Mahābhārata · Adhyāya 12.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.236.1
किंशीलः किंसमाचारः किंविद्यः किंपराक्रमः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.१ ॥
Que conduta, que comportamento, que saber e que valor possui aquele que alcança a morada suprema de Brahman, que está além da natureza e é eterna?
12.236.2
मोक्षधर्मेषु नियतो लध्वाहारो जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं तत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२ ॥
O homem firme nos ensinamentos da libertação, que come pouco e domina os sentidos, alcança aquela morada suprema de Brahman, que está além da natureza e é eterna.
12.236.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
जैगीषव्यस्य संवादमसितस्य च भारत ॥ १२.२३६.३ ॥
Aqui também narram esta antiga história, o diálogo entre Jaigīṣavya e Asita, ó Bhārata.
12.236.4
महादेवान्तरे वृत्तं देव्याश्चैवान्तरे तथा ।
यथावच्छृणु राजेन्द्र ज्ञानदं पापनाशनम् ॥ १२.२३६.४ ॥
Ouve como realmente aconteceu entre Mahādeva e a Deusa, ó senhor dos reis; dá conhecimento e destrói o pecado.
12.236.5
जैगीषव्यं नहाप्रज्ञं धर्नाणामागतागमम् ।
अक्रुध्यन्तमहृष्यन्तमसितो देवलोऽब्रवीत् ॥ १२.२३६.५ ॥
A Jaigīṣavya—que não era insensato, que conhecia os votos, que nem se irava nem se alegrava—falou Asita Devala.
12.236.6
न प्रीमसे बन्द्यमानो निन्द्यमानो न कुप्यसे ।
का ते प्रज्ञा कुतश्चैषा किं ते तस्याः परायणम् ॥ १२.२३६.६ ॥
Quando és louvado não te alegras, e quando és censurado não te irritas. Qual é a tua sabedoria, e de onde provém? Qual é o seu objetivo último para ti?
12.236.7
इति तेनानुयुक्तः स तमृपाच महातपाः ।
महद्वाक्यप्रसंदिग्धं पुष्कलार्थपदं शुचि ॥ १२.२३६.७ ॥
Assim questionado por ele, aquele de grande austeridade falou-lhe com palavras profundas e de grande peso, ricas em sentido e puras.
12.236.8
या यतियौ परा निष्ठा या शान्तिः पुण्यकर्मणाम् ।
तां तेऽहं सं प्रवक्ष्यामि यां मां पृच्छसि वै द्विज ॥ १२.२३६.८ ॥
A suprema firmeza dos ascetas e a paz dos que praticam ações virtuosas — aquilo que me perguntas, ó duas vezes nascido, eu te explicarei por completo.
12.236.9
निन्वत्सु वा सप्ता नित्यं प्रशंसत्सु च देवल ।
निहवन्ति च ये तेषां समयं सुकृतं च यत् ॥ १२.२३६.९ ॥
Ó Devala, aqueles que sempre permanecem entre os que censuram e os que louvam, e negam o seu acordo e a sua boa ação —
12.236.10
उक्ताश्च न विवक्ष्यन्ति वक्तारमहिते हितम् ।
प्रतिहन्तुं न चेच्छन्ति हन्तारं वै मनीषिणः ॥ १२.२३६.१० ॥
Mesmo quando lhes falam, não desejam responder ao que fala, seja o que diz prejudicial ou benéfico; e os sábios não desejam revidar o golpe contra quem bate.
12.236.11
नाप्राप्तमनुशोचन्ति प्राप्तकालानि कुर्वते ।
न चातीतानि शोचन्ति न चैतान्प्रतिजानते ॥ १२.२३६.११ ॥
Não lamentam o que não foi alcançado; quando chega o tempo oportuno, agem. Também não lamentam o passado, nem reconhecem essas coisas como suas.
12.236.12
संप्राप्तानां च पूज्यानां कामादर्थेषु देवल ।
यथोपपत्तिं कुर्वन्ति शक्तिमन्तो धृतव्रताः ॥ १२.२३६.१२ ॥
Ó Devala, para com os venerados que chegam, e mesmo nos assuntos de riqueza movidos pelo desejo, os capazes e firmes nos votos agem de modo apropriado.
12.236.13
पक्वविद्या महाप्राज्ञा जितक्रोधा जितेन्द्रियाः ।
मनसा कर्मणा वाचा नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१३ ॥
Os que amadureceram no saber, de grande sabedoria, que venceram a ira e dominaram os sentidos, não ofendem ninguém em pensamento, ação ou palavra.
12.236.14
अनीर्षवो न चोन्योन्यं विहिंसन्ति कदाचन ।
न च जातूपतप्यन्ते धीराः परसमृद्धिभिः ॥ १२.२३६.१४ ॥
Livres de inveja, nunca se prejudicam uns aos outros; e os firmes nunca se afligem com a prosperidade alheia.
12.236.15
निन्दाप्रशंसे चात्यर्थं न वदन्ति परस्य च ।
न च निन्दाप्रशंसाभ्यां विक्रियन्ते कदाचन ॥ १२.२३६.१५ ॥
Não falam em excesso dos outros, nem para censurar nem para louvar, e nunca se perturbam com a censura ou o louvor.
12.236.16
सर्वतश्च प्रशान्ता ये सर्वभूतहिते रताः ।
न कुध्यन्ति स हृष्यन्ति नापराध्यन्ति कस्यचित् ॥ १२.२३६.१६ ॥
Os que estão serenos por todos os lados e se deleitam no bem de todos os seres não se irritam, não se alegram e não ofendem ninguém.
12.236.17
विमुच्य हृदयग्रन्थिं चङ्कम्यन्ते यथासुखम् ।
न चैषां बान्धवाः सन्ति ये चान्येषां च बान्धवाः ॥ १२.२३६.१७ ॥
Tendo desfeito o nó do coração, vagueiam à vontade; não têm parentes, nem são parentes de outros.
12.236.18
अमित्राश्च न सन्त्येषां ये चामित्रा न कस्यचित् ।
य एवं कुर्वते मर्त्याः सुखं जीवन्ति सर्वदा ॥ १२.२३६.१८ ॥
Não têm inimigos, e os que não são inimigos de ninguém também não são inimigos deles. Os mortais que agem assim vivem sempre felizes.
12.236.19
ये धर्मं चानुरुध्यन्ते धर्मज्ञा द्विजसत्तमाः ।
ये ह्यतो विच्युता मार्गात्ते हृष्यन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.१९ ॥
Os melhores dos dvijas, conhecedores do dharma, que seguem o dharma, e os que se afastam deste caminho, alegram-se e também se perturbam.
12.236.20
आस्थितस्तमहं मार्गमसूयिष्यामि कं कथम् ।
निन्द्यमानः प्रशस्तो वा हृष्येयं केन हेतुना ॥ १२.२३६.२० ॥
Firmado naquele caminho, a quem e como censuraria? Censurado ou louvado, por que razão me alegraria?
12.236.21
यद्यदिच्छन्ति तत्तस्मादधिगच्छन्ति मानवाः ।
न मे निन्दाप्रशंसाभ्यां ह्रासवृद्धी भविष्यतः ॥ १२.२३६.२१ ॥
Os seres humanos obtêm daquela mesma fonte o que desejam. A censura e o louvor não me trarão diminuição nem aumento.
12.236.22
अमृतस्येव संतृप्येदवमानस्य तत्त्ववित् ।
विषस्येवोद्विजेन्नित्यं संमानस्य विचक्षणः ॥ १२.२३६.२२ ॥
Aquele que conhece a verdade deve se satisfazer com o desprezo como se fosse néctar, e o sábio deve sempre recuar diante da honra como diante de veneno.
12.236.23
अवज्ञातः सुखं शेते इह चामुत्र चोभयोः ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो योऽवमन्ता स बुध्यते ॥ १२.२३६.२३ ॥
Quem é desprezado dorme feliz, aqui e no além; libertado de todos os pecados, quem despreza compreende.
12.236.24
परां गतिं च ये केचित्प्रार्थयन्ति मनीषिणः ।
एतद्व्रतं समाश्रित्य सुखमेधन्ति ते जनाः ॥ १२.२३६.२४ ॥
Os sábios que aspiram à meta suprema, tendo abraçado este voto, prosperam na felicidade.
12.236.25
सर्वतश्च समाहृत्य क्रतून्सर्वाञ्जितेन्द्रियः ।
प्राप्नोति ब्रह्मणः स्थानं यत्परं प्रकृतेर्ध्रुवम् ॥ १२.२३६.२५ ॥
Quem, tendo reunido de todos os lados todos os sacrifícios e dominado os sentidos, alcança o estado supremo de Brahman, eterno e além da natureza (prakṛti).
12.236.26
नास्य देवा न गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
पदमन्ववरोहन्ति प्राप्तस्य परमां गतिम् ॥ १२.२३६.२६ ॥
Nem deuses, nem gandharvas, nem piśācas, nem rākṣasas seguem os passos daquele que alcançou a meta suprema.
12.236.27
एतच्छ्रुत्वा मुनेस्तस्य वचनं देवलस्तथा ।
तदधीनो भवच्छिष्यः सर्वद्वन्द्वविनिष्ठितः ॥ १२.२३६.२७ ॥
Tendo ouvido estas palavras do sábio, Devala também se tornou seu discípulo obediente e permaneceu além de todos os pares de opostos.
12.236.28
अथान्यत्तु पुरावृतं जैगीषव्यस्य धीमतः ।
शृणु राजन्नवहितः सर्वज्ञानसमन्वितः ॥ १२.२३६.२८ ॥
Agora, ó rei, dotado de todo saber, ouve atentamente outra antiga narrativa do sábio Jaigīṣavya.
12.236.29
यमाहुः सर्वलोकेशं सर्वलोकनमस्कृतम् ।
अष्टमूर्ति जगन्मूर्तिमिष्टसंधिविभूषितम्
यं प्राप्ता न विषीदन्ति न शोचन्त्युद्विजन्ति च ॥ १२.२३६.२९ ॥
Aquele que chamam de senhor de todos os mundos, reverenciado por todos os mundos, de forma óctupla, cuja forma é o universo, adornado com as junções desejadas; tendo-o alcançado, as pessoas não desesperam, não lamentam nem tremem.
12.236.30
यस्य स्वाभाविकी शक्तिरिदं विश्वं चराचरम् ।
याति सज्जति सर्वात्मा स देवः परमेश्वरः ॥ १२.२३६.३० ॥
Aquele cujo poder inato põe em movimento e em vínculo este universo inteiro, móvel e imóvel, esse deus que é o Eu de todos, é o Senhor supremo.
12.236.31
मेरोरुत्तरपूर्वे तु सर्वरत्नविभूषिते ।
अचिन्त्ये विमले स्थाने सर्वर्तुकुसुमान्विते ॥ १२.२३६.३१ ॥
No nordeste do Meru, adornado com todas as joias, num lugar inconcebível e puro, cheio de flores de todas as estações.
12.236.32
वृक्षैश्च शोभिते नित्यं दिव्यवायुसमीरिते ।
नानाभूतगणैर्युक्तः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.३२ ॥
Sempre adornado de árvores, agitado por ventos divinos, unido a muitas hostes de seres, reverenciado por todos os deuses.
12.236.33
तत्र विद्याधरगणा गन्धर्वाप्सरसां गणाः ।
लोकपालाः समुद्राश्च नद्यः शैलाः सरांसि च ॥ १२.२३६.३३ ॥
Ali estão as hostes dos Vidyādharas, as dos Gandharvas e Apsaras, os guardiões dos mundos, os oceanos, os rios, as montanhas e os lagos.
12.236.34
ऋषयो वालखिल्याश्च यज्ञाः स्तोभाह्वयास्तथा ।
उपासांचक्रिरे देवं प्रजानां पतयस्तथा ॥ १२.२३६.३४ ॥
Os sábios, os Vālakhilyas, os sacrifícios, os chamados Stobha e, igualmente, os senhores das criaturas, adoravam aquele deus.
12.236.35
तत्र रुद्रो महादेवो देव्या चैव सहोमया ।
आस्ते वृषध्वजः श्रीमान्सोमसूर्याग्निलोचनः ॥ १२.२३६.३५ ॥
Ali habita Rudra, o grande deus, junto com a deusa Umā; o de estandarte com touro, o glorioso, cujos olhos são a lua, o sol e o fogo.
12.236.36
तत्रैवं देवमालोक्य देवी धात्री विभावरी ।
उमा देवी परेशानमपृच्छद्विनयान्विता ॥ १२.२३६.३६ ॥
Ali, tendo contemplado assim o deus, a deusa Umā, a nutriz, semelhante à noite, cheia de humildade, perguntou ao Senhor supremo.
12.236.37
अर्थः कोऽथार्थशक्तिः का भगवन्ब्रूहि मेऽर्थितः ।
तयैवं परिपृष्टोऽसौ प्राह देवो महेश्वरः ॥ १२.२३६.३७ ॥
O que é o artha, e o que é o poder do artha? Ó bem-aventurado, diz-me, eu te peço. Assim interrogado, o deus Maheśvara respondeu.
12.236.38
अर्थोऽहमर्थशक्तिस्त्वं भोक्ताऽहं भोज्यमेव च ।
रूपं विद्धि महाभागे प्रकृतिस्त्वं परो ह्यहम् ॥ १२.२३६.३८ ॥
Eu sou o artha, tu és o poder do artha; eu sou o que desfruta, e eu sou também o que é desfrutado. Reconhece isto como a forma, ó muito afortunada: tu és a natureza primordial, e eu sou o supremo.
12.236.39
अहं विष्णुरहं ब्रह्मा ह्यहं यज्ञस्तथैव च ।
आवयोर्न च भेदोऽस्ति परमार्थस्ततोऽबले।
तथापि विद्मस्ते भेदं किं मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १२.२३६.३९ ॥
Eu sou Viṣṇu, eu sou Brahmā, e eu sou também o sacrifício. Entre nós não há diferença; esta é a verdade suprema. Ainda assim, ó gentil, conhecemos a tua diferença — por que me perguntas?
12.236.40
एवमुक्ता ततः प्राह ह्यधिकं ह्येतयोर्वद ।
श्रेष्ठं वेद महादेव नम इत्येव भामिनी ॥ १२.२३६.४० ॥
Assim interpelada, a radiante senhora falou: Ó grande deus, diz-me qual destes dois é superior; eu sei o que é o melhor — 'Saudação.'
12.236.41
तदन्तरे स्थितो विद्वान्वसुरूपो महामुनिः ।
जैगीषव्यः स्मयन्प्राह ह्यर्थ इत्येव नादयन् ॥ १२.२३६.४१ ॥
Enquanto isso, o sábio grande muni Jaigīṣavya, que estava ali de pé em forma de Vasu, falou sorrindo — 'artha', assim, fazendo a palavra ressoar.
12.236.42
श्रेष्ठोन्योऽस्मान्महीपिण्डा तल्लीना शक्तिरापरा ।
मुद्रिकादिविशेषेण विस्तृता संभृतेति च ॥ १२.२३६.४२ ॥
Superior a estes é outro: um segundo poder, absorto naquela massa terrestre, que se expande e se reúne por meios especiais, como o anel-selo.
12.236.43
तच्छ्रुत्वा वचनं देवी कोसावित्यब्रवीद्रुषा ।
वाक्यमस्याद्य संभङ्क्त्वा प्रोक्तवानिति शंकरम् ॥ १२.२३६.४३ ॥
Ao ouvir isso, a deusa disse com raiva: "Quem é ele?" Tendo hoje quebrado sua palavra, ele falou assim a Śaṅkara.
12.236.44
तच्छ्रुत्वा निर्गतो धीमानाश्रमं स्वं महामुनिः ।
स्थानात्स्वर्गगणे विद्वान्योगैश्वर्यसमन्वितः ॥ १२.२३६.४४ ॥
Tendo ouvido isso, o sábio grande asceta deixou seu próprio eremitério; erudito, do lugar das hostes celestes, era dotado do domínio do yoga.
12.236.45
ततः प्रहस्य भगवान्सर्वपापहरो हरः ।
प्राह देवीं प्रशान्तात्मा जैगीषव्यो महामुनिः ॥ १२.२३६.४५ ॥
Então, rindo, o bem-aventurado Hara, removedor de todos os pecados, falou à deusa; o grande sábio Jaigīṣavya, de mente tranquila, falou.
12.236.46
भक्तो मम सखा चैव शिष्यश्चात्र महामुनिः ।
जैगीषव्य इति ख्यातः प्रोक्त्वासा निर्गतः शुभे ॥ १२.२३६.४६ ॥
Este é meu devoto, amigo e também discípulo; aqui o grande sábio é conhecido como Jaigīṣavya. Ó auspiciosa, tendo dito isso, ele partiu.
12.236.47
तच्छ्रुत्वा साऽथ संक्रुद्धा न न्याय्यं तेन वै कृतम् ।
विकृताऽहं त्वया देव मुनिना च तथाकृता ॥ १२.२३६.४७ ॥
Ao ouvir isso, ela ficou muito irada; o que ele fez não foi justo. Ó deus, tu e o sábio me ofendestes assim.
12.236.48
अतज्ञादयदेवेश मध्ये प्राप्तं न तच्छ्रुतम् ।
तच्छ्रुत्वा भगवानाह महादेवः पिनाकधृत् ॥ १२.२३६.४८ ॥
Ó senhor dos deuses, por ignorância chegou no meio o que não ouviste. Ao ouvir isso, o bem-aventurado Mahādeva, portador do arco Pināka, falou.
12.236.49
निरपेक्षो मुनिर्योगी मामुपाश्रित्य संस्थितः ।
निर्द्वन्द्वः सततं धीमान्समरूपस्वभावधृत् ॥ १२.२३६.४९ ॥
O sábio, livre de desejo e yogue, permanece em mim como seu refúgio; livre dos pares de opostos, sempre sábio, portando uma forma e natureza uniformes.
12.236.50
तस्मात्क्षमस्व तं देवि रक्षितव्यस्त्वया च सः ॥ १२.२३६.५० ॥
Portanto, ó deusa, perdoa-o; e ele deve ser protegido por ti.
12.236.51
इत्युक्ता प्राह सा देवी मुनेस्तस्य महात्मनः ।
निराशत्वमहं द्रष्टुमिच्छाम्यन्तकनाशन ॥ १२.२३६.५१ ॥
Assim interpelada, a deusa disse àquele sábio de grande alma: Ó destruidor da Morte, desejo ver seu desapego da esperança.
12.236.52
तथेति चोक्त्वा तां देवो वृषमारुह्य सत्वरम् ।
देवगन्धर्वसङ्घैश्च स्तूयमानो जगत्पतिः ॥ १२.२३६.५२ ॥
Dizendo-lhe 'Assim seja', o deus montou rapidamente o touro e partiu, louvado por hostes de deuses e gandharvas, o senhor do mundo.
12.236.53
अजरामरशुद्धात्मा यत्रास्ते स महामुनिः ।
इतस्ततः समाहृत्य वीरसंघैर्महायशाः ॥ १२.२३६.५३ ॥
Onde habita aquele grande sábio, sem velhice, imortal, de alma pura, o de grande fama reuniu hostes de heróis daqui e dali.
12.236.54
देहप्रावरणार्थं वै संसरन्स तदा मुनिः ।
प्रत्युद्गम्य महादेवं यथार्हं प्रतिपूज्य च।
पुनः स पूर्ववत्कथां सूच्या सूत्रेण सूचयत् ॥ १२.२३६.५४ ॥
Então o sábio, vagueando para cobrir o corpo, foi ao encontro do grande deus, honrou-o como convém e, como antes, voltou a costurar a história com agulha e linha.
12.236.55
तमाह भगवाञ्शंभुः किं प्रदास्यामि ते मुने ।
वृणीष्व मत्तः सर्वं त्वं जैगीषव्य यदीच्छसि ॥ १२.२३६.५५ ॥
O bem-aventurado Śambhu disse-lhe: «Ó sábio, o que te darei? Jaigīṣavya, pede-me tudo o que desejares como dádiva.»
12.236.56
नावलोकयमानस्तु देवदेवं महामुनिः ।
अनवाप्तं न पश्यामि त्वत्तो गोवृषभध्वज।
कृतार्थः परिपूर्णोऽहं यत्ते कार्यं तु गम्यताम् ॥ १२.२३६.५६ ॥
Olhando para o deus dos deuses, o grande sábio disse: «Ó portador do estandarte do touro, não vejo nada que não tenha sido alcançado por ti. Estou realizado e completo; que a tua tarefa siga adiante.»
12.236.57
प्रहसंस्तु पुनः शर्वो वृणीष्वेति तमब्रवीत् ।
अवश्यं हि वरो प्रत्तः श्राव्यं वरमनुत्तमम् ॥ १२.२३६.५७ ॥
Então, rindo, Śarva disse-lhe de novo: «Escolhe. Certamente te concederei uma dádiva, uma dádiva suprema digna de ser ouvida.»
12.236.58
जैगीषव्यस्तमाहेदं श्रोतव्यं च त्वया मम ।
सूचीमनु महादेव सूत्रं समनुगच्छतः ॥ १२.२३६.५८ ॥
Jaigīṣavya disse-lhe: «Ó grande deus, deves ouvi-lo de mim, como o fio segue a agulha.»
12.236.59
ततः प्रहस्य भगवान्गौरीमालोक्य शङ्करः ।
स्वस्थानं प्रययौ हृष्टः सर्वदेवनमस्कृतः ॥ १२.२३६.५९ ॥
Então o bem-aventurado Śaṅkara riu, olhou para Gaurī e, alegre e reverenciado por todos os deuses, partiu para a sua morada.
12.236.60
एतत्ते कथितं राजन्यस्मात्त्वं परिपृच्छसि ।
निर्द्वन्द्वा योगिनो नित्याः सर्वशस्ते स्वयंभुवः ॥ १२.२३६.६० ॥
Ó rei, isto foi-te contado porque perguntas. Os iogues estão libertos dos pares de opostos, são eternos e, em todos os aspectos, autoexistentes.