हित्वा दैत्यवरं सुभ्रु तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ १२.२३२.६ ॥
Ó tu de belas sobrancelhas, quem és tu, de pé assim diante de mim, ardendo com teu próprio brilho, tendo deixado o melhor dos daityas? Diz-me, a quem pergunta.
12.232.7
न मां विरोचनो वेद नायं वैरोचनो बलिः ।
आहुर्मां दुःसहेत्येवं विधित्सेति च मां विदुः ॥ १२.२३२.७ ॥
Virocana não me conhece, nem este Bali, filho de Virocana. Chamam-me «a insuportável» e também me conhecem como «o desejo de ordenar».
12.232.8
भूतिर्लक्ष्मीति मामाहुः श्रीरित्येव च वासव ।
त्वं मां शक्र न जानीषे सर्वे देवा न मां विदुः ॥ १२.२३२.८ ॥
As pessoas me chamam de Bhūti, Lakṣmī, e também Śrī. Ó Vāsava, ó Śakra, tu não me conheces; nenhum dos deuses me conhece.
12.232.9
किमिदं त्वं मम कृते उताहो बलिनः कृते ।
दुःसहे विजहास्येनं चिरसंवासिनी सती ॥ १२.२३२.९ ॥
Ó Insuportável, o que é isto? Fazes isto por mim ou por Bali? Sendo uma fiel companheira que habitou longamente com ele, tu o abandonas.
12.232.10
नो धाता न विधाता मां विदधाति कथंचन ।
कालस्तु शक्र पर्यागान्मैवं शक्रावमन्यथाः ॥ १२.२३२.१० ॥
Nem o criador nem o ordenador me dispõem de forma alguma. É apenas o tempo, ó Śakra, que passou; não me desprezes assim, ó Śakra.
12.232.11
कथं त्वया बलिस्त्यक्तः किमर्थं वा शिखण्डिनि ।
कथं च मां न जह्यास्त्वं तन्मे ब्रूहि शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.११ ॥
Como e por que abandonaste Bali, ó tu de crista? E como é que não me abandonarás a mim? Diz-me isto, ó tu de sorriso puro.
12.232.12
सत्ये स्थिताऽस्मि दाने च व्रते तपसि चैव हि ।
पराक्रमे च धर्मे च पराचीनस्ततो बलिः ॥ १२.२३२.१२ ॥
Permaneço na verdade, na generosidade, nos votos e na austeridade, e também na valentia e no dharma; por isso Bali se afastou.
12.232.13
ब्रह्मण्योऽयं पुरा भूत्वा सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
अभ्यसूयन्ब्राह्मणान्वै उच्छिष्टश्चास्पृशद्धृतम् ॥ १२.२३२.१३ ॥
Outrora foi devoto dos brāhmaṇas, veraz e senhor de seus sentidos; mas passou a invejar os brāhmaṇas e, impuro por restos de comida, tocou o ghee.
12.232.14
यज्ञशीलः सदा भूत्वा मामेव यजते स्वयम् ।
ततः प्रहाय मूढात्मा कालेनोपनिपीडितः ॥ १२.२३२.१४ ॥
Sempre devotado ao sacrifício, ele próprio me adorava; mas depois, com a mente iludida e oprimido pelo tempo, me abandonou.
12.232.15
अपक्रान्ता ततः शक्र त्वयि वत्स्यामि वासव ।
अप्रमत्तेन धार्याऽस्मि तपसा विक्रमेण च ॥ १२.२३२.१५ ॥
Então parti; ó Śakra, ó Vāsava, habitarei em ti. Sou sustentada pelo vigilante, pela austeridade e pelo valor.
12.232.16
कोऽस्ति देवमनुष्येषु सर्वभूतेषु वा पुमान् ।
यस्त्वामेको विषहितुं शक्नुयात्कमलालये ॥ १२.२३२.१६ ॥
Entre deuses e homens, ou entre todos os seres, qual homem há que, sozinho, possa suportar-te, ó habitante do lótus?
12.232.17
नैव देवो न गन्धर्वो नासुरो नं च न्राक्षसः ।
यो मामेको विषहितुं शक्तः कश्चित्पुरंदर ॥ १२.२३२.१७ ॥
Nem deus, nem gandharva, nem asura, nem rākṣasa, ó Purandara, há alguém que sozinho possa suportar-me.
12.232.18
तिष्ठेथा मयि नित्यं त्वं यथा तद्ब्रूहि मे शुभे ।
तत्करिष्यामि ते वाक्यमृतं तद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३२.१८ ॥
Permanece sempre em mim; ó bem-aventurada, dize-me como isso pode ser. Farei o que disseres; deves falar essa verdade.
12.232.19
स्थास्यामि नित्यं देवेन्द्र यथा त्वयि निबोध तत् ।
विधिना वेददृष्टेन चतुर्धा विभजस्व माम् ॥ १२.२३२.१९ ॥
Permanecerei sempre em ti, ó senhor dos deuses; compreende isto. Divide-me em quatro partes segundo a regra prescrita pelos Vedas.
12.232.20
अहं वै त्वां निधास्यामि यथाशक्ति यथाबलम् ।
न तु मेऽतिक्रमः स्याद्वै सदा लक्ष्मि तवान्तिके ॥ १२.२३२.२० ॥
Colocar-te-ei segundo a minha capacidade e força; mas, ó Lakṣmī, enquanto estiveres perto de mim, jamais deverá haver transgressão da minha parte.
12.232.21
भूमिरेव मनुष्येषु धारिणी भूतभाविनी ।
सा ते पादं तितिक्षेत समर्था हीति मे मतिः ॥ १२.२३२.२१ ॥
Entre os homens, só a terra é a que sustenta e a origem de todos os seres. Ela pode suportar o teu pé, pois é capaz; essa é a minha opinião.
12.232.22
एष मे निहितः पादो योऽयं भूमौ प्रतिष्ठितः ।
द्वितीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२२ ॥
Este meu pé, firmado sobre a terra, já foi colocado. Portanto, ó Śakra, coloca bem o meu segundo pé.
12.232.23
आप एव मनुष्येषु द्रवन्त्यः परिधारणे ।
तास्ते पादं तितिक्षन्तामलमापस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२३ ॥
Entre os homens, são as águas que correm e sustentam. Que elas suportem o teu pé; as águas, por si, bastam para o suportar.
12.232.24
एष मे निहितः पादो योऽयमप्सु प्रतिष्ठितः ।
तृतीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२४ ॥
Este meu pé, firmado nas águas, já foi colocado. Portanto, ó Śakra, coloca bem o meu terceiro pé.
12.232.25
यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च यस्मिन्देवाः प्रतिष्ठिताः ।
तृतीयं पादमग्निस्ते सुधृतं धारयिष्यति ॥ १२.२३२.२५ ॥
Naquele em que estão estabelecidos os Vedas, os sacrifícios e os deuses, o fogo sustentará bem o teu terceiro pé.
12.232.26
एष मे निहितः पादो योऽयमग्नौ प्रतिष्ठितः ।
चतुर्थं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२६ ॥
Este é o meu pé, que está estabelecido no fogo; portanto, ó Śakra, assenta bem o meu quarto pé.
12.232.27
ये वै सन्तो मनुष्येषु ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
तेते पादं तितिक्षन्तामलं सन्तस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२७ ॥
Aqueles bons entre os mortais que são devotos dos brâmanes e falam a verdade, que eles suportem esse pé; os bons são plenamente capazes de suportar.
12.232.28
एष मे निहितः पादो योऽयं सत्सु प्रतिष्ठितः ।
एवं हि निहितां शक्र भूतेषु परिधत्स्व माम् ॥ १२.२३२.२८ ॥
Este é o meu pé, que está estabelecido entre os bons; assim, ó Śakra, uma vez posto, sustenta-me entre os seres.
12.232.29
भूमिशुद्धिं ततः कृत्वा अद्भिः संतर्पयन्ति ये ।
भूतानि च यजन्त्यग्नौ तेषां त्वमनपायिनी ॥ १२.२३२.२९ ॥
Depois, aqueles que purificam o solo e satisfazem com água, e que veneram os seres no fogo, para esses tu serás imperecível.
12.232.30
ये क्रियाभिः सुरक्ताभिर्हेतुयुक्ताः समाहिताः ।
ज्ञानवन्तो विवत्सायां लब्धा माद्यन्ति योगिनः ॥ १२.२३२.३० ॥
Aqueles iogues que, unidos pela razão e concentrados por ritos bem executados, possuem conhecimento; tendo-o obtido, regozijam-se.
12.232.31
भूतानामिह यो वै त्वां मया विनिहितां सतीम् ।
उपहन्यात्स मे द्वेष्यस्तथा शृण्वन्तु मे वचः ॥ १२.२३२.३१ ॥
Quem entre os seres daqui te causar dano, a fiel que eu estabeleci, é-me odioso. Assim ouçam eles as minhas palavras.
12.232.32
तथेति चोक्त्वा सा भ्रष्टा सर्वलोकनमस्कृता ।
वासवं पालयामास सा देवी कमलालया ॥ १२.२३२.३२ ॥
Dizendo 'assim seja', ela, reverenciada por todos os mundos, embora caída, a deusa que habita o lótus protegeu Vāsava.
12.232.33
ततस्त्यक्तः श्रिया राजा दैत्यानां बलिरब्रवीत् ॥ १२.२३२.३३ ॥
Então Bali, rei dos Daitya, abandonado por Śrī, falou.
12.232.34
यावत्पुरस्तात्प्रतपेत्तावद्वै दक्षिणां दिशम् ।
पश्चिमां तावदेवापि तथोदीचीं दिवाकरः ॥ १२.२३२.३४ ॥
Enquanto o sol brilha no leste, brilha também no sul; igualmente brilha no oeste e também no norte.
12.232.35
तथा मध्यंदिने सूर्यो नास्तमेति यदा तदा ।
पुनर्देवासुरं युद्धं भावि जेताऽस्मि वस्तदा ॥ १२.२३२.३५ ॥
Igualmente, quando ao meio-dia o sol não se põe, então haverá novamente uma batalha de deuses e asuras, e então eu serei o vencedor.
12.232.36
सर्वलोकान्यदाऽऽदित्यो मध्यस्थस्तापयिष्यति ।
तदा देवासुरे युद्धे जेताऽहं त्वां शतक्रतो ॥ १२.२३२.३६ ॥
Quando o sol, estando no meio, abrasar todos os mundos, então, na batalha dos deuses e asuras, ó Śatakratu, eu serei o vencedor sobre ti.
12.232.37
ब्रह्मणाऽस्मि समादिष्टो न हन्तव्यो भवानिति ।
तेन तेऽहं बले वज्रं न विमुञ्जामि मूर्धनि ॥ १२.२३२.३७ ॥
Por ordem de Brahmā, não deves ser morto; por isso não lançarei sobre a tua cabeça o meu raio com força.
12.232.38
यथेष्टं गच्छ दैत्येन्द्र स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३२.३८ ॥
Vai como desejares, senhor dos Daitya; que tenhas bem-estar, grande Asura.
12.232.39
आदित्यो नैव तपिता कदाचिन्मध्यतः स्थितः ।
स्थापितो ह्यस्य समयः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १२.२३२.३९ ॥
O sol nunca para no meio para queimar; o seu tempo foi fixado de antemão por Svayaṃbhū.
12.232.40
अजस्रं परियात्येष सत्येनावतपन्प्रजाः ।
अयनं तस्य षण्मासा उत्तरं दक्षिणं तथा।
येन संयाति लोकेषु शीतोष्णे विसृजन्रविः ॥ १२.२३२.४० ॥
Este sol gira incessantemente, aquecendo as criaturas pela sua verdade; o seu curso é de seis meses para norte e seis meses para sul, e por ele percorre os mundos, derramando frio e calor.
12.232.41
एवमुक्तस्तु दैत्येन्द्रो बलिरिन्द्रेण भारत ।
जगाम दक्षिणामाशामुदीचीं तु पुरंदरः ॥ १२.२३२.४१ ॥
Assim interpelado por Indra, ó Bhārata, Bali, senhor dos Daitya, partiu para o quadrante sul, e Puraṃdara para o norte.
12.232.42
इत्येतद्बलिना गीतमनहंकारसंज्ञितम् ।
वाक्यं श्रुत्वा सहस्राक्षः स्वमेवारुरुहे तदा ॥ १२.२३२.४२ ॥
Tendo ouvido estas palavras proferidas por Bali, chamadas 'livres de orgulho', o de mil olhos, Indra, então subiu ao seu próprio lugar.