مهابهاراتا · أدهيايا 12.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.236.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपराक्रमः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.१ ॥
بأي سلوك وأي تصرف وأي علم وأي بأس يبلغ المرء ذلك المقام الأسمى للبراهمان، الذي يتجاوز الطبيعة وهو أبدي؟
12.236.2
मोक्षधर्मेषु नियतो लध्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं तत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२ ॥
الرجل الثابت في تعاليم التحرر، القليل الطعام، المسيطر على حواسه، يبلغ ذلك المقام الأسمى للبراهمان، الذي يتجاوز الطبيعة وهو أبدي.
12.236.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जैगीषव्यस्य संवादमसितस्य च भारत ॥ १२.२३६.३ ॥
وهنا أيضًا يروون هذه الحكاية القديمة، حوار جايجيشافيا وأسيتا، يا بهاراتا.
12.236.4
महादेवान्तरे वृत्तं देव्याश्चैवान्तरे तथा ।
यथावच्छृणु राजेन्द्र ज्ञानदं पापनाशनम् ॥ १२.२३६.४ ॥
استمع كما جرى حقًا بين مهاديفا والإلهة، يا سيد الملوك؛ إنه يمنح المعرفة ويمحو الذنب.
12.236.5
जैगीषव्यं नहाप्रज्ञं धर्नाणामागतागमम् ।
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमसितो देवलोऽब्रवीत् ॥ १२.२३६.५ ॥
قال أسيتا ديفالا لجايجيشافيا، الذي لم يكن جاهلًا، العارف بالنذور، الذي لا يغضب ولا يفرح.
12.236.6
न प्रीमसे बन्द्यमानो निन्द्यमानो न कुप्यसे ।
का ते प्रज्ञा कुतश्चैषा किं ते तस्याः परायणम् ॥ १२.२३६.६ ॥
إذا مُدحت لم تفرح، وإذا ذُممت لم تغضب. ما حكمتك، ومن أين جاءت؟ وما غايتها القصوى لك؟
12.236.7
इति तेनानुयुक्तः स तमृपाच महातपाः ।
महद्वाक्यप्रसंदिग्धं पुष्कलार्थपदं शुचि ॥ १२.२३६.७ ॥
وحين سأله ذلك، أجابه ذو التقشف العظيم بكلمات عميقة وجليلة، غنية بالمعنى وطاهرة.
12.236.8
या यतियौ परा निष्ठा या शान्तिः पुण्यकर्मणाम् ।
तां तेऽहं सं प्रवक्ष्यामि यां मां पृच्छसि वै द्विज ॥ १२.२३६.८ ॥
الثبات الأعلى للزهّاد وسكينة أهل الأعمال الصالحة — ما تسألني عنه، أيها المولود مرتين، سأبينه لك كاملاً.
12.236.9
निन्वत्सु वा सप्ता नित्यं प्रशंसत्सु च देवल ।
निहवन्ति च ये तेषां समयं सुकृतं च यत् ॥ १२.२३६.९ ॥
يا ديفالا، أولئك الذين يعيشون دائماً بين الذامّين والمادحين، ويجحدون عهدهم وعملهم الصالح——
12.236.10
उक्ताश्च न विवक्ष्यन्ति वक्तारमहिते हितम् ।
प्रतिहन्तुं न चेच्छन्ति हन्तारं वै मनीषिणः ॥ १२.२३६.१० ॥
وإن خوطبوا، لا يرغبون في الرد على المتكلم، سواء قال ما يضر أو ما ينفع؛ والحكماء لا يريدون أن يردّوا الضربة على من يضرب.
12.236.11
नाप्राप्तमनुशोचन्ति प्राप्तकालानि कुर्वते ।
न चातीतानि शोचन्ति न चैतान्प्रतिजानते ॥ १२.२३६.११ ॥
لا يحزنون على ما لم يُنَل؛ وإذا جاء الوقت المناسب عملوا. ولا يحزنون على ما مضى، ولا يُقرّون بهذه الأشياء كأنها لهم.
12.236.12
संप्राप्तानां च पूज्यानां कामादर्थेषु देवल ।
यथोपपत्तिं कुर्वन्ति शक्तिमन्तो धृतव्रताः ॥ १२.२३६.१२ ॥
يا ديفالا، تجاه المكرّمين الذين يقدمون، وحتى في شؤون الثروة إذا حرّكتهم الرغبة، يتصرّف الأقوياء الثابتون في عهودهم تصرفاً لائقاً.
12.236.13
पक्वविद्या महाप्राज्ञा जितक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
मनसा कर्मणा वाचा नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१३ ॥
أولئك الناضجون في العلم، العظماء الحكمة، الذين قهروا الغضب وضبطوا الحواس، لا يسيئون إلى أحد بالفكر ولا بالفعل ولا بالقول.
12.236.14
अनीर्षवो न चोन्योन्यं विहिंसन्ति कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ते धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३६.१४ ॥
الخالون من الحسد لا يؤذي بعضهم بعضًا أبدًا، والثابتون لا يتألمون أبدًا من ازدهار غيرهم.
12.236.15
निन्दाप्रशंसे चात्यर्थं न वदन्ति परस्य च ।
न च निन्दाप्रशंसाभ्यां विक्रियन्ते कदाचन ॥ १२.२३६.१५ ॥
لا يُكثرون الكلام عن غيرهم، لا ذمًّا ولا مدحًا، ولا يضطربون أبدًا بالذم أو المدح.
12.236.16
सर्वतश्च प्रशान्ता ये सर्वभूतहिते रताः ।
न कुध्यन्ति स हृष्यन्ति नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१६ ॥
الذين هم مطمئنون من كل جانب، وفرحون بخير جميع الكائنات، لا يغضبون ولا يفرحون، ولا يسيئون إلى أحد.
12.236.17
विमुच्य हृदयग्रन्थिं चङ्कम्यन्ते यथासुखम् ।
न चैषां बान्धवाः सन्ति ये चान्येषां च बान्धवाः ॥ १२.२३६.१७ ॥
بعد أن يحلّوا عقدة القلب يتجولون في راحة؛ ليس لهم أقارب، ولا هم أقارب لغيرهم.
12.236.18
अमित्राश्च न सन्त्येषां ये चामित्रा न कस्यचित् ।
य एवं कुर्वते मर्त्याः सुखं जीवन्ति सर्वदा ॥ १२.२३६.१८ ॥
ليس لهم أعداء، والذين ليسوا أعداءً لأحد لا يكونون أعداءهم. والبشر الذين يسلكون هكذا يعيشون دائمًا في سعادة.
12.236.19
ये धर्मं चानुरुध्यन्ते धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ।
ये ह्यतो विच्युता मार्गात्ते हृष्यन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.१९ ॥
أولئك الذين يعرفون الدارما ويتبعونها من أفضل المولودين مرتين، والذين يحيدون عن هذا الطريق، يفرحون ويضطربون أيضاً.
12.236.20
आस्थितस्तमहं मार्गमसूयिष्यामि कं कथम् ।
निन्द्यमानः प्रशस्तो वा हृष्येयं केन हेतुना ॥ १२.२३६.२० ॥
وأنا ثابت على ذلك الطريق، كيف ولمن أعيب؟ وإن ذُممت أو مُدحت، فلأي سبب أفرح؟
12.236.21
यद्यदिच्छन्ति तत्तस्मादधिगच्छन्ति मानवाः ।
न मे निन्दाप्रशंसाभ्यां ह्रासवृद्धी भविष्यतः ॥ १२.२३६.२१ ॥
يحصل الناس على ما يرغبون فيه من ذلك نفسه. لن تجلب إليّ الذم ولا المدح نقصاناً ولا زيادة.
12.236.22
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य तत्त्ववित् ।
विषस्येवोद्विजेन्नित्यं संमानस्य विचक्षणः ॥ १२.२३६.२२ ॥
ينبغي للعارف بالحقيقة أن يرتوي من الإهانة كأنها رحيق، وينبغي للبصير أن ينفر دائماً من الإكرام كأنه سم.
12.236.23
अवज्ञातः सुखं शेते इह चामुत्र चोभयोः ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो योऽवमन्ता स बुध्यते ॥ १२.२३६.२३ ॥
من يُحتقر ينام مطمئناً هنا وهناك في الدارين معاً، والمتحرر من كل الذنوب، الذي يحتقر غيره، يدرك الحقيقة.
12.236.24
परां गतिं च ये केचित्प्रार्थयन्ति मनीषिणः ।
एतद्व्रतं समाश्रित्य सुखमेधन्ति ते जनाः ॥ १२.२३६.२४ ॥
أولئك الحكماء الذين يرجون الغاية العليا، إذ يلتزمون هذا النذر، ينمون في السعادة.
12.236.25
सर्वतश्च समाहृत्य क्रतून्सर्वाञ्जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२५ ॥
من جمع من كل جهة جميع القرابين وضبط حواسه، نال المقام الأسمى للبراهمان، الدائم الذي يتجاوز الطبيعة (براكريتي).
12.236.26
नास्य देवा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
पदमन्ववरोहन्ति प्राप्तस्य परमां गतिम् ॥ १२.२३६.२६ ॥
لا الآلهة ولا الغاندهارفا ولا البيشاتشا ولا الراكشاسا يتبعون خطى من بلغ الغاية العليا.
12.236.27
एतच्छ्रुत्वा मुनेस्तस्य वचनं देवलस्तथा ।
तदधीनो भवच्छिष्यः सर्वद्वन्द्वविनिष्ठितः ॥ १२.२३६.२७ ॥
ولما سمع ديفالا كلام الحكيم، صار هو أيضًا تلميذًا طائعًا له، وثبت متجاوزًا كل الثنائيات.
12.236.28
अथान्यत्तु पुरावृतं जैगीषव्यस्य धीमतः ।
शृणु राजन्नवहितः सर्वज्ञानसमन्वितः ॥ १२.२३६.२८ ॥
والآن، أيها الملك، وأنت الجامع لكل علم، اسمع بانتباه حكاية أخرى قديمة عن الحكيم جايغيشافيا.
12.236.29
यमाहुः सर्वलोकेशं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
अष्टमूर्ति जगन्मूर्तिमिष्टसंधिविभूषितम्
यं प्राप्ता न विषीदन्ति न शोचन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.२९ ॥
الذي يُدعى رب جميع العوالم، المُكرَّم من كل العوالم، ذو الصور الثمانية، الذي صورته الكون، المُزيَّن بالوصلات المرغوبة؛ من بلغه لا يقنط ولا يحزن ولا يرتجف.
12.236.30
यस्य स्वाभाविकी शक्तिरिदं विश्वं चराचरम् ।
याति सज्जति सर्वात्मा स देवः परमेश्वरः ॥ १२.२३६.३० ॥
من بقوته الفطرية تتحرك هذه الكائنات المتحركة والساكنة وتتعلق، ذلك الإله الذي هو ذات كل شيء هو الرب الأعلى.
12.236.31
मेरोरुत्तरपूर्वे तु सर्वरत्नविभूषिते ।
अचिन्त्ये विमले स्थाने सर्वर्तुकुसुमान्विते ॥ १२.२३६.३१ ॥
في الشمال الشرقي من ميرو، المزيّن بكل الجواهر، في مكان لا يُتصوَّر ونقيّ، مليء بزهور كل الفصول.
12.236.32
वृक्षैश्च शोभिते नित्यं दिव्यवायुसमीरिते ।
नानाभूतगणैर्युक्तः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.३२ ॥
المزيّن دائمًا بالأشجار، المهتزّ بالرياح الإلهية، المصحوب بجماعات كثيرة من الكائنات، المُكرَّم من جميع الآلهة.
12.236.33
तत्र विद्याधरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
लोकपालाः समुद्राश्च नद्यः शैलाः सरांसि च ॥ १२.२३६.३३ ॥
هناك جماعات الفيدياهارا، وجماعات الغاندهارفا والأبساراس، وحُماة العوالم، والبحار، والأنهار، والجبال، والبحيرات.
12.236.34
ऋषयो वालखिल्याश्च यज्ञाः स्तोभाह्वयास्तथा ।
उपासांचक्रिरे देवं प्रजानां पतयस्तथा ॥ १२.२३६.३४ ॥
الحكماء، والفالاخيلية، والقرابين، والذين يُسمّون ستوبها، وكذلك أرباب المخلوقات، عبدوا ذلك الإله.
12.236.35
तत्र रुद्रो महादेवो देव्या चैव सहोमया ।
आस्ते वृषध्वजः श्रीमान्सोमसूर्याग्निलोचनः ॥ १२.२३६.३५ ॥
هناك يسكن رودرا، الإله العظيم، مع الإلهة أوما؛ صاحب راية الثور، المجيد، الذي عيناه القمر والشمس والنار.
12.236.36
तत्रैवं देवमालोक्य देवी धात्री विभावरी ।
उमा देवी परेशानमपृच्छद्विनयान्विता ॥ १२.२३६.३६ ॥
هناك، بعد أن رأت الإله على هذه الحال، سألت الإلهة أوما، المُغذّية، الشبيهة بالليل، الممتلئة تواضعًا، السيّد الأعلى.
12.236.37
अर्थः कोऽथार्थशक्तिः का भगवन्ब्रूहि मेऽर्थितः ।
तयैवं परिपृष्टोऽसौ प्राह देवो महेश्वरः ॥ १२.२३६.३७ ॥
ما هو المعنى (artha)، وما هي قوة المعنى؟ أيها المبارك، أخبرني، فإني أسألك. وحين سُئل هكذا، قال الإله ماهيشفارا.
12.236.38
अर्थोऽहमर्थशक्तिस्त्वं भोक्ताऽहं भोज्यमेव च ।
रूपं विद्धि महाभागे प्रकृतिस्त्वं परो ह्यहम् ॥ १२.२३६.३८ ॥
أنا المعنى، وأنتِ قوة المعنى؛ أنا المتمتع، وأنا أيضًا ما يُتمتَّع به. اعلمي هذا صورةً، أيتها الموفورة الحظ: أنتِ الطبيعة الأولى، وأنا الأسمى.
12.236.39
अहं विष्णुरहं ब्रह्मा ह्यहं यज्ञस्तथैव च ।
आवयोर्न च भेदोऽस्ति परमार्थस्ततोऽबले।
तथापि विद्मस्ते भेदं किं मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३६.३९ ॥
أنا فيشنو، وأنا براهما، وأنا أيضًا القربان. لا فرق بيننا؛ وهذه هي الحقيقة العليا. ومع ذلك، أيتها الرقيقة، نحن نعرف فرقك — فلماذا تسألينني؟
12.236.40
एवमुक्ता ततः प्राह ह्यधिकं ह्येतयोर्वद ।
श्रेष्ठं वेद महादेव नम इत्येव भामिनी ॥ १२.२३६.४० ॥
فلما خوطبت هكذا قالت تلك البهيّة: أيها الإله العظيم، أخبرني أيّ هذين أعلى؛ إنني أعرف ما هو الأفضل — «السجود».
12.236.41
तदन्तरे स्थितो विद्वान्वसुरूपो महामुनिः ।
जैगीषव्यः स्मयन्प्राह ह्यर्थ इत्येव नादयन् ॥ १२.२३६.४१ ॥
وفي تلك الأثناء قال الحكيم العظيم جايغيشافيا، الذي كان واقفًا هناك على هيئة فاسو، مبتسمًا: «أرتها»، هكذا، مُردِّدًا الكلمة.
12.236.42
श्रेष्ठोन्योऽस्मान्महीपिण्डा तल्लीना शक्तिरापरा ।
मुद्रिकादिविशेषेण विस्तृता संभृतेति च ॥ १२.२३६.४२ ॥
وأعلى من هذه شيء آخر: قوة ثانية، مستغرقة في تلك الكتلة الأرضية، تنبسط وتُجمع بوسائل خاصة كخاتم الختم.
12.236.43
तच्छ्रुत्वा वचनं देवी कोसावित्यब्रवीद्रुषा ।
वाक्यमस्याद्य संभङ्क्त्वा प्रोक्तवानिति शंकरम् ॥ १२.२३६.४३ ॥
فلما سمعت الإلهة ذلك قالت بغضب: «من هو؟» فقد نقض اليوم كلمته وقال لشانكارا هكذا.
12.236.44
तच्छ्रुत्वा निर्गतो धीमानाश्रमं स्वं महामुनिः ।
स्थानात्स्वर्गगणे विद्वान्योगैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.२३६.४४ ॥
ولما سمع ذلك، غادر الحكيم العظيم ناسكه؛ فهو عالم من موضع الجماعات السماوية، متصف بإتقان اليوغا.
12.236.45
ततः प्रहस्य भगवान्सर्वपापहरो हरः ।
प्राह देवीं प्रशान्तात्मा जैगीषव्यो महामुनिः ॥ १२.२३६.४५ ॥
ثم ضحك الرب المبارك، هارا مزيل كل الذنوب، وقال للإلهة؛ قال الحكيم العظيم جايغيشافيا، الساكن النفس.
12.236.46
भक्तो मम सखा चैव शिष्यश्चात्र महामुनिः ।
जैगीषव्य इति ख्यातः प्रोक्त्वासा निर्गतः शुभे ॥ १२.२३६.४६ ॥
هذا تابعي وصديقي وتلميذي أيضاً؛ وهنا يُعرف الحكيم العظيم باسم جايغيشافيا. أيتها المباركة، بعد أن قال هذا رحل.
12.236.47
तच्छ्रुत्वा साऽथ संक्रुद्धा न न्याय्यं तेन वै कृतम् ।
विकृताऽहं त्वया देव मुनिना च तथाकृता ॥ १२.२३६.४७ ॥
فلما سمعت ذلك غضبت غضباً شديداً؛ فما فعله لم يكن عدلاً. أيها الإله، لقد ظلمتني أنت والحكيم هكذا.
12.236.48
अतज्ञादयदेवेश मध्ये प्राप्तं न तच्छ्रुतम् ।
तच्छ्रुत्वा भगवानाह महादेवः पिनाकधृत् ॥ १२.२३६.४८ ॥
أيها سيد الآلهة، بسبب الجهل جاء في الوسط ما لم تكن قد سمعته. فلما سمع ذلك تكلم الرب المبارك ماهاديفا، حامل قوس بيناكا.
12.236.49
निरपेक्षो मुनिर्योगी मामुपाश्रित्य संस्थितः ।
निर्द्वन्द्वः सततं धीमान्समरूपस्वभावधृत् ॥ १२.२३६.४९ ॥
ذلك الحكيم الخالي من الرغبة واليوغي يقيم متخذًا إياي ملجأً له؛ متحرر من الأزواج المتضادة، دائمًا حكيم، يحمل صورة وطبيعة متساويتين.
12.236.50
तस्मात्क्षमस्व तं देवि रक्षितव्यस्त्वया च सः ॥ १२.२३६.५० ॥
فلذلك، أيتها الإلهة، اغفري له؛ وعليك أنتِ أن تحفظيه.
12.236.51
इत्युक्ता प्राह सा देवी मुनेस्तस्य महात्मनः ।
निराशत्वमहं द्रष्टुमिच्छाम्यन्तकनाशन ॥ १२.२३६.५१ ॥
ولما قيل لها ذلك، قالت الإلهة لذلك الحكيم عظيم النفس: يا قاهر الموت، أريد أن أرى انعدام رجائه.
12.236.52
तथेति चोक्त्वा तां देवो वृषमारुह्य सत्वरम् ।
देवगन्धर्वसङ्घैश्च स्तूयमानो जगत्पतिः ॥ १२.२३६.५२ ॥
قال لها: «ليكن ذلك»، ثم امتطى الإله الثور مسرعًا وانطلق، يُمجّده جموع الآلهة والغاندهاربا، رب العالم.
12.236.53
अजरामरशुद्धात्मा यत्रास्ते स महामुनिः ।
इतस्ततः समाहृत्य वीरसंघैर्महायशाः ॥ १२.२३६.५३ ॥
حيث يقيم ذلك الحكيم العظيم، الذي لا يشيخ ولا يموت، الطاهر النفس، جمع ذو الشهرة العظيمة جموع الأبطال من هنا وهناك.
12.236.54
देहप्रावरणार्थं वै संसरन्स तदा मुनिः ।
प्रत्युद्गम्य महादेवं यथार्हं प्रतिपूज्य च।
पुनः स पूर्ववत्कथां सूच्या सूत्रेण सूचयत् ॥ १२.२३६.५४ ॥
ثم إن الحكيم، وهو يتجول ليستر جسده، خرج لاستقبال الإله العظيم فكرّمه كما يليق، ثم عاد كما كان من قبل يخيط القصة بالإبرة والخيط.
12.236.55
तमाह भगवाञ्शंभुः किं प्रदास्यामि ते मुने ।
वृणीष्व मत्तः सर्वं त्वं जैगीषव्य यदीच्छसि ॥ १२.२३६.५५ ॥
قال له المبارك شَمبهو: «أيها الحكيم، ماذا أعطيك؟ يا جايغيشافيا، اطلب مني كل ما تشاء هبةً.»
12.236.56
नावलोकयमानस्तु देवदेवं महामुनिः ।
अनवाप्तं न पश्यामि त्वत्तो गोवृषभध्वज।
कृतार्थः परिपूर्णोऽहं यत्ते कार्यं तु गम्यताम् ॥ १२.२३६.५६ ॥
ونظر الحكيم العظيم إلى إله الآلهة فقال: «يا حامل راية الثور، لا أرى شيئًا لم أنله منك. إني مكتفٍ وتام، فلتمضِ مهمتك.»
12.236.57
प्रहसंस्तु पुनः शर्वो वृणीष्वेति तमब्रवीत् ।
अवश्यं हि वरो प्रत्तः श्राव्यं वरमनुत्तमम् ॥ १२.२३६.५७ ॥
ثم ضحك شَرفا وقال له مجددًا: «اختر. لا محالة سأمنحك هبةً، هبةً عظمى جديرةً بأن تُسمع.»
12.236.58
जैगीषव्यस्तमाहेदं श्रोतव्यं च त्वया मम ।
सूचीमनु महादेव सूत्रं समनुगच्छतः ॥ १२.२३६.५८ ॥
قال له جايغيشافيا: «يا إلهي العظيم، ينبغي أن تسمع هذا مني، كما يتبع الخيط الإبرة.»
12.236.59
ततः प्रहस्य भगवान्गौरीमालोक्य शङ्करः ।
स्वस्थानं प्रययौ हृष्टः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.५९ ॥
ثم ضحك المبارك شنكرا، ونظر إلى غاوري، ومضى فرحًا إلى مقامه، وقد سجدت له جميع الآلهة.
12.236.60
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
निर्द्वन्द्वा योगिनो नित्याः सर्वशस्ते स्वयंभुवः ॥ १२.२३६.६० ॥
أيها الملك، لقد قُصّ عليك هذا لأنك تسأل. اليوغيون متحررون من الأزواج المتضادة، أبديون، وهم بكل وجه قائمون بذواتهم.