ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.232.1
शतक्रतुरथापश्यद्बलेर्दीप्तां महात्मनः ।
स्वरूपिणीं शरीराद्धि निष्क्रामन्तीं तदा श्रियम् ॥ १२.२३२.१ ॥
ಆಗ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬಲಿಯ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ರೂಪಧಾರಿ ಶ್ರೀಯನ್ನು ಕಂಡನು.
12.232.2
तां दृष्ट्वा प्रभया दीप्तां भगवान्पाककशासनः ।
विस्मयोत्फुल्लनयनो बलिं पप्रच्छ वासवः ॥ १२.२३२.२ ॥
ಆಕೆಯ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಭಗವಾನ್ ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬಲಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
12.232.3
बले केयमपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
त्वत्तः स्थिता सकेयूरा दीप्यमाना स्वतेजसा ॥ १२.२३२.३ ॥
ಬಲಿಯೇ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಕೇಯೂರ ಧರಿಸಿ, ನಿನ್ನಿಂದ ಅಗಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಈ ಶಿಖಂಡಿನಿ ಯಾರು?
12.232.4
न हीमामासुरीं वेद्मि न दैवीं च न मानुषीम् ।
त्वमेनां पृच्छ वा मा वा यथेष्टं कुरु वासव ॥ १२.२३२.४ ॥
ಇವಳು ಅಸುರರದೋ, ದೇವತೆಗಳದೋ, ಮನುಷ್ಯರದೋ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿಯೆ. ನೀನು ಇವಳನ್ನು ಕೇಳು ಅಥವಾ ಬೇಡ, ವಾಸವನೇ, ನಿನಗಿಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಮಾಡು.
12.232.5
का त्वं बलेरपक्रान्ता रोचमाना शिखण्डिनी ।
अजानतो ममाचक्ष्व नामधेयं शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.५ ॥
ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆಯೇ, ಬಲಿಯಿಂದ ಅಗಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಶಿಖಂಡಿನಿಯೇ, ನೀನು ಯಾರು? ಅರಿಯದ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳು.
12.232.6
का त्वं तिष्ठसि मामेवं दीप्यमाना स्वतेजसा ।
हित्वा दैत्यवरं सुभ्रु तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ १२.२३२.६ ॥
ಓ ಸುಭ್ರೂ, ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ನಿಂತಿರುವ ನೀನು ಯಾರು? ಕೇಳುವ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.
12.232.7
न मां विरोचनो वेद नायं वैरोचनो बलिः ।
आहुर्मां दुःसहेत्येवं विधित्सेति च मां विदुः ॥ १२.२३२.७ ॥
ವಿರೋಚನನು ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯನು; ವೈರೋಚನ ಬಲಿಯೂ ತಿಳಿಯನು. ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ‘ದುಃಸಹಾ’ ಎಂದೂ, ‘ವಿಧಿತ್ಸಾ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.232.8
भूतिर्लक्ष्मीति मामाहुः श्रीरित्येव च वासव ।
त्वं मां शक्र न जानीषे सर्वे देवा न मां विदुः ॥ १२.२३२.८ ॥
ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಭೂತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂದೂ, ಶ್ರೀ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಓ ವಾಸವ, ಓ ಶಕ್ರ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯರು.
12.232.9
किमिदं त्वं मम कृते उताहो बलिनः कृते ।
दुःसहे विजहास्येनं चिरसंवासिनी सती ॥ १२.२३२.९ ॥
ಓ ದುಃಸಹೇ, ಇದೇನು? ನನಗಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಬಲಿಗಾಗಿಯೋ ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸತಿಯಾಗಿರುವ ನೀನು ಇವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ.
12.232.10
नो धाता न विधाता मां विदधाति कथंचन ।
कालस्तु शक्र पर्यागान्मैवं शक्रावमन्यथाः ॥ १२.२३२.१० ॥
ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಅಲ್ಲ, ವಿಧಾತನೂ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಶಕ್ರ, ಕಾಲವೇ (ನನ್ನನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತದೆ); ಅದು ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಓ ಶಕ್ರ, ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬೇಡ.
12.232.11
कथं त्वया बलिस्त्यक्तः किमर्थं वा शिखण्डिनि ।
कथं च मां न जह्यास्त्वं तन्मे ब्रूहि शुचिस्मिते ॥ १२.२३२.११ ॥
ಓ ಶಿಖಂಡಿನಿ, ನೀನು ಬಲಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿದೆ? ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಯಾಕೆ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಓ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.
12.232.12
सत्ये स्थिताऽस्मि दाने च व्रते तपसि चैव हि ।
पराक्रमे च धर्मे च पराचीनस्ततो बलिः ॥ १२.२३२.१२ ॥
ನಾನು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ, ದಾನದಲ್ಲಿ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ, ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಲಿ (ಇವುಗಳಿಂದ) ವಿಮುಖನಾದನು.
12.232.13
ब्रह्मण्योऽयं पुरा भूत्वा सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
अभ्यसूयन्ब्राह्मणान्वै उच्छिष्टश्चास्पृशद्धृतम् ॥ १२.२३२.१३ ॥
ಇವನು ಹಿಂದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭಕ್ತನೂ ಸತ್ಯವಾದಿಯೂ ಇಂದ್ರಿಯಜಿತನೂ ಆಗಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆಪಟ್ಟು, ಎಂಜಲಾಗಿದ್ದರೂ ತುಪ್ಪವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು.
12.232.14
यज्ञशीलः सदा भूत्वा मामेव यजते स्वयम् ।
ततः प्रहाय मूढात्मा कालेनोपनिपीडितः ॥ १२.२३२.१४ ॥
ಸದಾ ಯಜ್ಞಶೀಲನಾಗಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನೇ ಸ್ವತಃ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಮೂಢಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಕಾಲದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ತೊರೆದನು.
12.232.15
अपक्रान्ता ततः शक्र त्वयि वत्स्यामि वासव ।
अप्रमत्तेन धार्याऽस्मि तपसा विक्रमेण च ॥ १२.२३२.१५ ॥
ಆಗ ನಾನು ಹೊರಟುಹೋದೆ; ಓ ಶಕ್ರ, ಓ ವಾಸವ, ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು. ಜಾಗರೂಕನಿಂದ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ನಾನು ಧರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ.
12.232.16
कोऽस्ति देवमनुष्येषु सर्वभूतेषु वा पुमान् ।
यस्त्वामेको विषहितुं शक्नुयात्कमलालये ॥ १२.२३२.१६ ॥
ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬನೇ ಸಹಿಸಬಲ್ಲ ಪುರುಷನು ಯಾರಿದ್ದಾನೆ, ಓ ಕಮಲಾಲಯೆ?
12.232.17
नैव देवो न गन्धर्वो नासुरो नं च न्राक्षसः ।
यो मामेको विषहितुं शक्तः कश्चित्पुरंदर ॥ १२.२३२.१७ ॥
ದೇವನೂ ಅಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವನೂ ಅಲ್ಲ, ಅಸುರನೂ ಅಲ್ಲ, ರಾಕ್ಷಸನೂ ಅಲ್ಲ; ಓ ಪುರಂದರ, ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬನೇ ಸಹಿಸಬಲ್ಲವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
12.232.18
तिष्ठेथा मयि नित्यं त्वं यथा तद्ब्रूहि मे शुभे ।
तत्करिष्यामि ते वाक्यमृतं तद्वक्तुमर्हसि ॥ १२.२३२.१८ ॥
ನೀನು ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರು; ಓ ಶುಭೇ, ಅದು ಹೇಗೆಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು. ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು; ನೀನು ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು.
12.232.19
स्थास्यामि नित्यं देवेन्द्र यथा त्वयि निबोध तत् ।
विधिना वेददृष्टेन चतुर्धा विभजस्व माम् ॥ १२.२३२.१९ ॥
ದೇವೇಂದ್ರನೇ, ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ತಿಳಿ. ವೇದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ವಿಧಿಯಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಹಂಚು.
12.232.20
अहं वै त्वां निधास्यामि यथाशक्ति यथाबलम् ।
न तु मेऽतिक्रमः स्याद्वै सदा लक्ष्मि तवान्तिके ॥ १२.२३२.२० ॥
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನೆಲೆಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಓ ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಆಗಬಾರದು.
12.232.21
भूमिरेव मनुष्येषु धारिणी भूतभाविनी ।
सा ते पादं तितिक्षेत समर्था हीति मे मतिः ॥ १२.२३२.२१ ॥
ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯೇ ಧಾರಣೆ ಮಾಡುವವಳು, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವವಳು. ಅವಳೇ ನಿನ್ನ ಪಾದವನ್ನು ಸಹಿಸಬಲ್ಲಳು; ಅವಳು ಸಮರ್ಥಳು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
12.232.22
एष मे निहितः पादो योऽयं भूमौ प्रतिष्ठितः ।
द्वितीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२२ ॥
ನನ್ನ ಈ ಪಾದವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದೆ. ಓ ಶಕ್ರನೇ, ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಪಾದವನ್ನು ಅದರಿಂದಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸು.
12.232.23
आप एव मनुष्येषु द्रवन्त्यः परिधारणे ।
तास्ते पादं तितिक्षन्तामलमापस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२३ ॥
ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಾ ಧಾರಣೆ ಮಾಡುವುದು ನೀರೇ. ಅವು ನಿನ್ನ ಪಾದವನ್ನು ಸಹಿಸಲಿ; ಸಹಿಸಲು ನೀರೇ ಸಾಕು.
12.232.24
एष मे निहितः पादो योऽयमप्सु प्रतिष्ठितः ।
तृतीयं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२४ ॥
ನನ್ನ ಈ ಪಾದವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದೆ. ಓ ಶಕ್ರನೇ, ನನ್ನ ಮೂರನೇ ಪಾದವನ್ನು ಅದರಿಂದಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸು.
12.232.25
यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च यस्मिन्देवाः प्रतिष्ठिताः ।
तृतीयं पादमग्निस्ते सुधृतं धारयिष्यति ॥ १२.२३२.२५ ॥
ಯಾರಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾಗಿದ್ದಾರೋ, ನಿನ್ನ ಮೂರನೆಯ ಪಾದವನ್ನು ಅಗ್ನಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಧರಿಸುವನು.
12.232.26
एष मे निहितः पादो योऽयमग्नौ प्रतिष्ठितः ।
चतुर्थं शक्र पादं मे तस्मात्सुनिहितं कुरु ॥ १२.२३२.२६ ॥
ಇದು ನನ್ನ ಪಾದ, ಇದು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ. ಓ ಶಕ್ರ, ನನ್ನ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪಾದವನ್ನು ಆದ್ದರಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸು.
12.232.27
ये वै सन्तो मनुष्येषु ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
तेते पादं तितिक्षन्तामलं सन्तस्तितिक्षितुम् ॥ १२.२३२.२७ ॥
ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಸತ್ಯವಾದಿಗಳಾದ ಸಜ್ಜನರು ಯಾರಿದ್ದಾರೋ, ಅವರೇ ಆ ಪಾದವನ್ನು ಸಹಿಸಲಿ; ಸಜ್ಜನರು ಸಹಿಸಲು ಸಮರ್ಥರು.
12.232.28
एष मे निहितः पादो योऽयं सत्सु प्रतिष्ठितः ।
एवं हि निहितां शक्र भूतेषु परिधत्स्व माम् ॥ १२.२३२.२८ ॥
ಇದು ನನ್ನ ಪಾದ, ಇದು ಸಜ್ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ, ಓ ಶಕ್ರ, ನೆಲೆಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನನ್ನು ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸು.
12.232.29
भूमिशुद्धिं ततः कृत्वा अद्भिः संतर्पयन्ति ये ।
भूतानि च यजन्त्यग्नौ तेषां त्वमनपायिनी ॥ १२.२३२.२९ ॥
ನಂತರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ನೀರಿನಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವವರು, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು — ಅವರಿಗೆ ನೀನು ಅಗಲದವಳಾಗಿರುವೆ.
12.232.30
ये क्रियाभिः सुरक्ताभिर्हेतुयुक्ताः समाहिताः ।
ज्ञानवन्तो विवत्सायां लब्धा माद्यन्ति योगिनः ॥ १२.२३२.३० ॥
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರರಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಯೋಗಿಗಳು — ಪಡೆದು ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.232.31
भूतानामिह यो वै त्वां मया विनिहितां सतीम् ।
उपहन्यात्स मे द्वेष्यस्तथा शृण्वन्तु मे वचः ॥ १२.२३२.३१ ॥
ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ನನ್ನಿಂದ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಿನ್ನನ್ನು, ಆ ಸತಿಯನ್ನು, ಹಾನಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನನಗೆ ದ್ವೇಷಾರ್ಹರು. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಅವರು ಕೇಳಲಿ.
12.232.32
तथेति चोक्त्वा सा भ्रष्टा सर्वलोकनमस्कृता ।
वासवं पालयामास सा देवी कमलालया ॥ १२.२३२.३२ ॥
'ಸರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತಳಾದ ಆಕೆ, ಚ್ಯುತಳಾದರೂ, ಕಮಲವಾಸಿನಿಯಾದ ಆ ದೇವಿ ವಾಸವನನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದಳು.
12.232.33
ततस्त्यक्तः श्रिया राजा दैत्यानां बलिरब्रवीत् ॥ १२.२३२.३३ ॥
ಆಗ ಶ್ರೀಯಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೈತ್ಯರ ರಾಜ ಬಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.232.34
यावत्पुरस्तात्प्रतपेत्तावद्वै दक्षिणां दिशम् ।
पश्चिमां तावदेवापि तथोदीचीं दिवाकरः ॥ १२.२३२.३४ ॥
ಸೂರ್ಯನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕನ್ನು, ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕನ್ನೂ ಸೂರ್ಯನು ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ.
12.232.35
तथा मध्यंदिने सूर्यो नास्तमेति यदा तदा ।
पुनर्देवासुरं युद्धं भावि जेताऽस्मि वस्तदा ॥ १२.२३२.३५ ॥
ಅಂತೆಯೇ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತವಾಗದಿದ್ದಾಗ, ಮತ್ತೆ ದೇವ-ಅಸುರ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಆಗ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವವನಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.232.36
सर्वलोकान्यदाऽऽदित्यो मध्यस्थस्तापयिष्यति ।
तदा देवासुरे युद्धे जेताऽहं त्वां शतक्रतो ॥ १२.२३२.३६ ॥
ಆದಿತ್ಯನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ತಪಿಸುವಾಗ, ಆಗ ದೇವ-ಅಸುರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ಓ ಶತಕ್ರತು, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವವನಾಗುತ್ತೇನೆ.
12.232.37
ब्रह्मणाऽस्मि समादिष्टो न हन्तव्यो भवानिति ।
तेन तेऽहं बले वज्रं न विमुञ्जामि मूर्धनि ॥ १२.२३२.३७ ॥
ಬ್ರಹ್ಮನು ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ, ನೀನು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡಬಾರದು ಎಂದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ವಜ್ರವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.
12.232.38
यथेष्टं गच्छ दैत्येन्द्र स्वस्ति तेऽस्तु महासुर ॥ १२.२३२.३८ ॥
ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನೇ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹೋಗು. ಮಹಾಸುರನೇ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ.
12.232.39
आदित्यो नैव तपिता कदाचिन्मध्यतः स्थितः ।
स्थापितो ह्यस्य समयः पूर्वमेव स्वयंभुवा ॥ १२.२३२.३९ ॥
ಸೂರ್ಯನು ಎಂದೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಾಲವನ್ನು ಸ್ವಯಂಭುವೇ ಮೊದಲೇ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆ.
12.232.40
अजस्रं परियात्येष सत्येनावतपन्प्रजाः ।
अयनं तस्य षण्मासा उत्तरं दक्षिणं तथा।
येन संयाति लोकेषु शीतोष्णे विसृजन्रविः ॥ १२.२३२.४० ॥
ಈ ಸೂರ್ಯನು ಅವಿರತವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ; ಸತ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮಾರ್ಗ ಆರು ತಿಂಗಳು ಉತ್ತರ, ಆರು ತಿಂಗಳು ದಕ್ಷಿಣ. ಅದರ ಮೂಲಕ ಅವನು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶೀತ-ಉಷ್ಣವನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.232.41
एवमुक्तस्तु दैत्येन्द्रो बलिरिन्द्रेण भारत ।
जगाम दक्षिणामाशामुदीचीं तु पुरंदरः ॥ १२.२३२.४१ ॥
ಇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಓ ಭಾರತನೇ, ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ ಬಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋದನು; ಪುರಂದರನು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋದನು.
12.232.42
इत्येतद्बलिना गीतमनहंकारसंज्ञितम् ।
वाक्यं श्रुत्वा सहस्राक्षः स्वमेवारुरुहे तदा ॥ १२.२३२.४२ ॥
ಬಲಿ ಹೇಳಿದ ಈ 'ಅಹಂಕಾರರಹಿತ' ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ಇಂದ್ರನು ಆಗ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನೇ ಏರಿದನು.